สัตว์ปีกที่เลี้ยงด้วยน้ำพุวิเศษ ย่อมต้องมีเนื้อรสชาติเลิศรสกว่าสัตว์ปีกทั่วไปอย่างแน่นอน ในเมื่อตอนนี้มีเยอะขนาดนี้ เธอคงต้องสร้างรั้วกั้นเอาไว้เสียหน่อย ไม่อย่างนั้นพวกผักและผลไม้ในวันข้างหน้าคงโดนย่ำจนแย่แน่ ๆ
สภาพแวดล้อมคงจะสกปรกมาก เพราะมูลของสัตว์ปีกเหล่านี้จะเลอะเทอะไปทั่ว ถ้ามีสระน้ำสักแห่งก็คงดี ถึงตอนนั้นเป็ดป่าและห่านป่าจะได้ลงไปเล่นน้ำ แถมยังเลี้ยงปลาในนั้นได้ด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ถ้าเป็แบบนั้นได้จะดีแค่ไหนกันนะ
คิดไปคิดมา โจวเซี่ยก็เผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนมีเสียงน้ำดังมาจากด้านหลัง แถมยังมีสายลมรวงพัดผ่านวนเวียนอยู่รอบ ๆ ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่นยิ่งนัก
เธอรีบหันขวับไปมอง ‘ว้าว! นี่มันคิดอะไรก็ได้สิ่งนั้นจริง ๆ ทำไมถึงดีกับเธอขนาดนี้นะ!’
ที่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของลานบ้าน ปรากฏสระน้ำที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างประมาณสามสิบเมตร น้ำในสระเป็สีเขียวมรกต และยังมีดอกบัวไม่กี่ดอกลอยอยู่้า มองแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที
เธอยื่นมือไปััน้ำ ปรากฏว่าเป็น้ำอุ่น ซึ่งพอดีสำหรับให้เ้าตัวเล็กได้ลงไปว่ายเล่น มิติแห่งนี้ช่างอบอุ่นใส่ใจดีเหลือเกิน แม้กระทั่งอุณหภูมิของน้ำก็ยังคิดคำนวณไว้ให้เสร็จสรรพ ดีจนไม่มีอะไรจะติจริง ๆ
เธอใช้สองมือประคองพวกมันห้าหกตัวไปที่ริมสระแล้ววางลง พอเป็ดป่าและห่านป่าตัวน้อยเห็นน้ำ ก็รีบวิ่งลงไปเองทันที นี่เป็สัญชาตญาณตามธรรมชาติจริง ๆ
หลังจากที่เธอประคองไปส่งสามรอบ พวกมันก็รู้เองว่าต้องวิ่งไปทางนั้น ต่อมาแม้แต่ไก่ป่าก็วิ่งตามไปด้วย มีลูกไก่ป่าใจกล้าไม่กี่ตัวถึงกับลงน้ำตามไป พอกระพือเท้าเล็ก ๆ สองสามที ก็เรียนรู้วิธีว่ายน้ำได้อย่างรวดเร็ว
โจวเซี่ยมองด้วยความประหลาดใจ นี่มันคือการซึมซับสิ่งรอบข้างจริง ๆ ลูกไก่ตามเป็ดป่าและห่านป่าไปจนว่ายน้ำเป็ ช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน!
เธอตักน้ำพุวิเศษอีกสองถังเทลงในสระ เพื่อให้เ้าตัวเล็กเหล่านี้โตไว ๆ และยังช่วยป้องกันรวมถึงรักษาโรคได้ เธอยังคิดว่าถ้ามีเวลาจะหาลูกปลามาปล่อยในสระ รอจนเ้าตัวเล็กเหล่านี้โตขึ้น ปลาก็คงโตตามไปด้วย
ถึงตอนนั้น ทั้งปลา ไก่ และเป็ด ก็จะสามารถนำมากินได้ คิดแล้วก็มีความสุขจริง ๆ และน่าจะเป็รายได้ที่ไม่น้อยเลย จากนั้นเธอก็เดินกลับเข้าไปในบ้านหยิบตะกร้าผลไม้ เดินออกมาเด็ดมะเขือเทศไม่กี่ลูกและแตงกวา พร้อมกับพบว่าต้นไม้ผลเ่าั้เติบโตจนใหญ่พอแล้ว บางต้นถึงกับออกดอกแล้วด้วยซ้ำ
นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง? โจวเซี่ยเดินเข้าไปดูอยู่นาน ปกติต้นไม้ผลต้องใช้เวลาสามปีกว่าจะออกดอกออกผล แต่นี่ผ่านไปไม่เท่าไรก็ออกดอกแล้ว ต้องเป็เพราะผลของน้ำพุวิเศษแน่นอน
ดูท่าปีนี้เธอจะได้กินผลไม้แล้ว พอมองไปทั่วสวนที่มีทั้งไก่ เป็ด ห่าน และผักเหล่านี้ ช่างเป็ภาพบรรยากาศใหม่ที่แสนสดใส ชีวิตของเธอหลังจากทะลุมิติมาจะต้องดียิ่งขึ้นเรื่อย ๆ อย่างแน่นอน
เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เธอก็รีบกลับเข้าห้องไปอาบน้ำ กินมะเขือเทศสองลูกและแตงกวาหนึ่งลูก จากนั้นก็นอนลงบนเตียงหลังใหญ่ หลับไปอย่างสบายใจ ช่างเป็ชีวิตที่วิเศษจริง ๆ !
วันรุ่งขึ้นเธอตื่นแต่เช้า จัดการชำแหละหมูป่าทั้งหมด ทั้งเนื้อหมู ซี่โครง เครื่องใน ขาหมู และหางหมูจัดเก็บให้เรียบร้อย จากนั้นก็นำมันหมูออกมาจากมิติ
เมื่อกลับมาสู่โลกภายนอก เธอเทน้ำลงในโอ่งน้ำ แล้วเริ่มหั่นมันหมูเพื่อเจียวให้เป็น้ำมันหมู เมื่อเจียวเสร็จแล้วก็บรรจุลงในโถใบใหญ่ จากนั้นจึงเก็บกากหมูไว้ โดยนำออกมาใส่จานสองสามชิ้น ส่วนที่เหลือเก็บไว้ในมิติ
โจวเซี่ยเด็ดมะเขือเทศสองลูกจากสวนมาล้างให้สะอาดแล้วหั่นเป็ชิ้นเล็ก ๆ ใช้น้ำมันหมูผัดจนเละ ใส่ต้นหอม ซีอิ๊ว และพริกไทยป่น ผัดอีกสองสามทีแล้วเติมน้ำ รอจนน้ำเดือดจึงใส่เส้นบะหมี่ลงไป
บะหมี่เป็ของที่เธอซื้อมาจากตัวอำเภอ สองวันที่ผ่านมายังไม่ได้นำออกมากิน ไม่นานนักน้ำก็เดือด เธอตอกไข่ดาวน้ำลงไปสี่ฟองแล้วใส่บะหมี่แห้งลงไป ซึ่งในขณะนั้นย่าโยวก็ตื่นพอดี
บะหมี่ที่โจวเซี่ยทำส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ย่าโจวมองตามแผ่นหลังที่วุ่นวายของหลานสาวพลางครุ่นคิดบางอย่าง โจวเซี่ยรู้สึกได้แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร และยังคงยุ่งอยู่กับการทำอาหารต่อไป
บะหมี่ใกล้จะสุกแล้ว เธอจึงล้างผักชีหนึ่งกำมือ หั่นละเอียดแล้วโรยลงในหม้อ จากนั้นใช้ตะเกียบคีบบะหมี่ใส่ชามใบใหญ่ แล้วตักน้ำซุปตามลงไป ก่อนจะยกเข้าไปในห้องโถง
เธอวางชามบะหมี่ลงบนเตียงเตา วางโต๊ะเล็กไว้ข้าง ๆ แล้วเรียกโจวชิวและโจวตงให้ตื่นมากินข้าว "น้องรอง น้องเล็ก รีบตื่นมากินข้าวเร็ว"
จากนั้นก็หันไปมองย่าโจว "คุณย่าคะ รีบมากินข้าวด้วยกันเร็วค่ะ!"
หญิงชรามองเธอด้วยความสงสัย "หลานสาวคนโตของย่าเก่งจริง ๆ บะหมี่นี่แค่ดมจากกลิ่นก็หอมแล้ว"
โจวเซี่ยช่วยย่าถอดรองเท้า "คุณย่าคะ ตอนนี้ฉันหลุดพ้นจากผู้ชายเฮงซวยคนนั้นแล้ว อารมณ์ดีขึ้น ร่างกายก็เลยดีขึ้นตามไปด้วย คุณย่าดูสิคะ หน้าฉันมีเนื้อมีหนังขึ้นแล้ว"
ย่าโจวพิจารณาโจวเซี่ยอย่างละเอียด หลังจากมองอยู่นานก็พยักหน้า ผิวพรรณดูละเอียดและเปล่งปลั่งขึ้นจริง ๆ แถมยังรู้ความมากขึ้น เมื่อก่อนถึงจะช่วยหยิบจับโน่นนี่บ้าง แต่โจวเซี่ยไม่เคยลงมือทำอาหารเองเลย
ย่าโจวใช้นิ้วจิ้มหน้าผากโจวเซี่ย "ยัยหนูคนนี้เหมือนเปลี่ยนเป็คนละคนเลย ย่ารู้สึกว่าไม่ใช่เธอเลย"
โจวเซี่ยยิ้มตาหยี "คุณย่าคะ หลังจากผ่านเื่นี้มา ฉันก็โตขึ้นทันที ต่อไปเื่งานบ้านฉันจะช่วยทำเอง ส่วนคุณย่าก็พยายามทำงานให้น้อยลง พักผ่อนให้มาก ๆ รักษาสุขภาพให้แข็งแรง จะได้อยู่เสวยสุขกับหลานสาวคนโตคนนี้ไงคะ"
ขอบตาของย่าโจวเริ่มแดง "ดี หลานสาวคนโตของย่ากตัญญูขนาดนี้ ย่าไม่ได้รักเธอเสียเปล่าจริง ๆ ย่าจะรอเสวยสุขกับเธอนะ"
โจวเซี่ยตักบะหมี่ให้ทุกคน "คุณย่าคะ ลองชิมดูสิคะว่าที่ฉันทำอร่อยไหม?"
ย่าโจวชิมไปคำหนึ่ง "อืม! หอมจริง ๆ หลานสาวคนโตของย่าทำอร่อยกว่าย่าอีก แล้วเมื่อเช้านี้ หลานไปเอากากหมูพวกนี้มาจากไหนกัน"
โจวเซี่ยเหลือบมองนอกหน้าต่างแล้วพูดเสียงเบา "คุณย่าคะ ตอนฉันลงมาจากเขาเจอหมูป่าตัวหนึ่ง หมูตัวนั้นอาจจะโง่นิดหน่อย มันวิ่งไปข้างหน้าเรื่อย ๆ แล้วดันวิ่งชนต้นไม้ตาย ฉันก็เลยเก็บกลับมา คุณย่าดูสิคะว่าฉันโชคดีแค่ไหน"
หญิงชราและน้อง ๆ ได้ยินแล้วถึงกับตาค้าง โจวชิวรีบถามขึ้นก่อน "พี่ใหญ่ พี่พูดจริงเหรอคะ? เก็บหมูป่าได้จริง ๆ เหรอ?"
โจวเซี่ยพยักหน้า "อืม! จริงสิ ต่อไปบ้านเราก็มีเนื้อหมูกินแล้ว ดีใจไหมล่ะ?"
โจวชิวดึงแขนเสื้อโจวตง "น้องชาย ดูสิ พี่ใหญ่เก่งมากเลย ถึงกับเก็บหมูป่าได้ด้วย ต่อไปเราจะได้กินเกี๊ยวไส้เนื้อแล้ว"
โจวตงเองก็ยิ้มจนตาปิด “พี่ใหญ่ วันหน้าเข้าป่าผมจะไปกับพี่ด้วย เผลอ ๆ อาจจะเก็บกระต่ายป่าได้อีกสักตัว”
โจวเซี่ยลูบหัวน้องชาย "รีบกินเถอะ! ยังมีกากหมูอีก ลองชิมดูว่าอร่อยไหม?"
โจวตงคีบชิ้นหนึ่งเข้าปากเคี้ยว เคี้ยวเพียงไม่กี่ทีก็หอมฟุ้งไปทั้งปาก น้ำมันเยิ้มเต็มคำ เด็กชายกินจนตาเป็ประกาย "พี่ใหญ่ อร่อยมากเลย พี่รอง พี่ก็กินด้วยสิ คุณย่าครับ พี่ใหญ่ครับ ทุกคนกินด้วยกันเถอะครับ"
ย่าโจวเลื่อนชามออก "พวกเธอกินเถอะ ย่าฟันไม่ดี ไม่ชอบกินของแบบนี้หรอก"
โจวเซี่ยคีบชิ้นหนึ่งใส่ชามให้ย่า "คุณย่าคะ เอาแช่ในน้ำซุปร้อน ๆ ให้มันนิ่มก็อร่อยค่ะ"
ย่าโจวไม่อาจปฏิเสธได้อีก จึงต้องนำกากหมูที่นิ่มแล้วเข้าปาก ของแบบนี้ปกติจะได้กินแค่่ฤดูหนาวตอนเจียวน้ำมันหมูเท่านั้น ตอนนี้เป็ฤดูร้อน แต่กลับได้กินของดีแบบนี้ ต้องขอบคุณหลานสาวของเธอจริง ๆ
โจวชิวคีบชิ้นหนึ่งใส่ชามให้โจวเซี่ย "พี่ใหญ่ พี่ก็กินด้วยสิ"
โจวเซี่ยยิ้มแล้วคีบชิ้นนั้นคืนให้โจวชิว "ตอนเจียวน้ำมันฉันกินไปเยอะแล้ว พวกนี้เก็บไว้ให้พวกเธอสองคนกิน"
โจวตงเองก็คีบชิ้นหนึ่งจะใส่ชามให้โจวเซี่ย แต่โจวเซี่ยยกจานหลบ “พวกเธอกินกันเถอะ! ยังมีเหลืออยู่อีกนิดหน่อย พี่เก็บไว้แล้ว ไว้พรุ่งนี้พี่กับคุณย่าจะห่อเกี๊ยวให้พวกเธอกินกัน”
หลังจากมื้ออาหารจบลง เด็กน้อยทั้งสองคนกินจนอิ่มหนำสำราญ ย่าโจวก็มีความสุขมาก เธอคิดว่าหมูป่าตัวนั้นควรจะแบ่งให้บ้านรองและบ้านสามบ้าง จึงเผยอปากทำท่าจะเอ่ย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เปิดปากพูดออกมา
490
