============ รักนี้ดีต่อใจ ============
เปลือกตาบางขยับยุกยิกก่อนจะค่อยๆเปิดขึ้นคิ้วเรียวขมวดลงนิดก่อนจะกวาดตาแล้วก็ต้องชะงักกึกเมื่อสายตาปะทะเข้ากับอกกว้างเปลือยเปล่าของคนข้างกาย
เฮือก!
ร่างบอบบางผุดลุกขึ้นมาสำรวจร่างกายตนเองก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเมื่อเสื้อผ้ายังอยู่ครบคนหน้าหวานหันกลับไปมองคนที่ยังหลับอยู่ข้างตัวนิ่งฉับพลันเหตุการณ์เมื่อคืนก็พุ่งเข้าสู่สมองราวกับการฉายหนังซ้ำริมฝีปากบางจึงกัดฉับเข้าหากันพร้อมกับส่งค้อนให้คนข้างตัวเบาๆ
พี่คีย์บ้า ที่คอยังไม่หายดี ปากยังบวมช้ำซ้ำเข้ามาอีกไม่ต้องส่องกระจกยังรู้สึกได้เลยว่าเจ่อขึ้นมาแน่ๆ
“ส่งค้อนให้พี่แบบนี้พี่ก็ไม่รู้สึกผิดหรอกนะคะที่ทำปากพริ้งช้ำแบบนั้นน่ะ” เสียงจากคนที่หลับ (ตา) อยู่เอ่ยขึ้นมาราวกับรู้ใจคนที่ส่งค้อนมาให้แทนการทักทายยามเช้าแบบนี้
“ตื่นแล้วก็ลุกมาเลยค่ะ มาทำหลับอยู่ทำไมเนี่ย” พริ้งพราวว่าพลางหันไปหาคนพูดทันที
กึก....
ลมหายใจคนพูดสะดุดลงเมื่อหันกลับไปพบกับคนที่ลืมตาข้างเดียวขึ้นมาโต้ตอบกับเธอใบหน้าคมคร้ามประดับด้วยรอยยิ้มกริ่มดวงตาคมที่เปิดอยู่ข้างเดียวยักคิ้วให้กับเธอซ้ำอย่างยั่วอารมณ์คนฟัง ร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์้าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงดึงดูดสายตาปรอยผมที่ตกลู่ไร้ซึ่งการเซ็ตทำให้รูปหน้าของคนที่ขยับมานอนตะแคงจ้องเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ฟุ้งกระจายทั่วห้อง
คนมองอย่างพริ้งพราวกัดปากฉับก่อนจะเบนหน้าหนีมือบางกุมเข้าที่อกเมื่อหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเฉยๆ
รู้หรอกว่าหล่อแต่ปล่อยฟีโรโมนให้น้อยๆกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงนะคนมองจะตายเอา
ความรู้สึกพุ่งพล่านในหัวใจทำให้คนที่สติเตลิดได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะปล่อยออกอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง
ท่าทางที่ทำให้คนที่มองอยู่ขยับยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะค่อยๆลืมตาอีกข้างขึ้นดวงตาคู่คมฉายแววร้ายลึกขณะที่เลียริมฝีปากตัวเองอย่างมาดหมายอะไรบางอย่างในใจ แล้วขยับตัวเบาก่อนที่มือใหญ่จะตวัดเข้าที่เอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่จะ......
จุ๊บ
แรงกดเร็วๆที่ริมฝีปากก่อนจะผละออกทำให้คนที่ตั้งตัวไม่ทันได้แต่เบิกตากว้างดวงหน้าสวยหันขวับกลับไปหาคนที่ปล่อยเอวเธอแล้วกลับไปนอนพิงหัวเตียงอย่างเอาเื่
“พี่......”
“Morning kiss my sweetie.” เสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยออกมาพร้อมๆกับดวงตาคู่คมที่ยิ้มได้ทำให้คนฟังได้แต่หน้าแดง
“...บ....” คนฟังได้แต่พึมพำเบากับตัวเองร่างบอบบางผุดลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็วมือเรียวเดินไปคว้าผ้าขนหนูไว้ในมือก้าวฉับๆไปยังห้องน้ำทันที
แต่ก่อนจะหายตัวไปหลังประตูบานใหญ่คนที่หน้าแดงจัดก็หันกลับมาหาคนที่นอนยิ้มกริ่มอยู่บนเตียงแล้วร้องออกมาเต็มเสียง
“พี่คีย์บ้า!”
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“ไงหนูรินตื่นแต่เช้าเลยเหรอ”คนที่เพิ่งก้าวมาถึงประตูห้องทานข้าวเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนร่างเล็กกำลังสาละวนวุ่นวายกับการจัดโต๊ะอาหารกับเหล่าบรรดาแม่บ้าน
ดูเหมือนรินลดาจะลืมว่านี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง
ความคิดที่เรียกรอยยิ้มสวยให้ประดับบนใบหน้าหวานก่อนจะขยับตัว
“ฮื่อ ตื่นมาเตรียมอาหารเช้าให้พี่ซีนน่ะ เห็นว่ามีงานแต่เช้า”รินลดาเอ่ยตอบเพื่อนก่อนจะจัดที่นั่งเพิ่มให้กับเพื่อนสาวที่เพิ่งทรุดกายลงแล้วเอ่ยต่อ “ตอนแรกรินก็ว่าจะไปปลุกพริ้งด้วยแหละ แต่เข้าห้องพริ้งไปแล้วไม่เจอเลยไม่กล้าเข้าห้องพี่คีย์”
ประโยคที่เรียกให้คนฟังชะงักก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนแล้วมุ่ยหน้าลงก่อนจะต่อประโยค“พริ้งเองก็เพิ่งรู้ตอนตื่นนี่แหละว่าไม่ได้อยู่ห้องตัวเอง”
“อาฮะ แล้วทำไมทำหน้างั้นอ่ะ ทำอย่างกับเป็เื่แปลกอะไรปกติอยู่คอนโดก็นอนด้วยกันนี่” คนน่ารักว่าก่อนจะทรุดกายลงนั่งตรงข้ามเพื่อน
“ไม่เหมือนกันนี่ อยู่บ้านนี้พริ้งมีห้องนี่นาเดี๋ยวถึงหูคุณแม่ก็โดนบ่นเอาอีก”คนหน้าหวานว่าพลางตัวซุปร้อนๆที่ควันลอยฟุ้งเข้าปากก่อนจะยิ้ม “โอ้ยยยย คิดถึงกับข้าวฝีมือหนูรินพริ้งไม่น่ายอมให้แต่งง่ายๆเลยเนี่ย พี่ซีนเลยได้กินอยู่คนเดียว อิจฉาชะมัด”
“คิดได้ตอนนี้ก็ไม่คืนให้แล้วนะ” คนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ว่าก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาภรรยาคนสวยแล้วก้มลงหอมแก้มขาวๆนั่นหนึ่งทีก่อนจะดึงเก้าอี้ออกแล้วทรุดกายลงนั่งข้างรินลดา“พี่จะบอกคีย์มันให้ว่าพริ้งอยากได้คนดูแลทำกับข้าวให้กิน”
“ไม่ต้องมายุ่งกบพริ้งเลยค่ะพี่ซีน เกรงใจจะแย่พูดมากๆนักเดี๋ยวพริ้งตอบแทนความหวังดีด้วยการบุกไปค้างบ้านพี่สักอาทิตย์ดีไหมคะ”คนหน้าหวานว่าพลางหันไปยิ้มหวานหยดใส่คนพูด รอยยิ้มที่คนได้รับรู้สึกสยองแทนปลื้มใจน่ะนะ
“ถ้ามาจริงจะให้นอนสนามนอกบ้าน ไม่ให้เข้าบ้านครับ”ศิรวัฒน์เอ่ยตอบทันควันเมื่อได้ยินประโยคไม่ค่อยรื่นหู
“ก็ลองทำดูสิคะ ถ้าพี่ซีนคิดว่าหนูรินจะยอม”คนหน้าหวานยังลอยหน้าลอยตาตอบพลางยักคิ้วส่งให้ใครอีกคนอย่างกวนประสาทและไม่วายหันไปเออออกับเพื่อนตัวเองเป็การเย้ย“ใช่มะ หนูรินไม่ยอมให้พริ้งนอนนอกบ้านหรอกเนอะ”
คนน่ารักพยักหน้าตอบเพื่อนอย่างเห็นด้วยก่อนจะหันไปหาสามีที่นั่งอยู่ข้างตัว“ถ้าพี่ซีนแกล้งพริ้งนะ รินจะขนของกลับไปนอนคอนโดกับพริ้งแทนค่ะ”
“โอเคคร้าบบบบบบบ พี่ซีนยอมทุกอย่างแล้วครับภรรยาที่รักจะอะไรก็ได้แต่อย่าทิ้งพี่นอนคนเดียวเลยนะ”คนที่จะกลายเป็หมาหัวเน่าอยู่รอมร่อโอดครวญอย่างยอมแพ้หันไปแยกเขี้ยวใส่คนหน้าหวานก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มอ้อนให้คนข้างตัว“อย่าใจร้ายกับพี่เลยนะครับนะ”
การอ้อนที่รินลดาได้แต่หน้าแดงแล้วบ่นอุบอิบก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักอาหารเข้าปากเงียบๆอย่างไม่ต่อคำ
ท่าทางที่คนหน้าหวานได้แต่ขยับยิ้มก่อนจะหันกลับมาสนใจข้าวเช้าตัวเองต่อ
“แล้วนี่คีย์มันไม่ลงมาด้วยหรือ ป่านนี้มันน่าจะตื่นแล้ว”หลังจากสงบศึกได้พักใหญ่ ศิรวัฒน์ก็หันมาถามคนที่กำลังยกกาแฟขึ้นดื่ม
“ตื่นแล้วค่ะ แต่เห็นว่ายังไม่สร่างเลยขอนอนต่อ”คำที่คนถูกถามเอ่ยตอบก่อนจะชะงักเมื่อเสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น
“งั้นเช้านี้พี่คงไม่มีหนังสดให้ดูจนอิจฉาตาร้อนแบบเมื่อคืนสินะครับ”ร่างสูงในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงเลเดินเข้ามาก่อนจะทรุดกายลงนั่งข้างคนหน้าหวาน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ภีม”รินลดาเอ่ยทักพลางส่งยิ้มให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม“หนังสดที่พูดถึงนี่คืออะไรหรือคะ”
“แค่กๆ” คำถามสั้นๆจากหญิงสาวร่างบางเรียกเสียงสำลักจากหญิงสาวอีกคนในห้องได้เสียงที่เรียกให้รินลดาตาโตก่อนจะหันไปหาเพื่อน
“พริ้งเป็ไงมั่ง ทำไมจู่ๆสำลักแบบนั้น กาแฟร้อนไปเหรอ”คนห่วงเพื่อนลุกลี้ลุกลนกระวีกวาดจะผุดลุกจากที่นั่งไปหาเมื่อเห็นใครอีกคนหน้าแดงก่ำและยังไออยู่ทั้งที่จิบน้ำเปล่าแก้อาการสำลักไปแล้ว
“มะ...ไม่เป็ไร แค่กๆ หนูริน.....ไม่ต้องลุก แค่กๆ”คนหน้าหวานว่าพลางโบกมือไปมา พยามสูดหายใจกลั้นอาการคันๆที่คอให้ลงไปก่อนจะจิบน้ำเรื่อยๆดวงตาคู่สวยหันไปค้อนคนที่ทรุดกายลงข้างเธอ
ท่าทางที่ภีรภัทรอมยิ้มอย่างเตรียมจะเอ่ยปากต่อแล้วหากไม่มีเสียงทุ้มต่ำของผู้เป็เ้าของบ้านแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“กูว่ากูเคยเตือนมึงแล้วนะไอ้ภีมว่าอย่าลามปามคนของกู” ร่างสูงโปร่งก้าวยาวๆมาหาคนที่สำลักจนหน้าแดงตวัดตาขุ่นๆใส่เพื่อนก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหลังคนหน้าหวานเบาๆ แล้วถามเสียงอ่อน“เป็อะไรมากไหมคะ”
“สองมาตรฐานชัดเจนมากเพื่อนกู”คนเป็หมอว่าเมื่อเห็นถึงความแตกต่างของประโยคที่ส่งให้ตัวเองกับประโยคที่หันไปส่งให้กับคนหน้าหวาน
ทีกับกูเสียงดุอย่างกับล็อตไวเลอร์ ทีกับแฟนเสียงแม่งอ่อนเป็แมว
สองมาตรฐานโคตรๆ
เสียงบ่นในใจจากภีรภัทรก่อนจะตักอาหารเข้าปากตัวเอง
“มึงแค่เพื่อน แต่นี่แฟน และกูบอกตรงๆกูแคร์คนรักกูมากกว่าเพื่อนว่ะ”เ้าของบ้านหันมาตอบเพื่อนตัวเองเสียงดังก่อนจะขยับไปทรุดกายลงที่หัวโต๊ะเมื่อเห็นคนรักเลิกไอแล้ว
คำตอบที่ทำเอาสองเพื่อนสนิทของเ้าของบ้านถึงกับยิ้มแล้วลอบสบตากันก่อนจะพากันส่ายหัวในขณะที่หญิงสาวสองคนได้แต่หน้าแดงเบาๆ รินลดาน่ะหน้าแดงเพราะเขินแทนเพื่อนแต่กับเ้าของตำแหน่งแฟนเ้าของบ้านนั้นบอกได้เลยว่าอายแทบแทรกแผ่นดินหนี
“ไหนน้องบอกว่ามึงยังไม่สร่าง แล้วลงมานี่สร่างแล้ว?”ศิรวัฒน์เอ่ยถามเพื่อนตัวเองอย่างเปลี่ยนเื่
“ยัง ลงมาส่งพริ้งไปทำงานก่อนแล้วค่อยกลับไปนอนต่อ” คำตอบที่ทำเอาคนได้รับความเอาใจใส่อ้าปากค้างในขณะที่คนร่วมโต๊ะที่เหลือรวมถึงคนถามขยับยิ้มแล้วส่ายหน้าก่อนจะชะงักกึกเมื่อเพื่อนต่อประโยค“เผอิญว่ากูนึกขึ้นได้พอดีว่าวันนี้ที่บ้านมีแขกปากแมวๆเยอะ เลยต้องลงมาเป็ไม้กันไว้ก่อน”
คำตอบที่คนถูกพาดพิงถึงกับขยับยิ้มก่อนจะไหวไหล่อย่างยอมแพ้เมื่อคนหัวโต๊ะตวัดสายตามาจ้องทันทีที่พูดจบ
“โอเคๆ กูเลิกก็ได้วะ หวงจริงเลยมึงนี่” ภีรภัทรว่าอย่างอ่อนใจ
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
เสียงเคาะประตูทำให้พริ้งพราวหันไปขานรับก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเลขาสาวตัวเล็กพาตัวเองเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว
“มีอะไรหรือคะคุณอร”
“มีแขกมาขอพบคุณพริ้งค่ะ” หญิงสาวร่างเล็กเอ่ยตอบก่อนพร้อมรอยยิ้ม
“ใครคะ” เ้าของห้องยังถามสั้นดวงตากลมโตยังกวาดมองเอกสารตรงหน้าพร้อมๆกับมือที่ขยับไปด้วย
“คุณทินกรค่ะ”ชื่อที่ออกจากปากเลขาสาวทำให้ปลายปากกาที่กำลังลากอยู่บนเอกสารชะงักดวงหน้าสวยเงยสบคนพูดครู่นึงก่อนจะพยกหน้ารับ
“ให้รอที่ห้องรับรองค่ะ อีกสิบนาทีพริ้งตามไป”ประโยคที่เลขาสาวรับคำเบาก่อนจะหายตัวออกไปจากห้องทิ้งให้เ้าของห้องถอนหายใจยาว
ดวงตาคู่สวยครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ก่อนจะจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จตามที่ใจนึกแล้วจึงเดินออกจากห้องไป
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“สวัสดีค่ะพี่กร”หญิงสาวเอ่ยทักคนที่นั่งอยู่ขณะทรุดกายลงบนโซฟาสีขาวที่อยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่ม
ทินกรลอบมองสำรวจคนที่วันนี้แต่งกายด้วยเสื้อคอจีบสีขาวแขนยาวสวมคู่กับกางเกงผ้าขายาวทรงสูงสีดำที่ช่วยขับ่เอวให้เล็กลงไปอีกดวงหน้าสวยแต่งแต้มบางเบาด้วยโทนสีชมพูหวาน และริมฝีปากที่ดูอวบอิ่มถูกเสริมด้วยลิปกลอสมันวาวทำให้ใบหน้าที่หวานจัดอยู่แล้วยิ่งหวานขึ้นไปอีกเท่าตัวผมยาวถูกรวบสูงปล่อยยาวทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วงประกอบกับดวงตากลมโตที่ฉายแววมาดมั่นนั้นทำให้คนที่ได้พบถึงกับรำพึงรำพันกับตัวเองอย่างถูกใจ
ความสวยหวานบาดใจหากแต่มาดมั่นอยู่ในทีนั้นเรียกร้อยยิ้มพึงพอใจได้จากชายหนุ่ม
ต้องอย่างนี้สิถึงจะเหมาะเป็ตัวจริงของเขาไม่อ่อนปวกเปียกหรือสวยไร้สมองอย่างที่เคยผ่านๆมา
ความคิดที่ทินกรมาดหมายในใจก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงโปรยเสน่ห์เต็มที่“สวัสดีครับน้องพริ้ง ดีใจที่ได้พบนะครับ นึกว่าวันนี้พี่จะแห้วอีกเสียแล้ว”
คำพูดที่หญิงสาวเพียงยิ้มรับบางเบาก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่ง“พี่กรคงมีธุระสำคัญสินะคะถึงได้มาดักพบพริ้งทุกวันแบบนี้เห็นเลขาพริ้งบอกว่าพี่กรแวะมาั้แ่วันจันทร์”
“มีสิครับสำคัญมากๆด้วย” ชายหนุ่มรับพร้อยยิ้มพราย ดวงหน้าคมสันลอบมองคนพูดด้วยความถูกใจขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อเห็นท่าทางการวางตัวของคนตรงหน้าแล้วออกปากชื่นชม“วันนี้น้องพริ้งสวยมากเลยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ” คำชมที่คนถูกชมเพียงแค่พยักหน้ารับแล้วเอ่ยขอบคุณเบาไร้ซึ่งการเขินอายใดๆทำให้คนพูดมุ่นคิ้วลงนิด หากแต่ยังไม่ได้เอ่ยต่อ เ้าของดวงหน้าหวานๆก็เอ่ยซ้ำ“งั้นว่าธุระของพี่กรมาเถอะค่ะถึงขั้นแวะไปหาพริ้งทั้งที่บ้านและที่ทำงานแบบนี้ั้แ่วันจันทร์คงเป็ธุระที่พริ้งควรจะใส่ใจแน่ๆ”
คำพูดที่ราวกับรู้ทันของหญิงสาวทำให้ทินกรชะงักก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ“น้องพริ้งนี่หูไวตาไวไปหมดเลยนะครับ ทราบได้ยังไงครับว่าพี่แวะไปที่บ้านด้วย”
คำถามที่หญิงสาวยิ้มรับดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันอย่างชัดเจนแล้วเอ่ยปากตอบ“ความเคลื่อนไหวใดๆที่จะส่งผลกระทบหรือข้องเกี่ยวกับตัวพริ้งพริ้งก็ควรที่จะต้องรับรู้ไว้ค่ะ เพราะคงต้องบอกพี่กรให้ทราบตรงๆว่าคนที่บ้านพริ้งมักชอบทำอะไรให้พริ้งประหลาดใจและไม่พอใจอยู่เสมอๆ”
คำพูดที่ดูเหมือนจะเรียบเรื่อยเมื่อคนพูดยังพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเฉกเช่นเดิมหากแต่การย้ำชัดบางคำบางประโยคและดวงตาคู่สวยที่วาวขึ้นนั่นทำให้คนฟังได้แต่ยิ้มรับอย่างจืดเจื่อน
“พอดีพี่แค่อยากจะมาขอโทษพริ้งเื่เมื่อวันศุกร์ที่พี่เผลอใช้อารมณ์ออกไปยิ่งมาคิดทบทวนพี่ยิ่งรู้สึกว่าไม่สมควร เลยทนอยู่เฉยๆไม่ได้ต้องออกมาดักรอพบพริ้งแบบนี้”สุดท้ายคนที่มั่นใจแน่ๆแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่กวางน้อยที่เขาจะไล่ต้อนได้อย่างสาวๆคนอื่นก็เอ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยความจริงใจแทน
“พี่ขอโทษนะครับ”คำขอโทษที่ชายหนุ่มย้ำขณะหยิบยื่นเ้าดอกกุหลาบสีแดงช่อโตที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กส่งให้กับหญิงสาว
พริ้งพราวจ้องมองคนตรงหน้านิ่งอย่างใคร่ครวญก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปรับของที่ถูกยื่นมาไว้ในมือ“ที่จริงพี่กรไม่ต้องขอโทษก็ได้ค่ะ พริ้งไม่ได้โกรธอะไรแต่ก็ขอบคุณนะคะสำหรับคำขอโทษ”
หญิงสาวรับช่อดอกไม้เข้ามาใกล้ตัวก่อนจะปลดสายสร้อยที่ร้อยติดกับบนช่อดอกไม้ออกแล้วส่งคืนให้กับชายหนุ่มตรงหน้า
“พริ้งขออนุญาตรับแค่ช่อดอกไม้กับการ์ดนะคะ แต่อันนี้พริ้งขอคืนเก็บไว้ให้คนที่สำคัญจริงๆสำหรับพี่กรเถอะค่ะ”
ทินกรจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งหากแต่ไม่ยอมเอื้อมมือไปรับสร้อยข้อมือมุกล้อมเพชรที่ถูกยื่นกลับมาตรงหน้าคืนขณะที่ขยับริมฝีปากเอ่ยต่อ “แต่พี่อยากให้พริ้งมาเป็คนสำคัญสำหรับพี่นะครับถ้าพริ้งตกลง พี่สัญญาว่าพี่จะเลิกควงผู้หญิงไปมาและจะมีพริ้งคนเดียวั้แ่วันนี้เลย”
คำพูดที่คนฟังส่ายหน้าน้อยๆอย่างไม่เห็นด้วยและเอ่ยตอบอย่างอ่อนใจ“พี่กรคะ พริ้งกับพี่กรเพิ่งพบกันเองนะคะพริ้งอยากเตือนว่าพี่กรอย่าตัดสินใจเร็วกับเื่แบบนี้เลยค่ะมันจะเป็การให้ความหวังกับผู้หญิง พริ้งหมายถึงผู้หญิงคนอื่นนะคะ แต่สำหรับพริ้งแล้วพริ้งให้พี่กรเป็ได้แค่พี่ชายเท่านั้นค่ะ”
“แต่........”
“พี่กรน่าจะทราบดีว่าหลายวันที่ผ่านมาพริ้งไปอยู่บ้านใครและพริ้งขอบอกตามตรงว่าพริ้งมอบทั้งหมดของหัวใจให้กับลูกชายเ้าของบ้านหลังนั้นไปแล้วและจะไม่เปลี่ยนใจแน่ๆค่ะ” หญิงสาวไม่รอให้ชายหนุ่มพูดจนจบประโยคหากแต่ขัดขึ้นมาแทนและต่อประโยคที่ราวกับจะย้ำให้ชัดเข้าไปในหัวใจคนฟังก่อนที่มือบางจะวางของมีค่าไว้บนโต๊ะเล็กๆนั่นเพื่อแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ว่าจะยังไงเธอก็จะไม่รับของมีค่าที่ชายหนุ่มให้เป็แน่
ทินกรนิ่งขณะสบตาคนพูดไม่วางตา ดวงหน้าคมสลดลงก่อนจะถอนหายใจออกมา
เขารู้ว่าเ้าหล่อนไปค้างอยู่ที่ไหนกับใครเป็สถานที่ที่ตัวเขาเองไม่กล้าที่จะล่วงล้ำเข้าไปถามหาเ้าหล่อนกับเ้าของบ้านหลังนั้นถึงได้แต่วนไปเวียนมาอยู่กับบ้านและที่ทำงานเ้าหล่อนมาสองสามวันแล้วแบบนี้
บ้านของคนที่แม้แต่พ่อเขายังไม่กล้าแม้แต่จะเสี่ยงทำอะไรให้กระทบความสำพันธ์ที่มีต่อคนตระกูลนี้เขาที่เป็ลูกถึงได้ไม่กล้าผลีผลามอย่างที่เคยๆทำมาตลอด
ความคิดที่ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะขยับไปหยิบสร้อยข้อมือเส้นสวยมาเก็บไว้กับตัวอย่างยอมแพ้หากแต่ริมฝีปากยังคงเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างหวังว่าจะพบสักเศษเสี้ยวความเป็ไปได้ที่เขาจะสมหวัง
“พี่ไม่มีดีพอที่จะแข่งกับคนของเมธารักษ์สกุลได้เลยหรือครับสักนิดนึงก็ไม่เลยหรือ”
คำถามที่พริ้งพราวแย้มรอยยิ้มสวยเต็มใบหน้าแล้วเอ่ยปากตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ“พี่กรมีดีไม่น้อยไปกว่าพี่คีย์เลยค่ะ อย่าน้อยใจเลยค่ะว่าพี่กรมีอะไรสู้เขาไม่ได้พี่กรอาจจะมีหลายๆอย่างที่เหนือกว่าพี่คีย์ด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าพริ้งไม่นึกรักใครอย่างที่พริ้งรักเขาอีกแล้วก็เท่านั้นค่ะ”
คำตอบที่กระแทกใจคนฟังให้ได้แต่ถอนหายใจยาวอีกรอบอย่างยอมรับถึงความพ่ายแพ้ชัดเจนแล้วเอ่ยปากถามต่อ “พริ้งกับเขาคบกันมานานแล้วหรือครับ ไม่ยักกะเห็นมีข่าวถ้ามีข่าวสักนิดพี่ว่าน้ารตีคงไม่ทำแบบนี้ทั้งที่พริ้งมีตัวจริงอยู่แล้ว”
“เื่ของพริ้งมันค่อนข้างซับซ้อนค่ะเล่าไปคงจะยาวและคนฟังอาจจะไม่ค่อยเข้าใจเอาเป็ว่าพริ้งกับพี่คีย์รู้จักกันมาปีนี้เข้าปีที่สี่แล้ว แต่ที่ไม่เป็ข่าวเพราะก่อนหน้านี้พริ้งไม่ได้อยู่ในฐานะของผู้บริหารของเอพีอาร์กรุ๊ปและไม่เคยไปร่วมงานสังคมในฐานะของลูกสาวท่านสส.ทัศพลกับคุณหญิงรตีส่วนพี่คีย์เองก็ไม่ได้ก้าวเข้าไปรับ่ต่อจากคุณพ่อ พริ้งหมายถึงคุณคีตภพน่ะค่ะก็เลยไม่มีใครทราบว่าพริ้งกับพี่คีย์เราคบกันอยู่” หญิงสาวออกปากร่ายยาวถึงความสัมพันธ์ของเธอกับคนรักดวงตากลมโตสวยฉายแววสดใสและหวานซึ้งยามพูดถึงชายหนุ่มอีกคนทำให้คนฟังต้องยอมรับอย่างไม่มีทางเลือก
เ้าหล่อนไม่เหลือที่ให้เขาแทรกเข้าไปจริงๆนั่นแหละดูจากแววตาสดใสของเ้าตัวนั่นก็รู้ ทินกรอาจจะรู้จักและพบกับหญิงสาวอย่างเป็ทางการเพียงแค่สองครั้งหากแต่เ้าหล่อนคงไม่รู้ว่าเขาได้รู้จักเ้าหล่อนมาหลายครั้งแล้วแต่เป็การรู้จักผ่านรูปถ่ายที่คุณหญิงรตีนำมาให้ดูและทินกรยอมรับว่าไม่เคยเห็นรูปใดที่แววตากลมโตจะเต็มไปด้วยความสดใสและมีความสุขอย่างยามที่เ้าตัวพูดถึงใครอีกคนแบบนี้
แววตาที่เขาคงไม่สามารถทำให้เกิดขึ้นได้
“ก็ได้ครับ พี่ยอมแพ้แต่พี่ขอเลี้ยงข้าวพริ้งมื้อนึงแทนการขอโทษอย่างเป็ทางการได้ไหมครับ”ชายหนุ่มว่าพร้อมส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้กับคนตรงหน้า
ท่าทางที่เปลี่ยนไปของทินกรทำให้พริ้งพราวนิ่งลงอย่างใช้ความคิดสำหรับเธอไม่ได้เดือดร้อนอะไรเมื่อรับรู้ชัดเจนว่าชายหนุ่มตรงหน้ายอมแพ้แล้วจริงๆที่คิดจะสานสัมพันธ์กับเธอหากแต่การที่ชายหนุ่มตรงหน้าเป็หนุ่มสังคมนั่นแหละทำให้เ้าตัวกังวล
ขืนมีภาพไปกินข้าวด้วยกันพาดหน้าหนึ่งมีหวังแม่เธอได้แจ้นไปเจรจาต่อรองกับบ้านนู้นทันทีทันใดเป็แน่แล้วไหนจะคนขี้หวงอีก โกรธตายแน่ๆ
“ขอชวนคนอื่นไปด้วยได้ไหมคะ บอกตามตรงพริ้งกลัวเป็ข่าว”คนพูดเอ่ยออกมาด้วยความลำบากใจ ท่าทางที่ทินกรพยักหน้ารับ
“พี่เข้าใจพริ้งครับ ว่าแต่พริ้งจะชวนใครไป เขาหรือ”ทินกรว่าขณะลอบสังเกตท่าทางของคนที่ขมวดคิ้วลงตรงหน้า
เฮ้อออ ยิ่งเห็นยิ่งเสียดาย แต่ก็เอาเถอะ เขาพบเธอช้าไปจะโทษใครได้ได้น้องสาวสวยๆแบบนี้ก็ยังดีวะ
“ได้....หรือเปล่าคะ” คนที่ขมวดคิ้วเข้าหากันเอ่ยถามเขาอย่างไม่แน่ใจ
ท่าทางที่ชายหนุ่มนึกอยากจะตอบว่าไม่ได้อยู่หรอกนะหากแต่คำที่พูดออกไปก็ทำให้คนฟังคลายปมที่คิ้วลง “พี่ไม่ติดหรอกครับถ้าเขาจะไปด้วยก็ให้ไปที่ร้าน.........”
ชายหนุ่มเอ่ยปากบอกชื่อร้านอาหารที่ตนเองตั้งใจจะพาหญิงสาวตรงหน้าไปเจริญสัมพันธ์ด้วยในตอนแรกก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกเพื่อบอกว่าไอ้ที่จองไว้มีคนจะไปเพิ่ม
คำตอบที่พริ้งพราวยิ้มออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาต่อสายบ้างร่างบอบบางเดินเลี่ยงออกไปมุมห้องก่อนจะต่อสายหาใครอีกคน
"[คิดถึงพี่หรือคะถึงโทรมาแบบนี้ เพิ่งจากกันเมื่อเช้าเองน้า]"คำทักทายจากปลายสายที่ทำให้คนฟังกัดริมฝีปากตัวเองนิดอย่างหมั่นไส้
“หลงตัวเองค่ะ” เสียงใสๆว่าพร้อมยู่หน้าใส่โทรศัพท์
"[หึๆ]"เสียงหัวเราะจากปลายสายทำให้ปากบางๆยื่นออกมาอีกอย่างที่นึกอยากวางสายใส่เสียตอนนี้
“สร่างเมาแล้วสิคะ ถึงได้เสียงระรื่นแบบนี้”พริ้งพราวว่าอย่างรู้ทันแล้วก็ไม่รอฟังคำตอบ ริมฝีปากบางส่งคำถามเพิ่มในทันที“แล้วนี่พี่คีย์ออกไปทำงานหรือยังคะ”
"[สร่างสนิทแล้วค่ะ ตอนนี้รู้สึกสดชื่นมากที่สุดในชีวิตเลยด้วยและกำลังจะออกจากบ้านค่ะสาวน้อย มีอะไรหรือเปล่าคะ]"
คำตอบที่ดวงหน้าหวานยู่หน้าใส่โทรศัพท์อีกครั้งอย่างหมั่นไส้พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ตัดสายทิ้ง “แวะไปที่ร้าน........หน่อยได้ไหมคะไปทานข้าวกัน คือ....พี่กร....ชวนพริ้งไปทานข้าว”
ท้ายเสียงเบาลงอย่างไม่แน่ใจกับปฏิกริยาตอบรับจากปลายสาย
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“[แวะไปที่ร้าน........หน่อยได้ไหมคะไปทานข้าวกัน คือ....พี่กร....ชวนพริ้งไปทานข้าว]” ประโยคที่ดังลอดมาตามโทรศัพท์ทำให้คนที่อารมณ์ดีอยู่ถึงกับชะงักมือที่หมุนกุญแจรถเล่นอยู่อย่างเพลินใจหยุดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อของใครอีกคนชื่อที่เรียกให้ดวงหน้าคมหุบรอยยิ้มลงในแทบจะทันที
ศัตรูหัวใจบุกตีท้ายครัวแต่หัววันเลยหรือวะ
คำที่คีตาสบถในใจอย่างนึกขัดใจที่ไม่ฝืนสังขารตัวเองตามไปเฝ้าเ้าของหัวใจที่วันนี้แล่นไปทำงานแต่เช้า
ไม่น่าปล่อยไปทำงานเองเลยแหะ
คีตายังคงบ่นในใจอย่างนึกขุ่นๆในหัวใจไม่เลิก
"[พี่คีย์คะยังอยู่ไหม ทำไมเงียบไปล่ะคะ]"เสียงเรียกจากปลายสายทำให้คนที่อยู่ในภวังค์ความคิดตัวเองสะดุดแล้วเอ่ยตอบทันทีแบบไม่ต้องคิดทวนซ้ำ
“ได้ค่ะ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ร้านได้เลยค่ะพี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” เสียงทุ้มที่เคร่งกว่าเดิมเอ่ยตอบขณะกดเปิดรถ
"[ไม่ต้องซิ่งมานะคะพี่คีย์ พริ้งเป็ห่วง ขับรถดีๆค่ะ]"น้ำเสียงห่วงใยที่ส่งผ่านปลายสายทำให้ความฉุนกึกใจในคลายลงนิดก่อนจะนึกบอกกับตัวเองซ้ำๆ
ใจเย็นๆไว้ไอ้คีย์ น้องอุตส่าห์โทรบอกให้มึงไปหา ยังไงน้องก็เลือกมึงไอ้หน้าไหนมาเกาะแกะก็ไม่สำคัญหรอก
“ค่ะ พี่จะค่อยๆไป พริ้งรอพี่นะคะ”คีตาว่าก่อนจะตัดสายแล้วหมุนตัวไปบอกเพื่อนอีกสามคนที่ยืนยิ้มกริ่มเตรียมอ้าปากแซวเขากันถ้วนหน้า“มึงไปกันสามคนละกันนะ กูมีนัดด่วน”
“อ้าวนี่มึงชิ่งพวกกูดื้อๆแบบนี้เลยหรือวะ”ภีรภัทรว่าเมื่อเพื่อนตัวที่ดีที่นัดกันว่าจะไปกินข้าวก่อนจะแยกย้ายเบี้ยวกันซึ่งๆหน้าหลังจากรับโทรศัพท์การรับโทรศัพท์ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมาเมื่อคนรับสายรับด้วยหน้าระรื่นขนาดนั้น
“นั่นสิๆ น้องพริ้งคนสวยโทรมาอ้อนหรือไงวะถึงได้รีบจนถีบหัวเพื่อนส่งแบบนี้” วิธวินท์ว่าพลางยักคิ้วให้เพื่อนที่กำลังจะยัดตัวเองเข้ารถอย่างกวนประสาท
“เออ! กูรีบไม่ว่างมาต่อปากกต่อคำกับพวกมึงเพราะงั้นไปกันสามคนแล้วไสหัวออกจากบ้านกูได้แล้ว เดี๋ยวกูไปจัดการกับคนที่คิดจะตีท้ายครัวกูก่อน”ว่าจบเ้าของบ้านก็กระชากรถออกไปทันที
ประโยคทิ้งท้ายที่ทำเอาเพื่อนมองหน้ากันอย่างอึ้งๆก่อนจะหัวเราะตามแล้วส่ายหน้า
เป็เอามากนะนั่น
คำที่ก้องในหัวของคนที่เหลือก่อนที่คนที่เงียบสุดอย่างกริชกัณฑ์จะเอ่ยถามเพื่อนอีกคนขณะเคลื่อนตัวไปยังรถตัวเอง“แล้วมึงยังจะไปแดกข้าวกับพวกกูอีกไหมภีม คีย์มันชิ่งแบบนี้แล้ว”
คำถามที่คนเป็หมอส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยตอบด้วยคำตอบที่ทำให้คนฟังตัวเล็กๆแทบถลาเข้ามาบีบคอเพื่อนแก้เขิน“ไม่ล่ะ กูไม่อยากไปเป็ กขคงจ. ของพวกมึง มึงพาไอ้เตี้ยไปสวีทกันสองคนเถอะกูกลับไปรอเข้าเวรดีกว่า ไว้นัดกันอีกทีละกัน ไปนะ”
ว่าจบหมอหนุ่มก็ยัดตัวเองเข้ารถก่อนจะขับตามเพื่อนที่ซิ่งออกไปก่อนหน้านี้ไปติดๆทิ้งไว้แต่คนตัวเล็กที่โวยวายเก้อ
“ไอ้เชี่ยภีม มึงกลับมาให้กูต่อยปากเดี๋ยวนี้นะ ใครบอกมึงว่ากูจะไปสวีทกับไอ้กอล์ฟมันอย่ามาพูดหมาๆนะเว้ยยยยย”
คำโวยวายที่ใครอีกคนได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาก่อนเสียงทุ้มต่ำจะส่งเสียงเรียกคนรัก“วิน เลิกโวยวายแล้วไปหาอะไรแดกกันได้แล้ว ถ้ายังไม่ขึ้นรถกูจะทิ้งมึงไว้นี่นะ”
คำที่ทำให้คนช่างโวยชะงักก่อนจะหมุนตัวขึ้นรถอย่างรวดเร็วแต่ปากกว้างๆก็เบนเป้าหมายกลับมาหาคนขับรถแทน“มึงมันใจร้ายอ่ะ ขู่กูตลอดเลย แทนที่มึงจะช่วยกูด่าไอ้ภีม มึงมาดุกูทำไมเนี่ยใจร้ายชิบหายเลย มึงมัน......”
และคงได้ร่ายต่ออีกยาวเหยียดถ้าอีกฝ่ายไม่แย้งขึ้นมาด้วยคำที่ทำให้คนพูดมากเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน
“ถ้ามึงยังไม่หยุดร่าย กูจะปิดปากมึงด้วยปากกู”
“มะ....มึงแม่งเลว!” คนปากมากว่าเสียงสั่นพลางขยับตัวติดประตูรถอย่างนึกอยากหนีให้ไกลจากไอ้คนหน้านิ่งที่ทำตาวิบวับอยู่ข้างๆนี่
“เออ กูเลว กูไม่เถียง กลับห้องกูขอถอนทุนค่าที่มึงด่าด้วยละกัน”คำทิ้งท้ายอย่างเ้าเล่ห์ที่เรียกให้ชายหนุ่มร่างเล็กหน้าแดงก่ำ เอ่ยปากเถียงคนข้างตัวที่กำลังออกรถด้วยเสียงที่.....สั่น
“กะ....กูไม่ให้มึงหรอก!”
คนที่คนขับรถเหล่ตามองคนพูดที่หน้าแดงหูแดงไปหมดแล้วก่อนจะหัวเราะหึๆในใจเสียงหัวเราะร้ายกาจที่คนฟังได้แต่ขนลุกซู่อย่างรู้ดีว่าไอ้คนที่เงียบที่สุดในกลุ่มแม่งร้ายกว่าหน้านิ่งๆที่เห็นเยอะเป็สิบเท่า
ฮืออออออออ คืนนั้นกูไม่น่าเมาเลยจริงๆไม่งั้นคงไม่เสียรู้ไอ้คนหน้าหล่อข้างตัวแบบนี้หรอก แม่งงงงง ไอ้วินอยากตายแง้งงงงงงงงงงงงงง
เสียงคร่ำครวญที่ดูจะลดความแมนจะของชายหนุ่มลงไปอีกล้านเท่าหากใครได้ยิน
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
คนที่มาถึงก่อนสักพักแล้วเหลือบมองหน้าประตูอยู่หลายครั้งอย่างกังวลท่าทางที่ทำให้คนที่นั่งอยู่ด้วยอีกคนเอ่ยปาก “สั่งอาหารก่อนไหมครับพริ้ง”
คนถูกถามชะงักก่อนจะเบนสายกลับมายังคงข้างตัวที่ระบายรอยยิ้มอยู่ความเกรงใจที่ชายหนุ่มเอ่ยถามเป็รอบที่สามแล้วทำให้มือบางหยิบเมนูขึ้นมาเปิดก่อนจะเริ่มไล่รายการอาหารออกมา
และเมื่อจัดการสั่งของตัวเองเสร็จก็ส่งเมนูให้กับคนตรงหน้าแล้วเอ่ยปาก“ของพริ้งแค่นี้ค่ะ พี่กรสั่งเพิ่มได้เลยนะคะ พริ้งไม่รู้ว่าพี่กรชอบทานอะไร”
“ครับ”ทินกรรับคำสั้นขณะรับเมนูมาเปิดก่อนจะเอ่ยรายการอาหารเพิ่มเติมให้กับบริกรที่ยืนอยู่ข้างๆร่างสูงส่งเมนูคืนพร้อมกับบริกรที่ถอยห่างออกไปดวงตาคู่คมกวาดมองรอบๆร้านก่อนจะถอนใจเบาเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของคนกลุ่มนึงที่มุมร้านก่อนจะสลายตัวออกเมื่อเห็นเขากวาดตาไปเจอ
พรุ่งนี้คงไม่พ้นเป็ข่าวอย่างที่สาวเ้ากลัว แต่ก็เอาเถอะ ข่าวแค่นี้จัดการไม่ยากสำหรับเขาก็ได้แต่หวังว่าชายหนุ่มอีกคนที่มาถึงช้ากว่าจะไม่แล่นมาเล่นงานเขาทันทีที่เห็นข่าวในหน้าสังคมของวันพรุ่งนี้ละกัน
ทินกรลอบมองท่าทางเป็กังวลของคนตรงหน้านิ่งๆยิ่งเห็นดวงหน้าสวยที่มักจะปั้นให้นิ่งสนิทนั่นกระวนกระวายยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของคนมอง
คำที่ว่าคนสวยมักใจร้ายนี่ท่าจะจริงชวนคนรักมากินข้าวร่วมกับเขาอย่างไม่คิดจะเกรงใจหรือให้พูดตรงๆก็คือเกรงใจคนรักตัวเองมากกว่าพี่ชายอย่างเขานั้นทำให้ทินกรหัวเสียนิดๆหากแต่ใบหน้าคมก็ยังปั้นหน้าส่งยิ้มต่อไป เพราะใจอีกส่วนก็ยิ่งนับถือน้ำใจของสาวเ้า
เ้าหล่อนวางตัวดีและชัดเจนจนทำให้คนที่อยู่ด้วยไม่กล้าคิดจะล้ำเส้นแม้สักนิดนึกรู้ได้ถึงอาการเกรงอกเกรงใจของผู้เป็บิดามารดาหล่อนภายในงานเลี้ยงด้วยว่าไม่เว้นแม้กระทั่งครอบครัวของตัวเองเส้นกั้นบางๆที่เ้าหล่อนขีดไว้ของแต่ละคนชัดเจนเสียคนที่ได้ััไม่กล้าก้าวข้ามหรือพยายามเปลี่ยนแปลงเป็อื่น
พริ้งพราวเป็ผู้หญิงที่น่าสนใจมากสำหรับเขา น่าสนใจจนอยากจะรู้ว่าชายหนุ่มอีกคนที่หัวใจอันแข็งแกร่งของสาวเ้านั้นมีอะไรดีถึงได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งของเธอเข้าไปถึงหัวใจได้
ความอยากรู้ที่มากพอจะทำให้ทินกรตบปากรับคำให้มื้ออาหารที่ควรมีเพียงสองกลายเป็สามคนไปเช่นนี้
ความคิดสะดุดลงเมื่อร่างสูงโปร่งที่วันนี้มาด้วยชุดที่ไม่ได้ทางการเท่ากับวันนั้นก้าวยาวๆเข้ามาทันทีที่เห็นว่าพวกเขานั่งอยู่ตรงไหน
ชายหนุ่มที่เพียงปรากฎตัวก็เรียกรอยยิ้มกว้างๆจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาได้ในทันที
“ทำไมถึงช้าจังคะ พริ้งเป็ห่วงแทบแย่ นึกว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอีก”เสียงหวานใสเอ่ยถามอย่างห่วงใยเมื่อชายหนุ่มอีกคนขยับเก้าอี้ออกก่อนจะทรุดกายลงข้างๆร่างบอบบาง
คีตาถอดแว่นตาดำออกก่อนจะเหน็บไว้ที่คอเสื้ออย่างเคยชินดวงตาคู่คมตวัดมองผู้ร่วมโต๊ะอีกคนอย่างนึกไม่ชอบใจแล้วหันไปตอบคนถาม“มีอุบัติเหตุชนกันตรงแยกไฟแดงระหว่างทางที่มานี่ค่ะ รถมันขยับได้เลนเดียวกว่าพี่จะหลุดมาได้กินเวลาครึ่งชั่วโมง”
คนที่คนฟังพยักหน้ารับก่อนจะชะงักอย่างนึกได้ “จริงสิคะพริ้งยังไม่ได้แนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็ทางการเลย พี่คีย์คะ นี่คุณทินกรลูกชายรมต.ช่วยธราธรกับคุณหญิงชยาดา เ้าของงานมื่อวันศุกร์ พี่ชายคนใหม่ของพริ้งเอง”
เธอว่ากับคนข้างตัวก่อนจะหันกลับมาหาเขาแล้วเอ่ยปากต่อ“ส่วนนี่พี่คีย์ คีตา คนรักของพริ้งเองค่ะ”
พริ้งพราวเอ่ยพร้อมกับย้ำชัดในสถานะของแต่ละคนอย่างชัดเจนเรียกให้ชายหนุ่มสองคนมองหน้ากันนิ่งก่อนทินกรจะขยับยิ้มบางพลางยื่นมือมาให้กับคนที่ตาดุตรงหน้า
“ยินที่ที่ได้รู้จักคนของเมธารักษ์สกุลอย่างเป็ทางการครับ”
คำกล่าวที่คีตาสบตาคนที่ยื่นมือให้นิ่งดวงตาคู่คมจ้องมองคนตรงหน้าอย่าง้าจับให้ลึกถึงความรู้สึกก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วยื่นมือออกไปจับกับคนตรงหน้าและตอบสั้น“ยินที่ได้รู้จักครับ”
คำทักสั้นที่ทำให้ทินกรยิ้มรับก่อนจะคลายมือออกแล้วเอ่ยปากต่อ “จะสั่งอะไรเพิ่มก็ตามสบายเลยนะครับพอดีผมกับน้องพริ้งสั่งกันไปก่อนแล้ว ไม่ต้องเกรงใจ มื้อนี้ผมเป็เ้ามือเอง”
คำพูดที่เรียกให้คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันฉับหากแต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป แรงดึงที่แขนก็ทำให้คีตาหันไปหาคนข้างตัวแล้วตอบรับเสียงนุ่ม “คะพริ้ง”
“พริ้งสั่งเผื่อพี่คีย์ไปแล้วค่ะ”ร่างบางข้างกายเอ่ยพร้อมร่ายรายการอาหารที่สั่งให้คนรักฟังก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ถ้าพี่คีย์อยากได้อะไรเพิ่มก็สั่งได้นะคะ”
ประโยคที่เรียกให้ความเข้าใจพุ่งเข้าสู่ใจของชายหนุ่มอีกคนมิน่าเล่าถึงได้ร่ายรายการอาหารเสียยืดยาวขนาดนั้น รายการที่ตอนได้ยินเขาถึงกับนึกทึ่งอยู่ในใจว่าเ้าตัวที่แม้จะหุ่นสวยแต่น่าจะกินเก่งไม่น้อยนั้นคงไม่ใช่อย่างที่คิดเสียแล้ว หากแต่เป็การสั่งให้ชายหนุ่มอีกคนต่างหาก
ความรู้ใจที่สร้างความรู้สึกหน่วงๆให้กับทินกรหากแต่ชายหนุ่มก็ยังคงใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มไว้ไม่เปลี่ยนแปลง
“ไม่ล่ะค่ะ แค่ที่พริ้งสั่งมาก็พอแล้ว ขอบคุณนะคะ”คำขอบคุณที่มาพร้อมกับดวงตาหวานที่ส่งไปให้ร่างเล็กและมือใหญ่ที่จับเข้ากับมือบางของคนข้างตัวเรียกรอยแดงน้อยๆที่แก้มใสพริ้งพราวพยักหน้ารับก่อนจะหลบสายตาแล้วหันไปหาผู้ร่วมโต๊ะอีกคนแล้วเริ่มบทสนทนาต่อไปอย่างไม่ทักท้วงคนที่จับมือตัวเองอยู่สักนิด
ความสนิทสนมที่ทำให้ทินกรได้แต่ทอดถอนใจอย่างน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง
พอเจอคนที่ถูกใจเข้าจริงๆก็พาลมีเ้าของไปเสียแล้ว แย่จริงๆนะนั่น
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
“เดี๋ยวผมไปส่งพริ้งเองครับ”ร่างสูงโปร่งของคีตาเอ่ยกับชายหนุ่มอีกคนที่สูงพอๆกันขณะก้าวเดินออกจากร้านประโยคที่ทำให้ทินกรเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แน่นของคนทั้งคู่แล้วพยักหน้ารับเบา
“ก็ได้ครับ ผมเองก็มีธุระที่อื่น” ทินกรว่าก่อนจะหันไปลาหญิงสาวอีกคน“พี่ไปก่อนนะครับ หวังว่าคงมีโอกาสได้ทานข้าวกันอีกแล้วถ้าพรุ่งนี้เป็ข่าวเดี๋ยวพี่จัดการให้ไม่ต้องห่วงทั้งเื่ข่าวและคุณน้ารตีนะครับ พี่อธิบายเอง”
“ขอบคุณนะคะที่พี่กรเข้าใจพริ้ง ไว้มีโอกาสค่อยนัดกันใหม่ค่ะ”พริ้งพราวว่าพร้อมรอยยิ้ม ทำให้ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะหันไปเอ่ยลาชายหนุ่มอีกคน
“ผมไปก่อนนะครับ คุณโชคดีมากที่พริ้งเลือกคุณ แต่ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไรบอกผมได้นะผมยินดีรับ่ต่อ” ทินกรว่าหากแต่ไม่วายทิ้งคำที่ทำให้คนฟังชักสีหน้าใส่อย่างไม่พอใจ
“ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่คงไม่ต้องรบกวนคุณทินกรหรอกครับเพราะผมไม่คิดจะเปลี่ยนใจแล้วถ้ายังไงได้วันหมั้นวันแต่งแล้วผมกับพริ้งจะไปแจกการ์ดให้คุณด้วยตัวเองลาก่อนนะครับ” ชายหนุ่มว่าก่อนจะขยับยิ้มที่ริมฝีปากหากแต่ดวงตาคมกลับเย็นเยียบในความรู้สึกของคนมอง
ท่าทางที่ทินกรหัวเราะเบาก่อนจะหันหลังเดินจากไปในขณะที่คนฟังอีกคนอ้าปากค้างก่อนจะเอ่ยแย้งด้วยเสียงที่ไม่มั่นคงนัก “พริ้งยังไม่ได้ตกลงจะหมั้นจะแต่งกับพี่คีย์เลยนะคะพูดแบบนั้นได้ไงอ่ะ”
ประโยคที่คนข้างตัวเหลือบตามองด้วยสายตาดุๆแล้วเอ่ยชัดก่อนจะก้าวเดินไปยังรถคันหรูของตัวเอง
“ก็ใครให้พริ้งไปส่งยิ้มหวานๆใส่เขาแบบนั้นล่ะ ไม่รู้แหละตกลงไม่ตกลงพี่ก็ไม่ปล่อยให้พริ้งได้ไปหมั้นไปแต่งกับใครอีกแน่ค่ะ เป็แฟนพี่แล้วต้องมีพี่เป็ตัวเลือกเดียวเท่านั้นแหละถ้าคิดจะมีคนอื่นพี่เอาไอ้ผู้ชายคนนั้นตายแน่.....”คำที่คนพูดลากเสียงขณะหันมาดันคนตัวเล็กเข้าไปในรถด้วยอาการที่เรียกว่าเกือบจะยัดใส่รถคำพูดที่ทำให้ดวงหน้าสวยๆเหว๋อจัดก่อนจะแดงก่ำเมื่อชายหนุ่มเอ่ยต่อขณะโน้มหน้าเข้ามาใกล้ใกล้จนดวงตาสองคู่สบประสานกัน ลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับดวงหน้าสวย
“ส่วนพริ้งพี่ก็เอาตายเหมือนกันค่ะแต่เป็ตายคาอกพี่น่ะนะ ถ้าคิดจะเปลี่ยนใจ”
ว่าจบคนพูดก็ขยับยิ้มร้ายพลางกวาดสายตาไปทั่วร่างๆเล็กอย่างสื่อความหมายก่อนจะถอยตัวออกมาดวงหน้าคมเหลือบมองคนที่นั่งนิ่งแล้วเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นอย่างชอบใจ
คำพูดที่คนฟังได้แต่ร้องกรี๊ดกับตัวเองในใจ
พี่คีย์บ้ามองกันแบบนั้นจับพริ้งโยนขึ้นเตียงเลยยังจะดีกว่า แกล้งกันชัดๆเลยเขินจะตายอยู่แล้ว ฮื่ออออออออ
============ รักนี้ดีต่อใจ ============
43K
