นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 116

ที่ที่หายไป

ท่ามกลางการตัดสินใจที่ยากลำบาก ขุนพลสือไม่มีทางเลือกมากนักเกี่ยวกับสถานการณ์เช่นนี้

เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ แทบจะไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้น มันหนักหนาเกินกว่าจะแก้ไขปัญหาได้ด้วยตนเองในสถานการณ์เช่นนี้

อันที่จริงแล้วถ้าเกิดว่าไม่มีคำสั่งของท่านแม่ทัพมาเกี่ยวข้อง หรือว่าตนเองไม่ต้องดูแลกองทัพแทนท่านแม่ทัพในขณะที่ท่านแม่ทัพไม่ได้อยู่ ขุนพลผู้นี้คงจะเดินทางไปยังชายแดนและไปตามหาท่านแม่ทัพด้วยตนเองแล้ว

“ เอาเถอะเจ้าค่ะเราไม่มีเวลามากแล้วถ้าทันเดี๋ยวแสดงท่าทางลังเลเช่นนั้น เกรงว่าเวลามันเองก็คงจะล่วงเลยไปอีก ”

“ ท่านบอกข้าได้หรือไม่เจ้าคะว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพหายไปที่ใด ” ซูฉีเห็นขุนพลเบื้องหน้าแสดงท่าทางลังเล 

นางรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผู้ที่อยู่ด้านหน้าแสดงท่าทางเก้ๆกังๆเช่นนั้นต่อไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

“  สถานที่ที่ท่านแม่ทัพเดินทางไปมันเป็นถ้ำแห่งหนึ่งขอรับ  มันเป็นถ้ำที่เชื่อมต่อระหว่างชายแดนทั้งสองเอาไว้ ”

“ ถ้ำอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? ”

“ ใช่แล้วขอรับเดิมทีแล้วสถานที่แห่งนั้นมันไม่ได้มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเป็นทางเดินที่สามารถเดินทางได้ ” 

 “ แต่เป็นเพราะว่าประมาณหนึ่งเดือนก่อนได้กระมังสายข่าวรายงานมาว่าสถานที่แห่งนั้นมันสามารถใช้เป็นทางเดินรอบเข้ามาภายในดินแดนแห่งนี้ได้ ”

“ ท่านแม่ทัพที่เป็นผู้ที่ดูแลชายแดนแห่งนี้กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ได้ยินมา ”

“  เพราะว่าหนทางที่สามารถลักลอบเข้ามาได้ มันก็ย่อมเป็นทางที่เป็นอันตรายเกรงว่าเหล่าศัตรูจะใช้เส้นทางนั้นในการลักลอบขนบางอย่างเข้ามาภายในอาณาจักร ” 

“ สุดท้ายแล้วก็ต้องส่งทหารไปสำรวจภายในสถานที่แห่งนั้น เพราะว่ามันอาจจะเกิดปัญหาภายในอนาคตได้ ”

“ ท่านแม่ทัพเมื่อส่งทหารออกไปปรากฏว่าภายในสถานที่แห่งนั้นดูเหมือนว่ามันจะมีปัญหาบางอย่าง  และสุดท้ายเองก็เป็นอย่างที่ท่านนั้นรู้นั่นแหละขอรับ ท่านแม่ทัพต้องเดินทางออกไปเพื่อไปตามหาทหารพวกนั้น” 

ขุนพลสืออธิบายออกมาด้วยใบหน้าหนักใจ

หวงเจียวลู่เป็นแม่ทัพที่ต้องดูแลชายแดนแห่งนี้ เมื่อมีปัญหาพวกนี้ปรากฏขึ้นมาเขาต้องดูแล

เพราะแบบนั้นการจะไปสำรวจเส้นทางใหม่เองก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่จำเป็นจะต้องทำ แต่ว่าในตอนนี้หายตัวไปมันก็เกิดปัญหา

“ ถ้ำแห่งนั้น จากที่ข้าดูดูเหมือนว่ามันจะไม่มีปัญหาใดไม่ใช่หรือเจ้าคถ้าเกิดว่าเป็นสถานที่อย่างเช่นเป็นชายแดนที่อยู่ติดกับอีกเมือง มันก็น่าจะเป็นปัญหา ” ซูฉีแสดงใบหน้าจริงจังมองแผนที่ที่อยู่ด้านหน้า

คุณหนูตระกูลซูผู้นี้ยกมือมาลูบปลายคางของตน นางแสดงท่าทางใช้ความคิดเมื่อมองสิ่งที่อยู่ด้านหน้า

แผนที่ที่อยู่ด้านหน้าแสดงถึงพวกภูมิประเทศที่มันตั้งอยู่บริเวณชายแดนแห่งนี้

ในยุคสมัยนี้ไม่ได้เจริญรุ่งเรือง มันอยู่ภายในนี้นิยายย้อนยุค พวกแผนที่พวกนี้มันก็ยังถูกวาดขึ้นใหม่ได้อย่างไม่ชัดเจน 

แต่ว่าแผนที่พวกนี้ก็พอมองคราวได้อยู่ว่ามันเป็นส่วนใดบ้าง

“ เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่รู้เช่นเดียวกันขอรับแต่ว่าข้าคิดว่าคุณหนูถ้าอยากจะเดินทางไปก็ต้องระวังตัวเอาไว้ให้มาก เพราะว่าถ้ามันไม่มีปัญหาเกิดขึ้นจริงๆท่านแม่ทัพคงจะเดินทางกลับมาแล้ว ”  ซื้ออย่างยังคงแสดงท่าทางเป็นกังวลเกี่ยวกับการตัดสินใจครั้งนี้

“ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ขอรับข้าจะให้ผู้คุ้มกันที่ไว้ใจได้ที่เป็นคนภายในกองทัพเดินทางติดตามท่านไปด้วย ”

“ ข้าไม่สามารถเดินทางไปได้ตนเองได้เพราะมีเรื่องที่ต้องจัดการภายในกองทัพอีกมาก ”

อย่างน้อยก็ยังพอมีคนที่ไว้ใจได้และก็สามารถให้พาไปที่สถานที่แห่งนั้น 

ซูฉีเป็นสตรีคนเดียวร่างกายอ่อนแอ เดินทางไปที่ถ้ำแห่งนั้นมันต้องผ่านป่ายายอย่างไรเสียก็ไม่สามารถไปได้ด้วยตนเองอยู่แล้ว 

“ เอาเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ” ซูฉีตอบรับอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม 

…

หลังจากที่ตกลงกับขุนพลสือหยางเรียบร้อย ซูฉีได้เดินทางกลับมาที่บ้านของตนบ่าวรับใช้คนสนิทอย่างลี่ถังก็โวยวายยกใหญ่

แน่นอนว่านางยังไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับเรื่องราวในครั้งนี้ อย่างไรเสียการเดินทางไปนอกเมืองก็อันตรายเกินไป

ถ้าเกิดว่าสถานที่แห่งนี้เป็นเมืองหลวงนอกเมืองยังมีผู้คนมากมาย มันเป็นสถานที่ที่ปลอดภัย

แต่ว่าภายในสถานที่แห่งนี้เป็นชายแดน ภายในชายแดนแถมมีอันตรายมากมายนับไม่ถ้วน

บ่าวรับใช้คนสนิทผู้นี้ย่อมห่วงความปลอดภัยของคุณหนูของตนอยู่แล้ว อันที่จริงแล้วขนาดภายในเมืองหลวงมันก็ยังมีพวกอันตรายมากมาย อย่างพวกโจรที่ดักปล้นตามทาง หรือแม้กระทั่งพวกมือสังหารที่รับงานต่างๆมา 

สถานที่แห่งนี้เป็นชายแดนมีทั้งสัตว์ร้ายมีทั้งพวกโจรชายแดนหรือแม้กระทั่งพวกศัตรูที่อยู่ตรงข้าม

เพราะแบบนั้นน่าจะไว้วางใจให้คุณหนูเดินทางไปได้อย่างไร ป่าวรับใช้ผู้นี้คัดค้านอย่างเต็มกำลัง เพียงแต่ว่าคุณหนูของนางกับไม่ฟังอันใดเลย

“ ในเมื่อท่านไม่ยอมจะล้มเลิกการเดินทางไป ”

“ ถ้าเช่นนั้นข้าจะเดินทางไปด้วยเจ้าค่ะ ” ลี่ถังกล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น หลังจากที่พยายามคัดค้านอย่างเต็มกำลัง 

แต่คุณหนูของนางกลับไม่เชื่อฟังคำเตือนของนางเลยแม้แต่น้อย บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ทำได้แต่เพียงแค่ติดตามคุณหนูของตนไปเท่านั้น

ซูฉีที่กำลังเตรียมของหันมามองลี่ถัง “ ไม่ได้เจ้าจะเดินทางไปพร้อมกับข้าไม่ได้ ” 

“ เหตุใดเหรอเจ้าคะในเมื่อท่านไปข้าก็ไป ”

“ อย่างน้อยถ้าท่านตายอยู่ที่สถานที่แห่งนั้นข้าเองก็จะตายกับท่านด้วย”

“ ข้าไม่ตายหรอกน่า สถานที่แห่งนี้มีงานมากมายที่เจ้าจำเป็นจะต้องทำต่อ ถ้าเกิดว่าข้าแล้วเจ้าหายตัวไปผู้ใดจะดูแลกิจการทางนี้ในขณะที่ข้าไม่อยู่กันเล่า ”

“ ระหว่างที่ข้าเดินทางไปนอกเมืองข้าจะทิ้งหุ่นไม้วิเศษเอาไว้ ให้แปลงกายกลายเป็นข้าและใช้ชีวิตตามปกติ ”

“ เจ้าเองก็ดูแลสถานที่แห่งนี้ดูแลกิจการต่างๆแทนเข้าด้วยในขณะที่ข้าไม่อยู่ ” ซูฉีสั่งกำชับบ่าวรับใช้คนสนิทของตน 

“ แต่ว่าคุณหนูเจ้าคะ… ” 

“ เจ้าไม่จำเป็นจะต้องกังวลข้าสามารถส่งสัญญาณให้เจ้ารู้ได้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ผ่านเจ้าหุ่นไม้วิเศษ ”

 “ ข้าจัดส่งสัญญาณให้เจ้าให้ทุกๆวันเจ้าจะได้รู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ ”

“ เหตุใดท่านต้องเดินทางออกไปในสถานที่ที่อันตรายเช่นนั้นเพื่อตามหาท่านแม่ทัพด้วยเหรอเจ้าคะ ” ลี่ถังแสดงแววตาเศร้าหมอง 

นางไม่เข้าใจความคิดของคุณหนูของตนเลย เหตุใดต้องพยายามขนาดนั้นเพื่อนำตัวท่านแม่ทัพกลับมาในขณะที่ต้องเสี่ยงชีวิตของตนเองด้วย 

“ ลี่ถังตอนนี้เมืองแห่งนี้เป็นอย่างไร ” 

“ ดีเจ้าค่ะพวกเรามาอยู่ที่เมืองแห่งนี้ในช่วงแรกๆเมืองแห่งนี้ยังไม่ได้เจริญรุ่งเรืองขนาดนี้ ”

“ แต่ว่าในช่วงหลังๆมานี่ภายในเมืองเริ่มมีการพัฒนาหลายๆอย่าง มันทำให้ชีวิตภายในเมืองแห่งนี้ดูสะดวกสบายมากขึ้น ”

ในตอนแรกที่พวกนางเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ เมืองแห่งนี้ยังคงเป็นเมืองที่ไม่ได้ถูกพัฒนา แม้แต่น้ำสะอาดยังมีใช้อย่างจำกัด 

แต่ปฏิเสธไม่ได้วันให้ช่วงหลังๆมานี่และได้อย่างถูกพัฒนาขึ้นอย่างมาก แถมผู้คนและประชากรภายในเมืองก็เพิ่มมากขึ้นราวกับหน้ามือเป็นหลังมือในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา

ซูฉีเดินเข้าไปใกล้ๆบ่าวรับใช้คนสนิท นางยกมือของตนจับเข้าไปที่หัวไหล่ของบ่าวรับใช้ของนาง “ นั่นแหละเหตุผลที่ข้าต้องไปนำตัวท่านแม่ทัพกลับมา ”

“ พวกเราดูเนรเทศออกมาจากเมืองหลวงเมืองแห่งนี้เป็นบ้านหลังสุดท้ายแล้ว ” 

“ ถ้าเมืองแห่งนี้กลับไปเป็นเหมือนเดิมพวกเราก็จะไม่มีที่อยู่อาศัยอีก ”

“ เอาล่ะเขาเตรียมของเสร็จแล้วในวันพรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทาง ” ซูฉีกล่าวถึงท้ายก่อนที่จะเข้านอนเพื่อพักผ่อนและเริ่มเดินทางออกจากเมืองในวันถัดมา 

จบบท