“ก่อนที่เราจะเข้าไปในดันเจี้ยน ฉันกับธิดาศักดิ์สิทธิ์ก็คุยกันเพลินจนมีซอมบี้เด็กทารกพุ่งเข้ามา ก็เลยได้สติเข้าดันเจี้ยนไป บอกตามตรงนะ พวกเธออาจไม่เคยเห็นพวกมัน เพราะมันขี้แกล้งและฉลาดมาก ๆ เรียกได้ว่าเป็นซอมบี้เด็กที่ขึ้นชื่อเรื่อง โจรขโมยสมบัติ มากที่สุด” ทุกคนเบิกตากว้างตกใจ
“มันหมายความว่าไง? ” อสูรลวงตายิ้มพูดขึ้น
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์มีซอมบี้เด็กตัวนึง มันชื่อว่าเสี่ยวเสียสวมผ้าคลุมดำน้อย ๆ ใส่หมวกไม้ไผ่คล้ายจอมยุทธ มีอาวุธเป็นปืนฉีดน้ำ ฉันมักจะเห็นเทพอสูรสายฟ้าเข้าใกล้ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตลอด แต่ก็โดนน้องเสี่ยวเสียหันปืนฉีดน้ำใส่ ไม่ก็เขกกะโหลกเขาไปหนึ่งที ไม่ ๆ ๆ ไม่พูดเรื่องนี้ดีกว่า
ฉันรู้สึกว่าอยากจะขโมยเด็กนั้นมาจากหล่อน” สาว ๆ ที่ได้ยินตาก็เป็นประกายราวกับว่าเธอไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย ซึ่งนั่นก็ใช่ แต่ภายในแววตาอันเปล่งประกายนั้นแสดงถึงความกระหายบางอย่างที่ทำให้ผู้ชายโดยรอบสั่นระริดเล็กน้อย
“ฉันข้ามเรื่องไร้สาระดีกว่า ฉันกับคนอื่น ๆ ก็เข้าไปเคลียร์ดันเจี้ยนแต่ก็เจอราชาซอมบี้ยักษ์ตนนึงที่สวมหน้ากาก สูง 10 จู่โจม ตอนนั้นเราถึงกับรุมกัน 9 คนทั้งฉัน สามมหาอำนาจ สี่ผู้ทำลายล้าง และหนึ่งธิดาศักดิ์สิทธิ์” ทุกคนเบิกตากว้างราวกับฟังเรื่องอัศจรรย์ เพราะมันไม่เคยปรากฎมาก่อนเลยที่ยอดฝีมือทั้งหมดจะร่วมต่อสู้ด้วยกันเพื่อโค้นล้มบอสในดันเจี้ยนกลายพันธุ์
“ฉันต้องขอบอกว่า ศึกครั้งนั้นซอมบี้นั้นมีอยู่ในระดับห้วงวิญญาณ”
ห๊ะ!? ห้วงวิญญาณ!! แต่เมื่อทุกคนฟังจากคำกล่าวก่อนหน้านี้ก็เข้าใจได้เลยว่า ซอมบี้ที่โดนรุมด้วยยอดฝีมือเลเวลเดียวกัน แถมสกิลทักษะที่หลากหลายขนาดนั้นกับยังสามารถรอดอยู่ได้จนคนอื่นทิ้งอคติร่วมสู้กัน
“ที่ฉันบอกว่าต้องการธิดาศักดิ์สิทธิ์นั่นก็เพราะความสามารถของเธอ” อสูรลวงตาหรี่ตายิ้มเป็นประกาย
“พวกเรา 8 คนจะไม่สามารถชนะซอมบี้ระดับห้วงวิญญาณได้ ถ้าไม่ได้ธิดาศักดิ์สิทธิ์ทำลายแขนขวามัน แม้เธอจะสลบหลังจากนั้น แต่ก็ทำให้เราต่อสู้ได้ง่ายมากขึ้น ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ…แต่อสูรเยือกแข็ง เซียนพเนจร กระบี่หยก และเทพอสูรสายฟ้าก็ตายเพราะมันแม้แขนจะเหลือข้างเดียวก็ตาม”
“เข้าใจที่ฉันกำลังจะสื่อไหม” ทุกคนพยักหน้ามุ่งมั่นทันที ดูเหมือนว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์จะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา ไอเทมของหล่อนนั้นแข็งแกร่งชนิดที่ว่าสัตว์ประหลาดเฒ่ายังอาย อสูรลวงตาที่เห็นว่าทุกคนคึกคักกันแล้วและไม่ได้มีภาพบรรยากาศที่อึดอัดหญิงสาวก็กล่าวเข้าเรื่อง
“หลังจากนั้นพวกเราก็พักผ่อนกันเตรียมออกเดินทางกลับทวีปกลาง เช้าวันนั้นธิดาศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับเดอะแก๊งสามสาวของเธอก็ร่วมขบวนด้วย แต่ก็จะมีผู้ชายคนนึงที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ให้ความสนใจเป็นพิเศษ และฉันก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาด้วย” ใบหน้าทุกคนแข็งค้าง…ไม่ชอบหน้า? เขาไม่เคยเห็นหัวหน้าห้องของเขามีอาการแบบนั้นมาก่อนเลย จึงไม่สามารถเดาได้ว่าเจ้าสำนักของเขาทำตัวอย่างไงกับผู้ชายคนนั้น แต่! ทำไมธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่เหมือนดั่งนางฟ้าถึงสนใจไอ้เวรระยำนั่นล่ะ
หรือว่ามันไม่ทำธรรมดา?
อสูรลวงตาหัวเราะคล้ายรับรู้ความคิดคนอื่น
“ชุดของหมอนั้นอะนะ ยังเป็นชาวบ้านกาก ๆ อยู่เลย ฉันเดาว่าที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ให้ความสนใจก็เพราะว่า ผู้ชายคนนี้เป็นพี่ที่เคารพของเธอบวกกับหมอนี้ได้นำเสี่ยวเสียที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์คิดว่าตายแล้วกลับมา ทำให้หล่อนค่อนข้างติดเขาเป็นพิเศษ” อ๋อ~ เหล่าผู้ชายได้ยินก็แทบอยากจะกระโดดถีบซอว์และไปยืนตรงนั้นให้ได้ แม้จะฟังจากปากเป็นเรื่องเล่าก็ตามที แต่หนุ่ม ๆ ก็อดมีอารมณ์ร่วมเกิดความอิจฉาริษยาไม่ได้
“หลังจากที่เราเดินทางไปสักพัก ท้องฟ้าจู่ ๆ ก็กลายเป็นสีแดงมืด บรรยากาศก็เย็นลง วิสัยทัศน์ที่เห็นก็แคบลงถนัดตา เทพอสูรแห่งแสงเลยสร้างแสงสว่างขึ้นทำให้ฉันเห็นไอ้ชาวบ้านกาก ๆ นั้นที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์สนใจกำลังสวมแว่นกันแดดสีดำอยู่” คนอื่น ๆ เลิกคิ้วมองอสูรลวงตาแปลก ๆ เธอที่เห็นก็ส่ายมืออธิบาย
“ฟังต่อสิ…ฉันไม่ได้พิศวาสกับมันสักหน่อย” คนอื่นพยักหน้า
“ตอนที่ฉันสังเกตุเห็นมันอะนะ ตอนนั้นผู้เล่นที่ติดมาพันคนก็มีอาการตาแดง อยู่ ๆ ก็ร้องออกมา ไอ้ฉันก็ไม่รู้อะไรหรอกเดินไปถามนู้นนี่แต่ก็อดสงสัยไอ้ชาวบ้านกากนั้นไม่ได้ ฉันเลยถามเขาว่า ‘จะบอกไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?’ ไม่รู้เพราะมันทำตัวน่าสงสัยหรือเป็นเพราะมันใส่แว่นกันแน่ฉันเลยแถมไป และรู้ไหม…มันตอบว่าอะไร? ” ทุกคนเงี่ยหูฟัง
“มันพูดว่า ‘ลมแรงดีนะครับ…แต่ในอากาศมีน้ำลายมากไปหน่อย’ ” ทุกคนเบิกตากว้าง
“หัวหน้า! มันกวนตีนแล้วแบบนี้”
“ใช่ ๆ ถ้าผมเจอมันนะ จะอัดหน้าให้แตกเลย”
“จริงด้วยค่ะ อยากจะโกนหัวมันซะเดี๋ยวนี้เลย” คำพูดคำด่าสารพัดทำให้อสูรลวงตารู้สึกดีขึ้นเป็นกอง ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงอคติกับซอว์มากขึ้นขนาดนี้ เมื่อทุกคนรุมด่าไอ้ชาวบ้านกากหนึ่งเสร็จแล้ว ผู้หญิงคนนึงก็ถามขึ้น
“แล้วหัวหน้าทำอย่างไงต่อคะ? ” อสูรลวงตายิ้ม
“ฉันก็กางพัดเตรียมลงมือเขาไง แต่ไอ้เวรนั้นก็ยังกล่าวต่อว่า ‘ระวังตายนะครับ’ ” ทุกคนกำหมัดแน่นในมือ
“ฉันที่คุมอารมณ์ไม่อยู่ก็ซัดหมอกใส่มันแต่ก็โดนปราณธิดาศักดิ์สิทธิ์จนหมอกระเบิดออก” ทุกคนเบิกตากว้าง ไม่นะ! ธิดาของพวกเขากำลังถูกยักใยโดยหมาป่าชาวบ้านกากหนึ่งคนนั้น อสูรลวงตาก็เล่าต่อ
“แม้ฉันจะไม่ชอบขี้หน้าหมอนั้นก็เถอะ แต่เขาก็พูดว่า ‘ลองสังเกตุที่ผู้เล่นนี่ดี ๆ สิครัะ มันไม่เหมือนติดเชื้อเลยหรอ?’ พอเขากล่าวจบฉันก็สังเกตุเส้นเลือดสีดำตามตัว ขอบอกเลยว่า…ตั้งแต่เล่นเกมมาฉันไม่เคยเห็นผู้เล่นมีอาการติดเชื้อจนกลายเป็นซอมบี้ ไอ้เวรนั้นมันก็ฆ่าผู้เล่นพร้อมกดดันฉันว่า ‘ถ้าท่านไม่ฆ่า ข้าจะสั่งให้ธิดาศักดิ์สิทธิ์จัดการเองนะครับ’ ฉันเลยจำใจฆ่าผู้เล่นทั้งหมดทันที”
ทุกคนได้ยินก็ถอนหายใจเศร้าพลางนึกขึ้นได้
“งั้นที่ผู้ชายคนนั้นบอกว่าน้ำลายในอากาศเยอะ แสดงว่าด้านหน้ากองทัพมีซอมบี้จามอยู่จำนวนมากหรอ? ” อสูรลวงตาพยักหน้า
“ใช่! ตอนที่เราไปถึงก็มีซอมบี้ตัวนึงมาสะกัดเราเอาไว้ มันแข็งแกร่งและฉลาดมาก ฉันกับเทพอสูรทั้งสามสู้กับมันแต่สุดท้ายก็โดนมันฆ่ากันหมด ฉันยังจำได้เลยว่ามันมีพรรคพวกที่ลากธิดาศักดิ์สิทธิ์ออกไปทำให้กำลังต่อสู้ของเราด้อยประสิทธิภาพลง มันเล่นแง่กับเราในด้านจิตวิทยา มีความอดทนสูง และแม่นยำมาก ๆ แม้ฉันจะรู้ว่ามันยังไม่แตะห้วงกำเนิด แต่ความสามารถในการวางแผนของมันคือของจริง…พวกเราทั้งหมดถูกมันฆ่าตาย” อสูรลวงตาก้มลงมองราพิส
“และไอ้ซอมบี้เวรนั้นมันก็พึ่งฆ่าดินแดน กับบลูไปไงล่ะ”
อึก!!! ทุกคนเบิกตากว้าง ซอมบี้ที่ใช้สารคัดหลั่งในการทำให้ผู้เล่นติดเชื้อ ซอมบี้ที่วางแผนการได้ ซอมบี้ที่ฆ่าหนึ่งมหาอำนาจ สามผู้ทำลายล้าง และขัดขวางหนึ่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ บวกกับเข้าใจในหลักจิตวิทยาจนทำให้ผู้เล่นหลายพันคนตกตายไป ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน ต่อให้มันไม่ถึงระดับห้วงกำเนิด พวกเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะสามารถสู้มันไหวไหม อสูรลวงตาที่เห็นก็ยิ้ม
“ฉันถึงบอกไง…เราสู้ไม่ไหวหรอก” แต่
“ถ้าเราได้ตัวธิดาศักดิ์สิทธิ์มา เธอคนนั้นรักความยุติธรรม ฉันมั่นใจว่าเราจะได้ร่วมมือฆ่าไอ้ซอมบี้เวรนั้นแน่ ๆ ” ทุกคนดวงตาเปล่งประกาย ธิดาศักดิ์สิทธิ์!! หากได้ธิดาศักดิ์สิทธิ์เข้ามาในสำนักลวงตาได้ ต่อให้สามมหาอำนาจ และสี่ผู้ทำลายล้างก็ไม่อาจต่อกรคลาสเรียนเทพสงครามของพวกเขาได้อีกต่อไป
กุญแจสำคัญคือ ธิดาศักดิ์สิทธิ์!!
“พวกนายไปจัดการซะ พรุ่งนี้เราจะขอเชิญนางฟ้าเทพสงครามร่วมทำศึกกับเรา!!”
“รับทราบ !!! !!! ” อสูรลวงตามองคนอื่น ๆ ที่หายไปก็ยิ้ม
‘ฉันก็ฆ่ามันได้นะ’ เพียงแต่ไพ่ตายของฉันยังไม่ถึงเวลา…
“ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่า โรงแรมจะสามารถเอาซอมบี้เด็กเข้าไปนอนด้วยได้” ซอว์ที่ใช้สายตาเสี่ยวเสียมองก็ยิ้มนิด ๆ ดูเหมือนว่าสาว ๆ จะยังสบายดี ชายหนุ่มตอนนี้กลับมายืนอยู่หน้าสายธารแห่งหมอกอีกครั้ง ต้องบอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาได้เลเวลอัพอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นค่าประสบการณ์ในโหมดซอมบี้ที่ฆ่าผู้เล่นไปสองคน เขาก็อยู่ระดับลมปราณที่ 24 ขณะที่มนุษย์นั้นปาไป 30 เต็มเรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าความไวของลมปราณนี้มาจากซอมบี้เทพสายฟ้าของเขาที่ไล่เก็บแต่ซอมบี้เลเวล 39 40 มันเลยพุ่งไวขนาดนี้
“งั้นให้มันไปหลบที่อื่นก่อนดีกว่า” เขาสั่งซอมบี้เทพอสูรผ่านซอมบี้เด็ก ก่อนที่จะกลายร่างเป็นฝ่ามือราชาปีศาจ เขาดำดิ่งลงในสายธารแห่งหมอกอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ต้องการฆ่าอะไรแม้กระทั่งคนหรือซอมบี้ เป้าหมายของเขาในตอนนี้คือสำรวจใต้น้ำฆ่าเวลา เพราะคนในสำนักพเนจรนั้นเงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครออกมาในอาณาจักรหั่วซานเลย นั้นทำให้เขารู้สึกเสียเวลาไปไม่น้อย
ชายหนุ่มดำดิ่งด้วยร่างฝ่ามือราชาปีศาจลงไป
‘ดูเหมือนไพ่ยมทูตจะยังสามารถใช้การได้อยู่นะ’
ซอว์จำได้ว่าตัวเองเผลอใช้ตามความเคยชิน ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยใช้มาก่อน คาดว่าน่าจะเป็นความรู้หรือห่าอะไรก่อนหน้านี้ที่ทำให้เขาสลบไสลไปถึงเที่ยงคืนของมัน ซอว์รับรู้ได้ว่าการ์ดสีทองและสีดำนั้นทั้งโล่สีทองติดปีก และการ์ดสีดำรูปยมทูต เขามั่นใจว่าหากเกิดเรื่องไม่คาดคิดอีกครั้งเขาก็สามารถเอาตัวรอดได้
แต่เหนือกว่าสิ่งอื่นใดคือ
‘การ์ดยมทูตนี้เอาไว้ทำอะไร? ’
ฆ่าคนตายหรอ? ชายหนุ่มก็ใช้ไปแล้วกับราพิสแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลยสักนิด แถมความสามารถมันก็ราวกับเครื่องติดตาม เขาใช้ใส่ราพิสไปเขาก็รับรู้ว่าหล่อนอยู่ที่ไหน ทั้งยังสามารถส่งลมปราณผ่านไพ่เข้าไปได้อีกด้วย เขาไม่รู้ว่าหากส่งลมปราณเข้าไปยังไพ่ตัวเองราพิสจะตายทันที หรือเกิดอาการอะไรเหรอไม่ ซึ่งเขาคงไม่ทดลองมันแน่ ๆ จนกว่าจนเจอหน้ากันอีกครั้งจะได้เห็นชัด ๆ ว่าความสามารถของมันคืออะไร
แม้จะพอเดาได้อยู่ก็เถอะ…
ซอว์ดำน้ำลงมาเรื่อย ๆ เจอกับนางเงือกซอมบี้ และปลาซอมบี้มากมาย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมันมากนั้น เขาว่ายไปยังใต้น้ำที่ลึกสุดซึ่งใช้เวลาหลายสิบนาทีก็มาถึง พื้นด้านล่างนั้นคล้ายดินปกติแต่มีสีขาวซีด ชายหนุ่มใช้นิ้วทั้งห้าเดินไปก็รู้สึกว่ามันนุ่มมาก ๆ ในทะเลสาปที่ลึกขนาดนี้เขาเจอกับปลาไหล ปลาฉลาม ปลาหมึก เต่า และสิ่งมีชีวิตมากมายที่ไม่สมควรอยู่ในทะเลสาปก็ตามที
‘สุดยอดเลยแหะ’
โดยรอบของเขามีซอมบี้เลเวล 40-50 จำนวนมากทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ไปไกลจากชายฝั่งเลย เพียงแค่ดำน้ำลึกมาถึงพื้นเท่านั้น ซอว์กวาดสายตาไปมา ดีที่ฝ่ามือนี่ราวกับมีดวงตาล้อมรอบตัวลทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นแค่ฝ่ามือก็ตาม ทำให้เขาไม่ได้มืดบอดจนต้องพึ่งเขตแดนเฝ้าระวังที่ใช้ได้แค่ 10 เมตรเท่านั้น ชายหนุ่มตวาดสายตาไปตามที่ต่าง ๆ อย่างสนใจ ต้องกล่าวว่าไม่มีใครสามารถมองเห็นในสิ่งที่เขาเห็นตอนนี้ได้แน่นอนในเกมแห่งนี้