ในเมืองลี่หยาง มีโรงเตี๊ยมอยู่สองโรง นอกจากมีราคาต่างกันแล้ว แขกที่มาพำนักนั้นเล่าก็มีระดับชนชั้นที่ต่างกัน แต่ว่าเลี่ยงจินนั้นก็เลือกโรงเตี๊ยมที่แพงกว่า ด้วยเหตุผลเื่ความปลอดภัย และความคิดนี้ ก็มิได้มีใครขัดขวาง ด้วยเหตุผลที่ว่า...เลี่ยงจินเป็ผู้จ่ายค่าโรงเตี๊ยมทั้งหมด
"ท่านอาเลี่ยงนี่ใจดีจริงๆ ออกค่าโรงเตี๊ยมให้พวกข้า แล้วดูสิใหญ่โตจริงๆ คนมาพักกันเต็มไปหมด" เฟยฮุ่ยเพิ่งออกมานอกเมืองเหยียนเป่า เป็ครั้งแรก นางจึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็อันมาก
"เ้าพักผ่อนกันตามสบายนะ อาหารที่สั่งมาถ้าไม่พอ ก็ลงบัญชีข้าไว้ได้เลย ข้าสั่งเถ้าแก่ที่นี่เอาไว้แล้ว อ้อ! แต่ว่า ข้าเลี้ยงเฉพาะอาหารนะ ส่วนสุรานั้น พวกท่านต้องจ่ายกันเอง" เลี่ยงจินแจ้งแก่เฟยฮุ่ยและพวกสำนักคุ้มภัย
"พวกข้าไม่ดื่มสุราจนกว่าภารกิจจะสำเร็จกันอยู่แล้ว เพราะเป็กฏขอสำนักมาช้านาน ว่าแต่ท่านอาเลี่ยง ไม่ทานกับพวกข้าหรือ" เฟยฮุ่ย ถาม เพราะเห็นว่าเลี่ยงจินกำลังจะปลีกตัวออกไป
"ที่นี่คนพลุกพล่านนัก คงเป็เพราะเมืองนี้กำลังจะจัดงานหยวนเซียว ข้าขอให้เสี่ยเอ้อนำอาหารไปส่งที่ห้องแล้ว" เลี่ยงจินแจ้งเหตุผล ก่อนจะขอตัวไปยังห้องพัก
"พวกเรารีบๆ กินกันเถอะ จะได้รีบไปพักผ่อน เดินทางมาเหนื่อยกันทั้งวัน แล้วอย่าลืมเวรผลัดละหนึ่งชั่วยาม คอยเฝ้าท่านเลี่ยงจินด้วยล่ะคืนนี้" หนิงเฟิ่งกำชับทุกคน
"ทราบแล้วครับ พี่หนิงเฟิ่ง" ทุกคนรับคำพร้อมกัน จากนั้นจึงรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่แล้วบรรยากาศในการรับประทานอาหารนั้น ก็ต้องสะดุดหยุดลงด้วยมีขอทานจำนวนหนึ่ง มายืนรอเศษอาหารประทังความหิวบริเวณหน้าประตู ศิษย์สำนักคุ้มภัยทุกคนมองดูพวกมัน และมันก็มองมาเหมือนดั่งว่าขอความเมตตา
"เสี่ยวเอ้อๆ มานี่หน่อย" เฟยฮุ่ยเรียกเสี่ยวเอ้อมาในบัดดล ทันทีที่เห็นพวกขอทานเ่าั้
"มาแล้วครับท่านจอมยุทธ ข้ามาแล้ว มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือครับ"เสี่ยวเอ้อมาตามเสียงเรียกหาอย่างรวดเร็ว
"เอ้านี่ เงินครึ่งตำลึง ข้าขอซื้อหมั่นโถวทั้งหมดเท่าที่ได้ แล้วเ้าเอาไปให้ขอทานที่อยู่ตรงนั้นให้ข้าที" เฟยฮุ่ยนำเงินส่วนตัวเลี้ยงขอทานที่นางเห็น ซึ่งเป็เื่ที่นางชอบทำเป็ประจำอยู่แล้ว เมื่อก่อนที่ฐานะการเงินสำนักเฟยหลงของนางจะตกต่ำลง
"พวกมันมารบกวนท่านหรือเปล่าครับ เดี๋ยวข้าจัดการไล่พวกมันให้ครับ" เสี่ยวเอ้อทำท่าว่าจะไปไล่พวกขอทาน
"ไม่ต้องไล่พวกเขาหรอก เ้าไปทำตามที่ข้าบอกก็พอ ได้อาหารแล้วเดี๋ยวพวกเขาก็ไป" เฟยฮุ่ยห้ามไว้และให้ทำตามที่นางสั่ง
"ได้ครับ" เสี่ยวเอ้อรีบนำหมั่นโถไปแจกจ่ายให้เหล่าขอทานจนหมด พวกเหล่าขอทานพอได้อาหารแล้วก็แยกย้ายกันไป เป็ไปตามที่เฟยฮุ่ยแจ้งแก่เสี่ยวเอ้อไว้จริงๆ
"ได้ของกินแล้วก็ไปเสีย เ้าขอทานสกปรก" เสียงของเสี่ยวเอ้อร้องเอะอะขึ้นมา เพราะหนึ่งในคณะขอทานที่มาเมื่อสักครู่ได้ย้อนกลับมา
"คุณหนูครับ ไม่มีใครใจดีเช่นคุณหนูเลย ปกติอย่างมากพวกข้าก็ได้แค่เศษอาหารเหลือๆ วันนี้ลูกข้าได้กินอิ่มท้องก็เพราะท่าน" ขอทานคนหนึ่งย้อนกลับมาเพียงเพื่อจะกล่าวขอบคุณเฟยฮุ่ย
"เ้ามีลูกด้วยงั้นหรือ คงลำบากแย่ แต่ว่าลักษณะท่าทางของเ้า มิน่าจะประกอบอาชีพขอทานมาแต่เดิมเลย" เฟยฮุ่ยสังเกตลักษณะท่าทางและคำพูดจาผิดแผกไปจากขอทานทั่วไป
"ใช่แล้ว...พ่อข้าเคยเป็ถึงเศรษฐีใหญ่ของเมืองนี้เชียวล่ะ แต่ว่ามันก็กลายเป็อดีตไปแล้ว" ขอทานหนุ่มพูดด้วยแววตาเศร้าหมอง
"เชอะ ก็พ่อเ้าโกงเงินค่าสินค้า พวกชาวบ้าน ไปน่ะสิ" เสี่ยวเอ้อด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ
"บิดาเ้าน่ะสิโกง พ่อข้าถูกลูกน้องหักหลังเสียสิ้นเนื้อประดาตัว จนเขาต้องฆ่าตัวตายต่างหากเล่า" ขอทานหนุ่มเริ่มโกรธจนคว้าคอเสื้อของเสี่ยวเอ้อมาหวังจะต่อยสั่งสอน แต่กลับถูกเสี่ยวเอ้อผลักเสียหงายหลังไปกองกลับพื้น
"เ้านี่ ข้าอุตส่าห์ให้เศษอาหารเ้ากิน เพราะเห็นแก่ว่าข้ากับเ้าโตมาในเมืองนี้ด้วยกันหรอก มิเช่นนั้น เ้าอดตายไปนานแล้ว ลูกเศรษฐีอย่างเ้าจะทำมาหากินอะไรเป็จะไปรับจ้างใครเขาก็ไม่จ้างเ้าหรอก เพราะมีพ่อขี้โกงแบบนี้" เสี่ยวเอ้อพูดด้วยความโมโห ก่อนกลับเข้าไปทำงานต่อ
"เื่มันเป็มาอย่างไร ช่วยเล่าให้ข้าฟังบ้างได้ไหม" ดวงตาของเฟยฮุ่ย เป็ประกายด้วยความอยากรู้
1K
