ณ ร้านขายของเก่า
หวนเจินได้ยินเสียงฝีเท้าก็เลยกล่าวว่า “ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ” แต่พอเงยหน้าขึ้นมา แล้วเห็นท่านผู้เฒ่าสองคน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คืออาจารย์ของสามี นางก็เลยว่า “ท่านพ่อเฒ่าฝานเฉียน! ไหนว่าท่านจะไม่ออกจากป่าไงเจ้าคะ”
“ก็สหายข้าน่ะสิ เขาเดือดร้อน เพราะฮูหยินของเขาถูกพิษจนมีอาการสาหัส ท่านหมอบอกว่าต้องตามหาสมุนไพรใบหลากสีเท่านั้น ข้าก็เลยช่วยเขาออกตามหาอีกแรง” ซานชุยที่ปลอมตัวเป็นฝานเฉียนกล่าวอ้าง
“น่าเสียดายจริงๆ เจ้าค่ะ สมุนไพรใบหลากสีเพิ่งขายหมดเมื่อวานนี้เอง” หวนเจินแอบสงสาร
“อะไรนะ! ร้านเจ้ามีขายด้วยอย่างนั้นหรือ” ซานชุยอึ้ง
“มันเป็นหนึ่งในของเก่าที่มีในร้านเจ้าค่ะ” หวนเจินเองก็นึกไม่ถึง
“ข้าอยากพบเหวยลู่สักหน่อย” องค์รัชทายาทที่ทรงกำลังปลอมเป็นพ่อเฒ่าหมิงฟุตรัส
“ต้องขออภัยจริงๆ ท่านป้าเหวยลู่จะยอมให้พบก็ต่อเมื่อลูกค้ายอมซื้อของเก่าในร้านเท่านั้นเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าวเงื่อนไข
“แล้วจะทำอย่างไรดี” ซานชุยคิดไม่ออก
“สนใจดูดวงมั้ยขอรับ” ท่านหมอดูเสนอ
“เจ้าคือใคร เหตุใดถึงอยู่ที่ร้านนี้” ซานชุยกล่าวเสียงแข็งด้วยความหึง เพราะมีผู้ชายอยู่ในร้านด้วยอีกคน
“เขาคือท่านหมอดูฟุเยี่ยนเจ้าค่ะ เขาดูดวงและช่วยขายเครื่องรางปรับฮวงจุ้ยให้กับร้านของข้า” หวนเจินแนะนำ
“ขอโทษด้วย ข้าเชื่อที่การกระทำ ข้าไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา” พ่อเฒ่าหมิงฟุปฏิเสธท่านหมอดู
“ว่าแต่ เจ้าเป็นหญิงมีสามีแล้ว มันไม่เหมาะนะที่จะทำงานอยู่กับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้ อีกอย่างสามีเจ้าอาจเคืองได้” ซานชุยถือโอกาสเตือน ตอนนี้เขาปลอมเป็นผู้อาวุโสอยู่ ฮูหยินของเขาอาจเชื่อฟังเขา
“ข้าบริสุทธิ์ใจซะอย่าง ข้าเชื่อว่าสามีของข้าต้องเชื่อใจและเข้าใจข้าเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว ทำให้ซานชุยมิอาจพูดต่อได้ นั่นหมายความว่าเขาจะต้องเชื่อใจฮูหยินของเขา
“ข้าจะซื้อของในร้านของเจ้าเอง” พ่อเฒ่าหมิงฟุยอมซื้อของอะไรก็ได้ ขอเพียงได้พบท่านป้าเหวยลู่
“เนื่องจากร้านนี้ขายของเกี่ยวกับเครื่องราง ดังนั้นท่านป้าจึงได้ตั้งกติกาในการซื้อสินค้าด้วย นั่นก็คือการจับไม้เซียมซี หากท่านเลือกได้ไม้ที่เขียนคำว่า ‘เป็นเจ้าของ’ ท่านถึงจะซื้อสินค้านั้นได้เจ้าค่ะ” หวนเจินอธิบาย
“มีอย่างนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ งั้นเจ้าก็ขายของได้ยากขึ้นน่ะสิ” ซานชุยสงสัย เพราะกว่าจะมีลูกค้าเข้าร้านต้องนั่งรอแล้วรอเล่า พอลูกค้าเข้าร้านแล้ว ยังจะต้องมาจับเซียมซีว่าจะซื้อได้หรือไม่ได้อีก
“ข้าทำไม้เซียมซี ‘เป็นเจ้าของ’ เยอะมากๆ ดังนั้นน้อยคนมากที่จะจับได้ว่า ‘ไม่ใช่เจ้าของ’ เจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
“วันนี้เจ้าขายอะไรล่ะ” พ่อเฒ่าหมิงฟุอยากรู้
“วันนี้ข้าขายของสองอย่าง อย่างแรกก็คือหมอนคู่รัก และอย่างที่สองก็คือ เครื่องหอมของสตรี” หวนเจินชี้ให้ดูสินค้า
“ข้าว่าไม่ต้องจับก็รู้ว่าเจ้าไม่ใช่เจ้าของ เพราะมันไม่เหมาะกับหมิงฟุเลยสักนิด” ซานชุยประเมินแล้ว
“ไว้รอวันพรุ่งนี้ก็ได้เจ้าค่ะ บางทีร้านนี้อาจขายของที่ท่านต้องการจริงๆ” หวนเจินเสนอ
“ข้าจะจับไม้เซียมซี” พ่อเฒ่าหมิงฟุคิดว่า ถ้าช้าเกินไป อาจช่วยฝ่าบาทได้ไม่ทัน
“จะดีอย่างนั้นหรือ” ซานชุยกล่าว
“เชิญจับได้เลยเจ้าค่ะ สินค้าชิ้นแรกก็คือหมอนคู่รัก” หวนเจินยื่นกระบอกเซียมซีให้
หมิงฟุจับไม้เซียมซีได้ว่า ‘ไม่ใช่เจ้าของ’
“เอ่อ ยังมีสินค้าเหลืออีกชิ้นนะเจ้าคะ ต่อไปก็คือเครื่องหอมของสตรี เชิญจับเซียมซีได้เลยเจ้าค่ะ” หวนเจินรับไม้เซียมซีกลับคืน แล้วเขย่าเพื่อเตรียมให้พ่อเฒ่าหมิงฟุจับอีกรอบ
“ช้าก่อน! เครื่องรางของเจ้าได้ผลจริงๆ ใช่มั้ย ข้าอยากซื้อสักอัน” พ่อเฒ่าหมิงฟุคิดว่าตนพลาดไม่ได้อีกแล้ว
“ร้านเรามีกฎว่า ท่านจะต้องดูดวงกับท่านหมอดูก่อน และให้ท่านหมอดูช่วยแนะนำเครื่องรางที่ถูกโฉลกกับท่านเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าวเนื่องจากท่านป้าต้องการช่วยให้ท่านหมอดูมีรายได้จึงตั้งกฎนี้ขึ้นมา
“ก็ได้ข้าจะดูดวงกับท่าน” พ่อเฒ่าหมิงฟุยอมทำทุกอย่าง แม้ไม่เชื่อเรื่องดวง เขาก็ยอมดูดวงเพื่อที่จะได้ซื้อเครื่องรางนำโชค
พ่อเฒ่าหมิงฟุจึงนั่งดูดวงกับท่านหมอดูฟุเยี่ยน
ท่านหมอดูได้ดูลายมือให้ พอเห็นก็ตกใจสุดขีด ก็เลยว่า “ท่านคือ องค์รัช…..”
องค์รัชทายาททรงรีบตรัสแทรก “เอ่อ เอาเป็นว่าข้าขอให้เจ้าช่วยแนะนำเครื่องรางให้เลยดีกว่า โทษที ข้าต้องการพบเหวยลู่จริงๆ”
“ก็ได้พะย่ะ… เอ้ย ก็ได้ขอรับ” หมอดูพูดผิดๆ ถูกๆ เขาตั้งสติใหม่และกล่าวว่า “เครื่องรางที่เหมาะกับท่านก็คือ ปี่เซียะหยกคู่ขอรับ นอกจากสิ่งนี้จะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้แล้ว ยังจะช่วยเรียกทรัพย์อีกด้วย ดีไม่ดีท่านอาจได้โชคสามชั้นก็เป็นได้”
“ปี่เซียะมีเป็นคู่แบบนี้ อย่าบอกนะว่าต้องมอบให้คนรักด้วยน่ะ” องค์รัชทายาททรงสงสัย
“ใช่แล้ว ท่านควรมอบให้พระชา… เอ้ยไม่ใช่ ให้ฮูหยินของท่านเก็บไว้ นั่นจะช่วยให้พวกท่านได้ครองคู่กันตราบนานเท่านาน” ท่านหมอดูแนะนำ
“ขอบคุณมาก หวังว่าเครื่องรางที่ท่านแนะนำจะช่วยให้ข้ามีโชคจริงๆ นะ” องค์รัชทายาททรงจำเป็นต้องหาสมุนไพรให้เร็วที่สุด พระองค์ทรงชำระค่าดูดวง แล้วเสด็จไปหาหวนเจิน
“นี่เจ้าค่ะ ปี่เซียะหยกคู่ราคา 200 ตำลึง” หวนเจินยื่นให้องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาททรงชำระค่าสินค้าและรีบเก็บปี่เซียะคู่ทันที ก่อนที่จะจับไม้เซียมซี และแล้วพระองค์ก็ทรงมีโชคจริงๆ พระองค์ทรงสามารถจับไม้เซียมซีได้คำว่า ‘เป็นเจ้าของ’
“ขอแสดงความยินดีด้วยเจ้าค่ะ ท่านสามารถซื้อ เอ่อ เครื่องหอมของสตรี ด้วยราคา 500 ตำลึง” หวนเจินคิดว่าสินค้าชิ้นนี้ไม่เหมาะกับท่านพ่อเฒ่าหมิงฟุจริงๆ
องค์รัชทายาทตรัสว่า “ค่าเครื่องหอม ขอข้าจ่ายกับเหวยลู่ด้วยตัวเองเถิด”
“ได้สิเจ้าคะ ข้าจะฝากร้านไว้กับท่านหมอดู และพาท่านไปพบท่านป้าเองเจ้าค่ะ” หวนเจินอาสา
********************************************
ณ บ้านหลังที่สองของท่านป้าเหวยลู่
“อะไรนะ! ท่านป้าเดินทางไปซื้อสินค้าที่ต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ” หวนเจินตกใจ
“คงประมาณอีก 20 วัน ท่านถึงจะกลับมาเจ้าค่ะ” เด็กรับใช้กล่าว
องค์รัชทายาททรงดำริในพระทัยว่า “เครื่องรางไม่เห็นให้โชคเลย”
“ในเมื่อท่านไม่ได้พบท่านป้า งั้นท่านไม่ต้องซื้อเครื่องหอมก็ได้เจ้าค่ะ” หวนเจินคิดว่ามันไม่ยุติธรรม
“เอาเถอะ ในเมื่อข้าตกลงที่จะซื้อ ข้าก็จะไม่เสียสัจจะ อะนี่ 500 ตำลึง” องค์รัชทายาททรงยื่นอัฐให้
“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” หวนเจินรับอัฐมาเก็บไว้ กะว่าจะรวบรวมอัฐและมอบให้ท่านป้าเหวยลู่ทีเดียว
“พวกเรากลับไปตั้งหลักกันดีกว่า” ซานชุยแนะนำ
องค์รัชทายาททรงตกพระทัย ก็เลยรีบตรัสว่า “ฝานเฉียน หนวดหลุด”
“ห๊า อะไรนะ” ซานชุยรีบจับไปที่คางของตัวเอง
หวนเจินหันไปเห็นเข้าพอดี นางไม่พูดพร่ำทำเพลง นางรีบบิดหูชายที่ปลอมตัวเป็นท่านพ่อเฒ่าฝานเฉียน และรีบพาไปคุยกันอยู่หลังบ้านท่านป้าเหวยลู่
“โอ๊ย! เจ็บ เจ็บ ปล่อยข้าก่อนสิ เจ้าทำแบบนี้กับอาจารย์ของสามีเจ้าได้อย่างไร” ซานชุยกล่าวอ้าง
พอถึงหลังบ้าน หวนเจินก็เลยปล่อยหูฝ่ายชาย และต่อว่าทันที “นี่ท่านกล้าปลอมตัวเป็นอาจารย์ของตัวเองเลยอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ซานชุย”
“อ้าว จับได้แล้วงั้นหรือ” ซานชุยยิ้มแหยๆ
“ท่านทำแบบนี้ทำไม หรือว่าท่านกลัวข้าติดตามท่านอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” หวนเจินโมโห
“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น และข้าไม่ได้ปลอมตัวเพื่อตบตาเจ้า แต่ต้องการตบตาผู้อื่นต่างหาก” ซานชุยรีบแก้ตัว
“หมายความว่ายังไงเจ้าคะ” หวนเจินสงสัย
“มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งได้ลั่นวาจาไว้ว่าจะยอมยกบุตรสาวให้คนที่เป็นตัวแทนชาวยุทธ์ไปประลองศึกชิงจ้าวยุทธภพ ข้ามีเจ้าอยู่แล้วทั้งคน ข้าก็เลยจำต้องปลอมตัวเป็นอาจารย์เพื่อหลบเลี่ยงงานวิวาห์ไงล่ะ” ซานชุยอธิบาย
“แล้วไป แล้วท่านมากับใคร ท่านผู้เฒ่าที่มากับท่านคงจะปลอมตัวมาเหมือนกันสินะเจ้าคะ” หวนเจินเดาออก
“พระองค์คือองค์รัชทายาทน่ะ” ซานชุยไม่กล้าปกปิดฮูหยินอีก
“อะไรนะเจ้าคะ!” หวนเจินตกใจ นางไม่คิดว่าสามีจะมากับชายสูงศักดิ์
“ฝ่าบาททรงได้รับพิษ จึงจำเป็นต้องหาสมุนไพรใบหลากสีไปรักษาพระองค์เป็นการด่วน” ซานชุยเล่าความเป็นมา
“น่าเสียดายจริงๆ ท่านหมออ้วนเจียงเพิ่งจะซื้อสมุนไพรดังกล่าวไปเมื่อวานนี้ เขาต้องการรักษาฮูหยินของเขาเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
“สัญญากับข้าได้มั้ยว่าจะไม่บอกใครเรื่องที่ข้าและองค์รัชทายาทปลอมเป็นคนชรา” ซานชุยกล่าว
“ก็ได้! เพื่อความปลอดภัยของท่านด้วยเจ้าค่ะ” หวนเจินยอมรับปาก
“เจ้าและลูกแข็งแรงดีใช่มั้ย” ซานชุยอยากจับไปที่ท้องของฮูหยินและใช้หูแนบไปที่ท้องของนาง แต่ทำไม่ได้เพราะอาจทำให้เสียภาพลักษณ์ของท่านพ่อเฒ่าฝานเฉียนได้
“เหรินซวงไปเสาะหายาบำรุงครรภ์ตามที่ท่านหมอแนะนำมาให้ และข้าก็ได้ทานเป็นประจำ อย่าห่วงเลยนะเจ้าคะ” หวนเจินกล่าว
“ห้ามบอกเรื่องปลอมตัวให้เหรินซวงรู้เด็ดขาด นางชอบแกล้งข้า นางต้องหาทางเปิดโปงข้าเป็นแน่” ซานชุยกำชับ
“นางไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านคิดนะเจ้าคะ แต่ข้าขอรับปากว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับนางก็แล้วกัน” หวนเจินรับปาก
“ข้าคงต้องรีบหาสมุนไพรตัวนี้ด้วยวิธีอื่น ดูแลตัวเองดีๆ นะฮูหยินของข้า” ซานชุยจำต้องปฏิบัติภารกิจคุ้มครององค์รัชทายาท
“ท่านพี่เองก็เช่นกันเจ้าค่ะ แต่ข้าคงไม่กอดท่านหรอกนะ เพราะ เอ่อ มันไม่สมควร ข้าอาจโดนนินทาได้” หวนเจินมองไปรอบๆ เพราะกลัวเพื่อนบ้านเห็น
“ข้าเข้าใจ” ซานชุยบังคับตัวเองไม่ให้ตนแสดงความรักต่อฮูหยินในระหว่างที่ตนปลอมตัวเป็นอาจารย์ของตัวเอง
“อะ แฮ่ม เอ่อ ข้าก็ไม่อยากขัดจังหวะหรอกนะ แต่ข้าจำเป็นต้องรีบออกเดินทางเพื่อตามสมุนไพรต่อไป” องค์รัชทายาทตรัส
“ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ท่านไปพักที่ร้านมั้ยเจ้าคะ ที่นั่นมีห้องพักเพียงพอสำหรับท่านทั้งสอง” หวนเจินเสนอ
“ก็ดีเหมือน…” ซานชุยอยากอยู่ใกล้ฮูหยิน แต่ถูกองค์รัชทายาทตรัสแทรก
“ข้าไม่รบกวนดีกว่า พวกเราได้เช่าโรงเตี๊ยมใกล้ๆ ร้านขายของเก่าแล้ว” องค์รัชทายาทตรัส
“ทำไมล่ะ” ซานชุยสงสัย
องค์รัชทายาททรงกระซิบว่า “หากพวกเราเกิดภัยอันตราย ฮูหยินของท่านจะได้ไม่ต้องรับเคราะห์ไปด้วยไงล่ะ”
“ข้าเข้าใจ ขอบคุณมากที่เตือน” ซานชุยเห็นด้วย เขาต้องป้องกันไม่ให้ฮูหยินมีภัยเพราะเขา
“รักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
ท่านผู้เฒ่ากำมะลอทั้งสองจึงต้องเดินทางไปที่โรงเตี๊ยมเพื่อปรึกษาหารือกันต่อไป
********************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น เหรินซวงเดินทางกลับมาถึงร้านขายของเก่า
“ข้ากลับมาแล้วหวนเจิน” เหรินซวงตะโกน
“ท่านกลับมาเร็วจัง ไหนว่าจะทำการค้าต่อไงเจ้าคะ” หวนเจินเดินออกมาต้อนรับ
“ข้ามีของฝากให้เจ้าด้วย” เหรินซวงกล่าวยิ้มๆ และอวดของฝากให้ดู “นี่ไง สมุนไพรใบหลากสี”
“ท่านได้มายังไงเจ้าคะ” หวนเจินประหลาดใจ นางไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอสมุนไพรหายากอีก
“ข้าติดต่อขอซื้อจากพ่อค้าฉวีเคอะน่ะสิ ท่านหมอแนะนำว่าคนท้องทานสมุนไพรชนิดนี้แล้ว ลูกจะสมบูรณ์แข็งแรง ก่อนหน้านี้ข้าได้ขอซื้อสมุนไพรจากท่านป้าเหวยลู่ แต่ข้าดันจับได้ไม้เซียมซีที่เขียนว่า ‘ไม่ใช่เจ้าของ’ ข้าก็เลยซื้อไม่ได้ ดังนั้นระหว่างทำการค้าอยู่ที่เมืองสุ่ยหลาง ข้าก็เลยสืบหาว่าสมุนไพรนี้มีขายที่ไหน ซึ่งถือว่าโชคดีมากที่ท่านฉวีเคอะกำลังขายพอดีเลย” เหรินซวงเล่า
“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ ที่ท่านดีต่อข้าและลูก แต่ตอนนี้มีคนจำเป็นต้องใช้สมุนไพรเพื่อรักษาคนเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
“รักษาใครอย่างนั้นหรือ” เหรินซวงสงสัย
“ฝ่า… เอ้ย ไม่ใช่ ฮูหยินของท่านพ่อเฒ่าหมิงฟุ นางถูกพิษรุนแรงและต้องใช้สมุนไพรชนิดนี้เท่านั้น หากรักษาไม่ทัน นางอาจเสียชีวิตได้เจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
“แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะ ข้าเอาไปให้เขาเองดีกว่า เจ้าตั้งครรภ์แบบนี้ไม่ควรถือของหนัก” เหรินซวงอาสา
“พวกเขาอยู่ที่โรงเตี๊ยม เห็นว่าจะออกเดินทางไปตามหาสมุนไพรต่อที่อื่นเจ้าค่ะ” หวนเจินกล่าว
“ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้” เหรินซวงต้องการช่วยชีวิตคน เลยอาสา
เหรินซวงรีบขนสมุนไพรกลับไปขึ้นรถม้าและรีบเดินทางไปหาท่านพ่อเฒ่าที่โรงเตี๊ยมทันที
ท่านหมอดูเดินเข้าไปหาหวนเจินและกล่าวว่า “คู่กันแล้วไม่แคล้วกันจริงๆ”
“หมายความว่ายังไงเจ้าคะ” หวนเจินอึ้ง
“เหรินซวง จะได้ไปเจอสามีแล้วน่ะสิ” ท่านหมอดูกล่าว
“ท่านเองก็รู้หรือเจ้าคะว่า หมิงฟุ เป็นองค์…” หวนเจินกล่าวไม่จบเพราะหมอดูพูดแทรก
“ใช่! ข้าดูจากลายมือก็รู้แล้ว แต่พระองค์ทรงไม่ให้ข้ากระโตกกระตากน่ะสิ” ท่านหมอดูเล่า
“เหรินซวงเล่าให้ข้าฟังว่า นางได้หย่ากับองค์รัชทายาทแล้วนี่เจ้าคะ” หวนเจินกล่าว
“คอยดูต่อไปก็แล้วกัน” ท่านหมอดูเชื่อในพรหมลิขิต
********************************************
ณ โรงเตี๊ยม
“ท่านพ่อเฒ่าทั้งสองออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่แล้วขอรับ แม่นาง” เสี่ยวเอ้อกล่าว
“คลาดกันจนได้ ข้าต้องรีบตามพวกเขาแล้ว ขอบคุณมาก” เหรินซวงแอบเสียดาย นางน่าจะมาเร็วกว่านี้
เหรินซวงพยายามจนถึงที่สุดแล้วที่จะติดตามท่านพ่อเฒ่า แต่พวกเขาเป็นคนมีวรยุทธ์สูง นางจึงติดตามไม่ทัน
ในระหว่างที่เดินทางต่อ “อ้าวกรรม! ฝนตกแรงมาก ข้าต้องรีบหลบฝนก่อน” เหรินซวงตกใจเพราะอยู่ดีๆ ฝนก็ตก
และแล้วเหมือนฟ้าเป็นใจที่ทำให้เหรินซวงได้ไปหลบฝนอยู่ในถ้ำเดียวกับท่านพ่อเฒ่าหมิงฟุและพ่อเฒ่าฝานเฉียน
“เหรินซวง!” พ่อเฒ่าหมิงฟุทรงตกตะลึงที่อยู่ดีๆ พระองค์ก็ทรงได้พบกับคนรักในถ้ำแห่งนี้
“ท่านพ่อเฒ่ารู้จักข้าด้วยหรือเจ้าคะ” เหรินซวงงงเพราะนางไม่รู้จักคนตรงหน้า
“อ้อ หวนเจินเล่าให้ฟังว่านางค้าขายร่วมกับเจ้าน่ะ และนางก็เอาภาพเจ้ามาให้ดูด้วย” ซานชุยที่ปลอมเป็นพ่อเฒ่าฝานเฉียนกล่าวแทน
“ที่ร้านมีรูปข้าด้วยหรือเจ้าคะ” เหรินซวงยิ่งงงไปใหญ่
“มีสิ แต่ช่างเถิด ว่าแต่เจ้ามาที่นี่ทำไมงั้นหรือ” ซานชุยรีบถาม
“ข้าได้ยินมาว่า ท่านพ่อเฒ่าหมิงฟุต้องการสมุนไพรใบหลากสีไปรักษาฮูหยิน นี่ไงเจ้าคะ ข้าไปหาซื้อมาได้ กะว่าจะมอบให้หวนเจินไว้เป็นยาบำรุงครรภ์” เหรินซวงกล่าวธุระ
“เป็นสมุนไพรใบหลากสีจริงๆ อย่างนั้นหรือ” องค์รัชทายาททรงดีพระทัยที่มีหนทางช่วยเสด็จพ่อ
“จริงเจ้าค่ะ และนี่คือเมล็ดพันธ์ ข้าแบ่งเมล็ดพันธุ์ให้ท่านครึ่งนึงเอาไว้เพาะปลูก เพราะหากจำเป็นต้องใช้จริงๆ จะได้มีใช้เจ้าค่ะ” เหรินซวงยอมแบ่งปันให้
“ขอบคุณมากนะเหรินซวง ว่าแต่ราคาเท่าไหร่งั้นหรือ” องค์รัชทายาททรงดำริว่ามันคือของซื้อของขาย
“ถือว่าข้ามอบให้ฮูหยินของท่านก็แล้วกัน เห็นว่าท่านได้เสียอัฐทั้งค่าดูดวง เสียทั้งค่าของเก่า และเสียเวลาไปหาท่านป้าแต่ไม่เจอ นี่ถือว่าเป็นการชดเชยให้ก็แล้วกันเจ้าค่ะ” เหรินซวงไม่ต้องการสิ่งตอบแทน
“ไม่คิดว่าเจ้าจะมีน้ำใจงามเช่นนี้นะ” องค์รัชทายาททรงนึกไม่ถึง ตอนนี้พระองค์ทรงเชื่อแล้วว่าพระองค์ทรงมีโชคสามชั้น หนึ่งคือการเสี่ยงไม้เซียมซีได้คำว่า’ เป็นเจ้าของ’ สองคือการได้พบเหรินซวง และสามคือการได้สมุนไพรใบหลากสี
“ข้ามีน้ำใจให้สำหรับบางคนเท่านั้น ข้าไม่ได้จิตใจดีขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ” เหรินซวงรู้ตัวดี
“ขอข้าคุยกับแม่นางเหรินซวงเป็นการส่วนตัวได้มั้ย” องค์รัชทายาทตรัสกับซานชุย
“ได้สิ ข้าไปหลบฝนอีกถ้ำที่อยู่ใกล้ๆ นี้ก็แล้วกัน” ซานชุยที่ปลอมเป็นฝานเฉียนเดินออกไปจากถ้ำ เพราะเข้าใจดีว่าองค์รัชทายาททรงคิดถึงพระชายามากแค่ไหน
“มีอะไรหรือเจ้าคะ” เหรินซวงสงสัย
“ลำบากเจ้าแล้ว ขอบคุณมากจริงๆ อะนี่ รับไว้ซะสิ” องค์รัชทายาททรงยื่นของให้
เหรินซวงรับมาก็พบว่าท่านพ่อเฒ่าได้ยื่นเครื่องหอมสตรีและปี่เซียะหยก 1 ชิ้นให้
“นี่เป็นของมีค่า ท่านให้ข้าทำไมเจ้าคะ” เหรินซวงไม่กล้ารับ
“ฮูหยินของข้าไม่ชอบกลิ่นนี้ ข้าให้เจ้าเอาไว้ใช้ยังดีกว่าเอาไปทิ้ง ส่วนปี่เซียะนี้ข้าอยากให้เจ้าช่วยเก็บไว้เป็นอย่างดี” องค์รัชทายาทตรัสอธิบาย
“เก็บไว้ทำไมหรือเจ้าคะ” เหรินซวงสงสัย
“เห็นหมอดูท่านบอกว่าหากมอบปี่เซียะให้ผู้หญิงวัยสาวช่วยดูแลเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี ฮูหยินของข้าก็จะอยู่รอดปลอดภัยน่ะสิ” องค์รัชทายาททรงแต่งเรื่อง
“เพื่อฮูหยินของท่านแล้ว ข้าช่วยเก็บไว้ให้ก็ได้เจ้าค่ะ” เหรินซวงยอมรับปาก
“แล้วเจ้าจะต้องขายของที่ร้านนี้อีกนานแค่ไหน” องค์รัชทายาททรงอยากรู้
“จนกว่าข้าจะขายสินค้าได้ครบ 50 ชิ้นเจ้าค่ะ นี่ก็ขายได้ 20 ชิ้นแล้ว” เหรินซวงยอมบอก
“หากขายหมด เจ้าจะไปที่ไหนต่ออย่างนั้นหรือ” องค์รัชทายาทตรัสถามต่ออีก
“บางทีข้าอาจจะขายของเก่าต่อ เพราะข้าอยากกู้อัฐท่านป้าเหวยลู่ไว้ทำการค้าเจ้าค่ะ” เหรินซวงกล่าวแผน
“แสดงว่าเจ้าคงอยู่ที่ร้านนี้อีกนานสินะ” องค์รัชทายาททรงทราบแล้วว่าพระองค์ทรงจะสามารถพบพระชายาได้ที่ไหน
“เจ้าค่ะ หากท่านอยากให้ข้าช่วยอะไร ก็มาหาข้าที่ร้านนี้ได้” เหรินซวงกล่าวยิ้มๆ
“ขอบคุณมาก ตอนนี้ฝนคงจะตกอีกยาว ข้าว่าเจ้านอนพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะเฝ้าตรงบริเวณใกล้ๆ ปากถ้ำให้” องค์รัชทายาททรงเสนอ
“ข้าว่าท่านไปนอนกับพ่อเฒ่าฝานเฉียนก็ได้เจ้าค่ะ” เหรินซวงเกรงใจ
“นอนเถิด ข้าสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนทำอันตรายเจ้าได้” องค์รัชทายาทตรัส
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าไม่เกรงใจนะเจ้าคะ” เหรินซวงรู้สึกง่วงนอนมาก
เหรินซวงเพลียมาก ไม่ทันไรนางก็นอนหลับอย่างง่ายดาย
พอได้ยินเสียงกรนของหญิงสาว องค์รัชทายาทก็ทรงรีบเสด็จเข้าไปหา และแอบจับแก้มนวลใสของนาง “ดูเจ้าซูบผอมไปนะ เจ้าคงทำงานอย่างหนักสินะ”
“หม่อมฉันจะไม่ยอมเป็นเหมือนพระองค์ที่คิดถึงแต่คนรักเก่าหรอกเพคะ หม่อมฉันจะลืมพระองค์ให้ได้ คอยดู” เหรินซวงละเมอ
“แน่นอน! เราอยากให้พวกเราไม่เหมือนกัน ถึงเราจะเป็นคนรักเก่าของเจ้า แต่เราก็อยากให้เจ้าจดจำเราไปชั่วชีวิต ในขณะที่เรานั้นก็สามารถมีรักครั้งใหม่กับเจ้าได้อีก จงรักษาปี่เซียะให้ดี พวกเราจะต้องกลับมาเจอกันอีกครั้ง และครั้งหน้าเราสัญญาว่าเราจะไม่มีวันปล่อยเจ้าให้จากเราไปไหนอีกเด็ดขาด” องค์รัชทายาทตรัสจบก็จูบหน้าผากหญิงสาว และถอดเสื้อคลุมให้หญิงสาวห่ม ส่วนพระองค์ก็เสด็จไปนั่งขัดสมาธิตรงบริเวณใกล้ๆ ปากถ้ำ เพื่อคอยเฝ้ายามให้
เช้าวันรุ่งขึ้น เหรินซวงได้ทำการล่ำลาท่านพ่อเฒ่าทั้งสอง หลังจากนั้นนางก็บังคับรถม้าเพื่อมุ่งหน้ากลับร้านขายของเก่า เหรินซวงมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน นางคิดในใจว่า “ทำไมถึงฝันถึงองค์รัชทายาทได้นะ ไม่เอา ข้าต้องลืมพระองค์ให้จงได้”
เหรินซวงมัวแต่เหม่อ นางก็เลยบังคับรถม้าเลยร้านไป
“เหรินซวง! เหรินซวง! เจ้าจะไปไหน เลยร้านแล้วนะ” ท่านหมอดูทัก
เหรินซวงตื่นจากภวังค์ นางก็เลยรีบหยุดรถม้าและวกกลับมาที่ร้าน
“เจ้าเป็นอะไรไปหรือเปล่า คิดถึงสามีอยู่หรืออย่างไร” ท่านหมอดูแซว
“บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว ว่าข้าไม่มีสามีแล้ว งั้น ข้าหาคนรักใหม่มาอวดท่านดีกว่า ท่านจะได้เลิกล้อข้าเรื่องนี้” เหรินซวงกล่าว
หมอดูคิดในใจว่า “เจ้าคงได้รับเครื่องรางมาจากสามีแล้วสินะ ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจวิเศษของปี่เซียะได้ รับรองว่าเจ้าจะได้แคล้วคลาดจากผู้ชายที่จะมาจีบเจ้าทั้งปวง ข้าว่าเจ้ารอสามีของเจ้าคนเดียวเลยดีกว่า"
3K
