ข้ามเวลามาใช้ชีวิตเรียบง่ายในยุค 80 (มี e-book นะคะ)

        จางเฉินอวี้และหลี่เยว่ซินก็มาถึงร้านขายของชำของพ่อกับแม่ ทุกคนกำลังยุ่งกับการขายของให้กับลูกค้า เนื่องจากเป็นเวลาที่ลูกค้าต้องมาหาซื้อวัตถุดิบเพื่อไปทำอาหารเย็น เมื่อทั้งสองเห็นอย่างนั้นก็รีบเข้าไปช่วย จนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาใกล้ปิดร้าน ลูกค้าเริ่มบางตาลงแล้ว สองพี่น้องหลี่หยุนและหลี่เฉินก็เริ่มก็เริ่มเก็บกวาดหน้าร้านเตรียมปิดประตูร้าน

        จางเฉินอวี้และหลี่เยว่ซินจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อนำอาหารที่เตรียมมาออกมาอุ่น รอให้ทุกคนเสร็จจากภารกิจแล้วจะได้ลงมือทานอาหารเย็นพร้อมกัน 

        “เยว่ซิน ลูกเตรียมอะไรมาอย่างนั้นหรือจ๊ะ” แม่เธอสอบถามหลังจากเห็นว่าลูกสาวและลูกเขยกำลังยุ่งอยู่ในครัว

        “วันนี้หนูเตรียมอาหารมาให้ทุกคนได้ลองชิมค่ะ เป็นอาหารที่หนูกับเฉินอวี้จะทำออกมาขาย” หลี่เยว่ซินตอบแม่

        “ทำไมถึงเตรียมมามากมายอย่างนี้ล่ะ พวกลูกก็กินพร้อมกับเราด้วยนะจ๊ะ” แม่เธอบอกหลังจากที่มองเห็นปริมาณอาหารที่ลูกสาวนำมา

        “ค่ะแม่ พวกหนูก็ตั้งใจไว้ว่าอย่างนั้นเหมือนกัน แม่คะ…แม่ออกไปรอด้านนอกก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวในนี้หนูกับเฉินอวี้จัดการเอง” หลี่เยว่ซินบอกกับแม่

        “ถ้าอย่างนั้นแม่ไปจัดโต๊ะรอนะจ๊ะ” พูดเสร็จแล้วแม่ของเธอก็เดินถือถ้วยชามกับตะเกียบออกไป

        เมื่อทุกคนมานั่งพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร มองเห็นอาหารที่อยู่ตรงหน้า พ่อ แม่ พี่ชาย และน้องชายของเธอ ต่างก็มองอาหารนิ่งอยู่อย่างนั้น จนเธอต้องพูดขึ้นมา

        “ทุกคนเริ่มทานกันได้แล้วค่ะ เดี๋ยวอาหารเย็นแล้วมันจะไม่อร่อยนะคะ” หลี่เยว่วินรีบบอกให้พวกเขาเริ่มลงมือ

        “พี่สาว … พี่สาวเป็นคนทำอาหารทั้งหมดนี้เลยหรือครับ” หลี่เฉินถามพี่สาวของตนด้วยความตื่นเต้น

        “พี่กับพี่เขยของนายช่วยกันทำน่ะ” หลี่เยว่ซินตอบ และหันไปบอกกับทุกคน “อาหารพวกนี้หนูตั้งใจว่าจะทำขายนะคะ โดยรายการอาหารและขนมจะเปลี่ยนไปในแต่ละวัน วิธีทำไม่ยุ่งยาก สามารถทำในปริมาณมากได้ค่ะ เวลาจะขายก็แบ่งออกมาอุ่นให้ลูกค้าได้เลย” 

        “น้องสาว สามชั้นตุ๋นน้ำแดงอร่อยมากเลยนะ ส่วนของเนื้อหมูมันนุ่ม เด้ง ไม่กระด้าง ส่วนของมันหมูและหนังหมูนุ่มละมุนลิ้น กินมากๆ ก็ยังไม่รู้สึกเลี่ยน” หลี่หยุนกล่าวชมพร้อมกับกินสามชั้นตุ๋นกับหมั่นโถวไม่หยุด

        “หมั่นโถวและซาลาเปาของลูกเนื้อแป้งฟูนุ่มมากๆ เลยนะจ๊ะ” แม่หลี่จับหมั่นโถวออกมาลองบีบดูก็พบว่าเมื่อลองบีบหมั่นโถวลงไป เนื้อหมั่นโถวก็ฟูเด้งกลับขึ้นมาเหมือนเดิม

        “เฉินอวี้เป็นคนนวดแป้งน่ะค่ะแม่ เขาชำนาญการทำอาหารประเภทแป้งมากเลยค่ะ อาหารประเภทตุ๋นเขาก็ทำได้ดี อย่างสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชามนี้ก็เป็นฝีมือของเฉินอวี้นะคะแม่” หลี่เยว่ซินตอบคำถามแม่ของเธอ และกล่าวชมสามี เพราะเธอคิดว่าสามีของเธอเป็นคนที่เรียนรู้ได้เร็วมากจริงๆ เธอเพียงแค่บอกส่วนผสมและวิธีทำเพียงแค่ครั้งเดียว สามชั้นตุ๋นน้ำแดงชามนี้ก็ทำออกมาได้ดีอย่างไรที่ติ

        “เมื่อทุกคนทานอิ่มแล้ว ลองชิมขนมสองอย่างนี้ดูด้วยสิคะ นี่คือเค้กไข่ ส่วนนี่คือโดนัทเกลียวโรยน้ำตาลค่ะ” เธอชี้ไปยังขนมแต่ละอย่าง         “หนูเตรียมเครื่องดื่มมาให้ด้วยค่ะ แต่เพราะมื้อนี้เป็นมื้อเย็นหนูไม่อยากให้ทุกคนทานของเย็นมาก หนูจึงเตรียมเป็นชาเขียวร้อนมาให้นะคะ ลองทานคู่กับขนม รสชาติเข้ากันมากทีเดียวค่ะ”

        “พี่สาวขนมนี่เรียกว่าเค้กไข่หรือครับ มันหอมนุ่ม อร่อยมากเลยครับ และไม่มีกลิ่นคาวของไข่เลยครับ” หลี่เฉินกัดกินเค้กคำโต

        “ส่วนเจ้าโดนัทเกลียวนี่ถึงจะโรยน้ำตาลเอาไว้แต่ก็ไม่หวานมาก ยิ่งกินคู่กับชาร้อนอย่างนี้ยิ่งอร่อย” พ่อหลี่กล่าวชม ท่านเป็นคนไม่ชอบทานขนม และไม่ชอบทานอาหารที่มีรสหวาน แต่เมื่อได้ทานขนมของลูกสาวแล้วถึงกับติดใจขึ้นมา

        “พี่ว่าอาหารที่พวกเธอทำต้องขายดีอย่างแน่นอน รสชาติอาหารของพวกเธออร่อยมาก และยิ่งมีรายการอาหารไม่ซ้ำแต่ละวัน พี่คิดว่าคงเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับลูกค้าเลยล่ะ อย่างร้านของเราเวลานี้มีรายการอาหารแค่สามอย่าง แต่แม่ของเราก็ทำแทบจะไม่ทันแล้ว” หลี่หยุนบอกกับน้องสาว

        “ผมก็คิดเหมือนกับพี่ใหญ่นะครับ ในเรื่องของขนมหวานยิ่งไม่เหมือนใครอย่างนี้ ผมคิดว่าลูกค้าจะต้องติดใจแน่ๆ พี่สาวดูอย่างพ่อเราสิครับ ท่านไม่ชอบกินขนม และไม่ชอบกินอาหารที่มีรสหวาน ท่านยังกินขนมของพี่ไปตั้งมากเลยล่ะ” หลี่เฉินหันไปล้อพ่อของตนเอง

        “ลูกคิดว่าจะเปิดร้านของตัวเองได้เมื่อไหร่หรือ? มีอะไรให้ครอบครัวเราช่วยได้บ้าง หรือจะให้พี่ชายกับน้องชายของลูกไปช่วยด้วยก็ได้” พ่อหลี่ถามลูกสาว

        “ร้านของหนูไม่มีอะไรที่ต้องเตรียมมากหรอกค่ะพ่อ หนูกับเฉินอวี้ทำความสะอาดกันไว้ทุกวันอยู่แล้วค่ะ ช่วงนี้อาจจะแค่รอภาชนะไว้ใช้ใส่อาหารเท่านั้น หนูอยากได้ภาชนะที่สวยงามสักหน่อยค่ะ” หลี่เยว่ซินอธิบายพ่อของเธอ

        “ผมกับเยว่ซินไปสั่งทำเรียบร้อยแล้วครับคุณพ่อตา เยว่ซินเสนอว่าควรใช้เป็นกระเบื้องเคลือบสีขาว เมื่อใส่อาหารแล้วมันจะทำให้อาหารและเครื่องดื่มดูท่าทานขึ้นน่ะครับ” จางเฉินอวี้อธิบายต่อ

        “น้องสาวกับน้องเขยมีความคิดที่ดีมากเลยล่ะ ย่านที่พักอาศัยของพวกเธอถือว่าเป็นแหล่งการค้า ผู้คนจับจ่ายใช้สอยจะไม่เหมือนกับฝั่งนี้ที่เป็นย่านชุมชนมากกว่า” หลี่หยุนพูดขึ้น เขาสามารถมองเห็นความแตกต่างเหล่านี้ได้ เพราะเขาทำงานในโรงงานในเมืองใหญ่มาหลายปี

        พูดคุยกันต่อสักพักสองสามีภรรยาก็ขอตัวกลับบ้าน จางเฉินอวี้ปั่นจักรยานพาภรรยาของเขาชมเมืองยามค่ำคืน หลี่เยว่ซินเกาะเอวเขาไว้หลวมๆ พวกเขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะอาหารที่พวกเขาทำได้รับคำชมเป็นอย่างมาก และทุกคนล้วนชื่นชอบ