ตอนที่ 23 ผีอันใดโผล่มากลางวันแสก ๆ
ตลอดทางขึ้นูเา หลินหร่วนเดินทางได้อย่างราบรื่น
นางคุ้นเคยกับเส้นทางบนูเาเป็อย่างดีดังนั้นนางจึงมิได้รีบร้อนอันใด
หลินร่วนยืนอยู่ตรงทางเข้า ะโเข้าไปในป่าบริเวณเชิงเขาในมิช้าร่างสีขาวใหญ่ก็พุ่งเข้ามา
เมื่อคืนนี้เสือตัวใหญ่ดูน่ากลัวมากยิ่งนัก ทว่าบัดนี้เมื่อได้มองดูอีกคราหลินหร่วนก็อดที่จะร้องอุทานออกมามิได้ว่ามันช่างสง่างามมากจริง ๆ
ร่างสูงใหญ่เบื้องหน้านี้สามารถทำให้คนใจเสาะหวาดกลัวได้เลยทีเดียว
แม่เสือเดินเข้ามาอย่างสง่างามเมื่อมันเห็นลูกเสือมิตอบสนอง บรรยากาศรอบด้านจึงเริ่มเย็นะเืขึ้นทันใด
หลินหร่วนใช้พลังวิเศษปลุกเสือน้อยขึ้นมา
หลังจากผ่านไปทั้งคืน พลังของนางก็ฟื้นฟูเต็มที่แล้ว
ครานี้นางได้ทราบแล้วว่าหลังจากที่พลังของนางหมดลงเมื่อถูกเติมเต็มเข้ามาใหม่มันจะมีมากขึ้นกว่าเดิม
แสดงว่าพลังของนางพัฒนาขึ้นอีกระดับแล้ว
ทว่ามันค่อนข้างพัฒนาได้ช้า เพราะในใต้หล้านี้มิมีอาหารเสริมพลังงานเหมือนกับโลกที่นางจากมา
ลูกเสือส่ายศีรษะแล้วตื่นขึ้นมาทันใดทันทีที่มันเห็นแม่เสือ มันจึงร้องคำรามออกมาเสียงดัง เพราะอยากจะไปอยู่เคียงข้างแม่ของมันโดยเร็ว
หลินหร่วนมิได้ขัดขวางแม่ลูกอีกต่อไปนางวางลูกเสือลงบนพื้นแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า "รีบไปเถิด"
ลูกเสือวิ่งเข้าไปหาแม่เสือ แม่เสือเลียศีรษะของมันด้วยความรักจากนั้นก็จ้องมองไปที่หลินหร่วนแล้วส่งเสียงคำรามต่ำออกมา
หลินหร่วนมิทราบว่าเสียงคำรามเช่นนี้เป็อันตรายหรือไม่นางมิสามารถบอกความหมายของเสียงคำรามได้จริง ๆ
เมื่อเห็นว่านางมิเข้าใจ แม่เสือจึงโค้งคารวะไปทางลูกเสือ
ลูกเสือก้าวไปข้างหน้า จากนั้นก็คาบเสื้อของหลินหร่วนแล้วลากเข้าไปในป่า
“พวกเ้าอยากให้ข้าตามพวกเ้าเข้าไปในูเาเยี่ยงนั้นหรือ? ”
แม่เสือมิได้สนใจนาง มันเดินขึ้นไปบนูเาอย่างช้าๆ
คนหนึ่งคนกับเสือสองตัวเดินขึ้นไปบนูเาเพียงมินานมันก็หยุดฝีเท้าลง
หลินหร่วนมองเข้าไปใกล้ ๆ นางเห็นเหยื่อจำนวนมากวางอยู่ในที่โล่งเบื้องหน้านางเหยื่อบางตัวยังคงกระพือขาดิ้นรนเป็เฮือกสุดท้ายก่อนที่พวกมันจะตกตาย
บนพื้นดินมีเขากวางคู่หนึ่งซึ่งหลินหร่วนคุ้นเคยเป็อย่างดี
นี่มันเขากวางตัวที่แม่เสือขโมยไปเมื่อคืนนี้มิใช่หรือ ?
หลินละสายตากลับมามองแม่เสือและลูกเสือนางอดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา แม่เสือตัวนี้ค่อนข้างเหมือนมนุษย์
“นี่คือของขวัญขอบคุณข้าเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
แม่เสือมิได้ตอบอันใดนาง มันเพียงหรี่ตาลงเล็กน้อยเท่านั้น
หลินหร่วนก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมกับหยิบเขากวางขึ้นมา"ข้ามิสามารถนำเอาเหยื่อเหล่านี้ลงไปจากูเาได้เพราะเ้าสังหารพวกมัน พรานที่มีประสบการณ์ย่อมทราบดีว่าเป็ฝีมือของสัตว์ชนิดใดข้ามิสามารถอธิบายเื่นี้ต่อพวกเขาได้”
แม่เสือลืมตาขึ้นมาพลางจ้องมองนาง
หลินหร่วนเช็ดเืออกจากเขากวางด้วยวัชพืช จากนั้นก็นำไปทาบนเสื้อผ้าของนาง
“ข้าต้องลงจากูเาแล้ว เ้ารีบกลับเข้าไปในูเาเฉินวูได้แล้วเมื่อคืนนี้เสียงต่อสู้ดังจนเกินไป คาดว่าชาวบ้านคงจะขึ้นมาบนูเาเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ในมิช้าหากพวกเขาพบเ้าย่อมมิใช่เื่ดีเป็แน่"
หลังจากเอ่ยจบหลินหร่วนก็ได้โบกมือให้เสือทั้งสองตัวจากนั้นก็หันหลังกลับแล้วเดินลงมาจากูเาอย่างสง่างาม
เมื่อนางเดินลงไปถึงเชิงเขา หลินหร่วนจึงมองย้อนกลับไปและเห็นว่าเสือสองตัวกำลังเดินขึ้นไปบนยอดเขาอย่างช้าๆ
หลินหร่วนเผยรอยยิ้มออกมาจากนั้นก็มุ่งหน้ากลับไปยังทุ่งนา
หลินหานและหลินซิ่วนอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างใจจดใจจ่อหลินซิ่วกลั้นน้ำตาเอาไว้
เมื่อพวกเขาเห็นว่าหลินหร่วนกลับมาอย่างปลอดภัยทั้งสองจึงรีบวิ่งเข้าไปหาหลินหร่วนทันที
“ท่านพี่ เสือทำอันใดท่านหรือไม่ ? ”
หลินหร่วนยกยิ้มพลางกอดเด็ก ๆ "ไม่ !เสือเชื่อฟังมากเลยล่ะ"
หลังจากปลอบเด็ก ๆ แล้ว หลินหร่วนก็ได้เอ่ยกับพวกเขาทั้งสองคนว่า"หากมีคนถามพวกเราว่า...เมื่อคืนนี้พวกเราหลบอยู่ที่ใด พวกเ้าจงโกหกว่าพวกเราจับปลาอยู่ที่แม่น้ำเมื่อได้ยินเสียงสัตว์ร้ายลงมาจากูเาจึงซ่อนตัวอยู่บริเวณนั้น เข้าใจหรือไม่ ? ”
มิใช่ว่านาง้าจะหลอกลวงผู้อื่น ทว่านางมิ้าอธิบายอันใดให้มากความและมิมีทางอธิบายได้
หลินหานเหลือบมองหลินหร่วนพลางพยักหน้า
หลินซิ่วเชื่อฟังหลินหร่วนเสมอ ดังนั้นพวกเขาทั้งสามคนจึงหลอมรวมเป็อันหนึ่งอันเดียวกัน
“ไปกันเถิด พวกเรากลับไปที่หมู่บ้านกันก่อน”
สามพี่น้องจับมือเดินเข้าไปในหมู่บ้านด้วยกัน
หลินซิ่วยังเยาว์ หลังจากนอนหลับฝันดี และเมื่อตื่นมาพี่น้องของนางก็ยังอยู่เคียงข้างนางดังเดิมดังนั้นความกลัวทั้งหมดจึงอันตรธานหายไป
ตรงกันข้ามกับหลินหานที่แสดงออกถึงความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวเล็กน้อย
หลินหร่วนก็เช่นกัน จะเป็การดีกว่าหากแสร้งกลัวสักเล็กน้อยเช่นนี้ถึงจะสามารถตบตาชาวบ้านได้
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในหมู่บ้าน ก็เห็นได้ชัดเจนว่าบรรยากาศในหมู่บ้านเริ่มหดหู่และตึงเครียดเป็อย่างมากมิมีผู้ใดเดินอยู่ในหมู่บ้านเลยสักคน
หลินซิ่วจับชายเสื้อของหลินหร่วนด้วยท่าทีประหม่า
“ท่านพี่ ข้ากลัวยิ่งนัก”
หลินหร่วนก้มตัวลง จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นมา พลางจับมือหลินหานไว้ข้างหนึ่ง
“เ้ามิต้องกลัวไปหรอก”
นางพาพวกเขาทั้งสองคนกลับไปยังบ้านหลังเก่า
หลังจากที่พวกเขาเดินมาได้มินาน ก็มีชาวบ้านสองสามคนเดินตรงเข้ามา
พวกเขาเ่าั้กำลังเดินพลางสนทนาเกี่ยวกับบุตรทั้งสามคนของหลินจงใบหน้าของพวกเขาเศร้าสลดลงเล็กน้อย
ทันใดนั้นก็มีกรีดร้องดังขึ้นมา "ท่านแม่ ผี! "
คนอื่น ๆ เมื่อเห็นพี่น้องตระกูลหลิน ต่างก็หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือดฉีฉีถอยหลังกลับไปโดยมิรู้ตัว
หลินหร่วนครุ่นคิดในใจว่าความกล้าหาญของคนในยุคโบราณนั้นน้อยมากจริงๆ
“เ้าเอ่ยเื่อันใดกัน ผีอันใดโผล่มากลางวันแสกๆ เช่นนี้”
มีเพียงมิกี่คนเท่านั้นที่ตื่นตระหนก เพราะบัดนี้ยังเป็ยามกลางวันแสกๆ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงะโด้วยความดีใจ"อาหร่วน อาหาน พวกเ้าเป็เยี่ยงไรบ้าง ? "
มีคนเอ่ยถามอีกว่า "เมื่อคืนนี้อันตรายเป็อย่างมากพวกเ้ารอดมาได้เยี่ยงไร"
หลินหานกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่“เมื่อคืนพวกข้าจับปลาอยู่ในแม่น้ำ จากนั้นก็ได้ยินเสียงบางอย่างบุกเข้าไปในลานบ้านทั้งยังได้ยินเสียงหมาป่าหอน พวกเรากลัวว่าจะถูกสัตว์เ่าั้ค้นพบ จึงรีบวิ่งไปซ่อนตัวอยู่ในไร่ข้าวโพด”
ทั้งสามคนยังคงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้างและดูเหมือนว่าพวกเขาอยู่นอกบ้านตลอดทั้งคืน
หลังจากผู้ใหญ่ได้ยินดังนั้น พวกเขาต่างก็เอ่ยว่าพวกตนช่างโชคดียิ่งนัก
หากพวกตนมิได้ไปจับปลาที่แม่น้ำ พวกตนอาจจะถูกหมาป่าและเสือทำร้ายจนตายนี่เป็การช่วยเหลือของบรรพบุรุษ
“พวกเ้าช่างฉลาดเสียจริงโชคดีที่พวกเ้ารีบไปซ่อนตัวทันที มิเช่นนั้น...”
“ช่างเถิด พวกเ้ารีบกลับบ้านกันเถิด บิดาของพวกเ้าร้องห่มร้องไห้จวนจะขาดใจตายหลายคราแล้ว”
“ใช่ ๆ ๆ รีบกลับบ้านเร็วเข้า”
หลินหร่วนก้าวไปข้างหน้าพลางดึงหลินหานให้วิ่งไปทางบ้านเก่า
ทุกคนรีบไปยังบ้านหลังเก่าด้วยความเร่งรีบก่อนที่พวกเขาจะไปถึงลานบ้านก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังเข้ามาในหูแล้ว หนึ่งในนั้นมีเสียงร้องไห้ของสตรีหน้าซื่อใจคดอย่างหวังซื่อรวมอยู่ด้วย
มีคนะโไปยังลานบ้าน "หลินจงหยุดร้องไห้ได้แล้ว พวกเด็ก ๆ สบายดี พวกเขายังปลอดภัยดี"
เสียงร้องไห้หยุดลงทันใด ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ตื่นตระหนก
หลินจงรีบวิ่งออกมาด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต ทันใดนั้นก็เห็นเด็กสามคนปรากฏตัวที่ประตูหน้าบ้าน
“อาหาน อาหร่วน อาซิ่ว ! ”
หลินจงรีบวิ่งเข้าไปเขามิได้เอ่ยอันใดให้มากความ แต่กลับดึงเด็กทั้งสามเข้าไว้ในอ้อมแขนของเขาพลางร้องไห้ออกมาเสียงดัง
64K
