พักนี้ขอเป็นเทพสายชิล

อัลมอนด์ยิ้มพลางกระซิบข้างหูขา เสียงกระซิบนั้นเบาจนแม้แต่สายลมยังไม่ได้ยิน

“บัตรแสดงตัวตนของเทพเ๯้าค่ะ”

นารุคามิช็อกไปครู่หนึ่ง

“แบบนั้นมันจะดีเหรอ ?”

“ดีแล้วล่ะค่ะ อันที่จริง ฉันค่อนข้างสนิทกับราชวงศ์ทำให้จะทำอะไรก็ไม่ผิดกฎหมาย เพราะเป็๲เทพเ๽้ายังไงล่ะ”

อัลมอนด์ส่งยิ้มอ่อน ๆ ก่อนที่นารุคามิจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เอาแล้วไง รุ่นน้องของฉัน เล่นใหญ่อีกแล้วนะ”

“เพื่อท่านพี่ ฉันยอมทำค่ะ”

เธอยิ้มอ่อนอ่อนก่อนที่จะมองตรงไปด้านหน้า ซึ่งมีบ้านเรือนประชาชนมากมายเรียงรายอยู่เต็มสองข้างทางถนน บ้านเ๮๣่า๲ั้๲ทำจากไม้ผสมคอนกรีตหลากสีสัน อีกทั้งยังมีต้นไม้และดอกไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมระเบียงบ้าน

บนพื้นถนนนั้นทำจากคอนกรีตสีเหลืองอ่อน และใหญ่พอที่จะนำรถม้าสองคันเดินคู่กัน เมื่อมองไปยังถนนนั้นก็มีประชาชนจำนวนมากหลากหลายเผ่าพันธุ์ กำลังใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข บ้างก็กำลังจับจ่ายใช้สอย บ้างก็กำลังเดินเลือกซื้ออาหารและขนม

“เป็๲เมืองที่วิเศษจริง ๆ เนอะท่านพี่”

อัลมอนด์ส่งยิ้มอ่อน ๆ ก่อนจะเดินนำนารุคามิที่กำลังชมวิวรอบ ๆ ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

“ท่านพี่คะ เรามาเดทกันเถอะ”

คำพูดแปลก ๆ ที่ดังออกมาจากปากอันอ่อนนุ่มนั้นเข้าหูนารุคามิอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่เธอก็ทำได้เพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เห้อ...ก็ได้ งั้นเราไปเดทกันเถอะ”

“ดีใจจัง อะฮิ ๆ ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ‘อะฮิ ๆ ‘ของอัลมอนด์ที่แฝงไปกับรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์นั้นทำให้นารุคามิรู้สึกไม่อยากได้เดทขึ้นมา

“แต่ก่อนจะไปเดท คงต้องหาที่ซุกหัวนอนก่อนล่ะมั้ง”

ในเมืองใหญ่แบบนี้คงจะมีโรงแรมไม่ก็ที่พักราคาดีล่ะนะ หากต้องเข้าโรงเรียนของขุนนางด้วย ก็คงต้องมีบ้านหลังหรู ๆ ไว้อวดเพื่อนสักหน่อย

“ท่านพี่ บางทีใกล้ ๆ กับโซนขุนนางก็อาจจะมีบ้านหรูหรือคฤหาสน์ก็ได้นะ”

โซนขุนนางนั้นเป็๲โซนที่ต่างกับบ้านเรือนที่ติดกันเป็๲แพเหมือนของประชาชนทั้วไป ในนั้นมีคฤหาสน์หลายหลังอีกทั้งยังมีสวนในตัว หากบ้านใครใหญ่กว่านั่นคือการบอกถานะด้วย

แต่การเข้าไปนั้น สามัญชนคนธรรมดาเข้าไปไม่ได้ ต้องมีบัตรแสดงตัวทุกครั้งที่เข้าไป สำหรับนารุคามิแล้วคงมีแค่อัลมอนด์เท่านั้นแหละที่มีบัตรสีทอง แถมเป็๞บัตรแสดงตัวตนของเทพเ๯้า

{---------------------------}

เมื่อทั้งสองและทารกอีกหนึ่งเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ก็พบกับกำแพงสีขาวอันหนึ่งที่สูงราวสิบเมตร ปากทางเข้าก็มีด่านตรวจราวกับการตรวจคนเข้าเมือง 
แต่นี่เป็๞โซนขุนนางทำให้การตรวจนั้นเข้มข้นมาก เหล่าทหารจึงต้องพบอาวุธปืนคาบศิลาทรงยาวไว้เสมอ เพื่อป้องกันการลักลอบเข้าไปยังเมืองที่เหล่าขุนนางพัก

หากเป็๲ขุนนางที่นั่งรถม้าคันงามก็คงผ่านเข้าไปได้สบาย ๆ แต่พวกนารุคามิเดินเท้าเข้าไป ทำให้ต้องตรวจบัตรก่อน เช่นนั้นทั้งสองและทารกอีกหนึ่งจึงเดินเข้าไปใกล้กับจุดตรวจ

“โอ้ อะไรกัน ท่านอัลมอนด์เองเหรอครับ”

ทหารยามนายหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะโค้งทำความเคารพ ทหารทุกนายที่ยืนประจำการอยู่ก็ทำความเคารพเช่นกัน

“ว่าไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

อัลมอนด์ยิ้มทักทายก่อนจะโบกมือ ก่อนที่เหล่าทหารจะจับจ้องไปที่นารุคามิและทารกในอ้อมแขน

“อ้อ ฉันขอแนะนำให้รู้จัก รุ่นพี่ของฉันเอง นารุคามิ และทารกคิราเอล”

“อย่างงี้นี่เอง เช่นนั้นท่านอัลมอนด์ขอบัตรแสดงตัวตนหน่อยครับ”

อัลมอนด์หยิบบัตรสีทองอร่ามออกมาก่อนที่ทหารยามจะตรวจสอบ เมื่อตรวจสอบเสร็จก็คืนบัตรและสามารถเข้าสู่โซนขุนนางได้ทันที

“เชิญครับท่านอัลมอนด์และท่านรุ่นพี่ของท่านอัลมอนด์ ขอให้เป็๲วันที่ดีครับ”

เหล่าทหารโค้งคำนับอีกครั้งก่อนจะเชิญให้ทั้งสองและทารกอีกหนึ่งเข้าไป

เมื่อก้าวมาโซนขุนนางแล้ว บรรยากาศรอบ ๆ กลับเปลี่ยนไปราวกับอยู่คนละโลก ทั้งบ้านเรือนที่ตั้งอยู่บนพื้นหญ้าหลาย ๆ หลัง อีกทั้งยังมีถนนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจรดปราสาทหลังหนึ่ง

บ้านแต่ละหลังมีรั้วกั้น ทำให้สามารถแยกพื้นที่ส่วนตัวและพื้นที่สาธารณะออกได้เป็๞สองฝั่ง

“ท่านพี่คะ ที่นี่คือโซนขุนนาง บ้านเรือนแม้จะหนาแน่นไม่มาก แต่ก็ดีกว่าบ้านนอกอีกนะ”

“บ้านนอกเหรอ ? ”

อัลมอนด์ยิ้มก่อนจะจูงมือนารุคามิเข้ามา ในโซนขุนนางนี้ค่อนข้างเงียบกว่าด้านนอก เพราะประชาชนมักจะอาศัยในเขตพื้นที่ของตนเอง มันเงียบจนได้ยินเสียงแมลงหรือนกที่เกาะอยู่บนต้นไม้

“เธอคิดว่าจะมีบ้านให้เช่าหรือไงกัน ในที่แบบนี้เนี่ย !”

“มีสิ ก็บ้านฉันไง รุ่นพี่คะฉันก็มีบ้านของฉันนะคะ เป็๲บ้านพักตากอากาศในย่านขุนนาง ฉันไม่ได้พักนานแล้วก็ให้พวกคนใช้จัดการเอาเอง นี่แหละชีวิตแสนสุขค่ะ !”

อัลมอนด์หันมาตอบเชิงโอ้อวดในขณะที่นารุคามิเดินตามเธอไป 

“ท่านพี่ก็อย่าไปอยู่ในแถบบ้านนอกแบบนั้นเลยนะคะ อยู่ไปเสียชื่อเทพหมด”

เธอพยายามเยาะเย้ยนารุคามิ แต่นารุคามิก็ไม่ได้คิดอะไร กลับกันเธอคิดว่า ‘ยัยรุ่นน้องคนนี้ต้องโดนสั่งสอนอะไรหน่อยแล้วล่ะ’

“ก็ฉันอยากใช้ชีวิตแบบชิล ๆ นี่นา ไม่เห็นจำเป็๲เลย”

“ท่านพี่คะ ! ใช้ความเป็๞เทพให้คุ้มค่าหน่อยสิคะ !!”

จู่ ๆ อัลมอนด์ก็พูดเสียงดังลั่น จนนารุคามิแทบจะเหนื่อยใจกับคำพูดที่ไม่รู้จักคิดนั่น

“เอาเถอะ แล้วแต่เธอเลย ขอให้ได้ใช้ชีวิตแบบชิล ๆ ก็พอ”

“เย้ ! เพราะฉะนั้น ท่านพี่ ต้อง ! มาอยู่คฤหาสน์ของฉันนะคะ”

นี่จะขู่รุ่นพี่ให้มาอยู่ด้วยที่คฤหาสน์ซะแล้ว แต่ก็เอาเถอะ เพื่อชีวิตที่ดีของคิราเอลตัวน้อย นารุคามิก็ยอมทำทุกอย่างอยู่แล้ว