บทที่ 4 เธอท้อง（2）
เมื่อถูกสาวใช้พากลับมาที่ห้อง มืออันสั่นเทาของลู่เซียงซือก็ลูบบนหน้าท้องแบนราบเบาๆ
ในท้องของเธอ มีเด็กน้อยอายุหนึ่งเดือนอยู่
เธอรับได้ถ้าถูกต้วนเสวียิเขี่ยทิ้งรับได้ถ้าถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ตระกูลต้วนแต่เธอจะต้องปกป้องลูกที่อยู่ในท้องคนนี้ให้ได้และจะต้องพาเขาออกไปด้วยกันอย่างปลอดภัย
วันต่อมา
ชุ่ยหนงสาวใช้ประจำตัวนำอาหารเช้ามาให้เธอ“นายหญิง กินอะไรสักหน่อยนะคะ”
หลังจากวางถาดอาหาร ชุ่ยหนงมองไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงหยิบลูกบอลกระดาษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาแล้วส่งให้ลู่เซียงซือ
ลู่เซียงซือขมวดคิ้วรับลูกบอลกระดาษนั้นมาเปิดเป็ลายมือของรุ่นพี่ซ่งฉงโหลว
“คืนนี้สามทุ่มประตูหลังคฤหาสน์ พี่จะพาเธอหนีไป”
ทันที่ที่ได้ยินข่าวการเสียชีวิตของท่านนายพลเมื่อคืนที่ผ่านมาลู่เซียงซือก็รีบเขียนจดหมายให้คนเอาไปให้ซ่งฉงโหลว
ตอนนี้มีเพียงรุ่นพี่เท่านั้นที่ช่วยเธอออกไปได้!
กลางดึก
ลู่เซียงซือเก็บข้าวของเครื่องใช้เรียบร้อยแล้วและเปลี่ยนเสื้อผ้ากับชุ่ยหนงเธอกอดห่อผ้าเดินไปทางประตูหลังอย่างเงียบๆโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จะคลำทางไปถึงประตูหลังได้ขณะที่กำลังจะเปิดประตู จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง
“นายหญิงต้วนของพวกเราจะไปไหนกันนะ?”
เสียงเยาะเย้ยของผู้หญิงดังขึ้น เฉินจิ่นเยวียที่อยู่ในชุดกี่เพ้าสีขาวรอบล้อมไปด้วยสาวใช้เดินออกมา
ลู่เซียงซือใมาก พยายามเปิดกลอนประตู แต่ถึงแม้ว่าประตูหลังจะปลดล็อคแล้วแต่เธอกลับเปิดไม่ออก
“นายหญิงขโมยเครื่องประดับของคฤหาสน์ต้วนลักลอบมีความสัมพันธ์กับคนข้างนอกจุ๊ๆ ความผิดนี้ เกรงว่ามันจะไม่ใช่เื่เกินจริงสินะ”
เฉินจิ่นเยวียเลิกคิ้วทั้งสองข้างขึ้นริมฝีปากแดงยกยิ้มอย่างลำพองใจ
123
