“เนื้อผัดผักกาดดอง!” ฉินเฉาทำอาหารเสร็จแล้ว เขานำอาหารร้อนๆ มาวางที่โต๊ะ หลี่นาไม่อาจรอได้อีกต่อไปเธอรีบยกตะเกียบคีบชิ้นเนื้อที่ใหญ่ที่สุด ส่งมันเข้าไปในปากของเธอ
“อ๊า อ๊า ร้อน ร้อน!” หลี่นาร้องออกมา อ้าปากและพัดปากด้วยมือของเธอ
“แมวตะกละ เพิ่งทำเสร็จมันก็ต้องร้อนสิ” ฉินเฉาบีบจมูกเธอ “เอานี่ นี่คือถั่วนึ่งเมื่อวาน ฉันอุ่นมันแล้ว เพียงพอที่จะเติมเต็มความหิวของเธอ”
“ฮิฮิ พี่ฉินเฉาทำอาหารให้หนู มันเยี่ยมจริงๆ” หลี่นาแลบลิ้นเล็กๆ ของเธอ และพูดด้วยหน้าตาบูดบึ้งว่า “ถ้าพี่ฉินเฉาทำอาหารให้หนูทุกวันนะ มันจะเยี่ยมกว่านี้”
“ถ้าฉันทำอย่างนั้น แม่ของเธอจะฆ่าฉันด้วยกระทะของเธอน่ะสิ” ฉินเฉารีบส่ายหัว รอยยิ้มของเธอค้างชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับเป็ปกติ และหัวเราะ
“นั่นไม่จริงหรอก แม่หนูเป็คนที่ใจดีจริงๆ นะ”
“อืม อืม ใจดีจริงๆ ใจดีมาก” ฉินเฉาเอาถ้วยใส่ซุปร้อนๆ ส่งให้หลี่นา ทั้งสองเงียบและไม่นานก็จัดการอาหารทั้งหมดที่ฉินเฉาทำมา
“โอ้ ใช่ พี่ฉินเฉามีสิ่งหนึ่งที่หนูอยากจะรบกวนพี่” หลี่นาเรออย่างน่ารัก ปิดปากตัวเอง และจากนั้นจ้องมองฉินเฉา เธอเห็นเขาจดจ่ออยู่กับซุป ไม่ได้ให้ความสนใจเธอ รอยยิ้มของเธอหายไปแทนที่ด้วยความเศร้า
“อึก อึก...” ฉินเฉาดื่มซุปถ้วยใหญ่ รู้สึกพอใจอย่างยิ่งและมองไปที่หลี่นา “อะไร ไม่ต้องเกรงใจ รีบพูดสิ”
“นี่ ไม่นานนักเรียนปี 3 จะมีการเยี่ยมชมชั้นเรียน และคุณครูอยากจะพบผู้ปกครองเพื่อคุยเกี่ยวกับการเรียนของนักเรียน พี่ฉินเฉา เมื่อวันนั้นมาถึงหนูอยากให้พี่ไป”
“หะ?” ฉินเฉานิ่งไปชั่วขณะ “ให้ฉันไป? แล้วแม่ของเธอล่ะ?”
“เธอเดินทางบ่อย เธอยุ่งจริงๆ มันทำให้เธอเหนื่อย เกี่ยวกับเื่โรงเรียนหนูไม่อยากให้แม่กังวล”
“ตกลง ไม่มีปัญหา” ฉินเฉาและแม่หลี่นาทั้งคู่เข้าใจว่าเด็กคนนี้โตไวกว่าเด็กคนอื่นๆ “ถึงเวลาแล้วก็โทรเรียกฉันละกัน”
ฉินเฉาลูบหัวเธอ “เด็กดี คิดถึงแต่คนอื่นจริงๆ”
“ใครเด็ก? นี่ไม่เล็กนะ!” หลี่นาปัดมือฉินเฉาออกและยืดอกเล็กๆ ของเธอ
“อะแฮ่ม... ...” ฉินเฉามองหน้าอกของคัพบีของเธอและทำความสะอาดจาน พูดว่า “แม้ว่ามันจะยังเล็ก แต่มันยังโตได้อีกเยอะ”
“ไปตายซะ พี่ฉินเฉาคนบ้ากาม!” หลี่นาก้มหัวเธอลง เธอรู้สึกมีความสุขจริงๆ ที่ฉินเฉาสนใจในตัวเธอ แต่ก็รู้สึกอายในขณะเดียวกัน หน้าเธอแดงเหมือนแอปเปิลสุก ทำให้คนมองอยากจะกัดเธอ
ฉินเฉาหัวเราะอย่างไร้ความหมายแล้วรีบไปที่ครัว
“ตอนนี้เธอกลับบ้านได้แล้ว มันมืดแล้วเลยเวลานอนแล้ว!” ฉินเฉาะโขณะล้างจาน
“ค่ะ.....” หลี่นายืนขึ้น บุ้ยปากและเดิน 3 ก้าวไปที่ประตู
ในตอนนี้เอง ที่นอกหน้าต่างทันใดนั้นก็ปรากฏฟ้าผ่าลงมา มันใกล้มาก ท้องฟ้าทั้งหมดสว่างวาบ ส่องให้เห็นเมฆครึ้ม ตามหลังสายฟ้าข้างนอก ทันใดนั้นห้องก็มืด
“อ๊า!” ความมืดและสายฟ้าเป็ศัตรูตามธรรมชาติของผู้หญิง หลี่นาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เธอกรีดร้องและวิ่งเข้ามาที่ครัวเพื่อหาฉินเฉา
“พี่ฉินเฉา พี่อยู่ไหน!”
“อยู่นี่ ฉันอยู่นี่!” แน่นอนว่าฉินเฉาไม่กลัว ะโออกไป ตาของเขาไม่มีปัญหาที่จะมองในความมืด และทุกสิ่งสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน นั่นคือเขาเห็นหลี่นาที่สวมชุดนอนสีชมพูวิ่งผ่านห้องครัว ตรงมาที่หน้าอกของเขาแล้วกอดเอวเขาแน่น
“พี่ฉินเฉา หนูกลัว...”
“เธอกลัวอะไร!” ฉินเฉารีบถามสาวน้อยในอ้อมแขน
“ฟ้าผ่า ข้างนอก....” หลี่นาพึมพำ “พี่ฉินเฉา เกิดอะไรขึ้นกับพี่?”
“ที่จริงแล้ว ฉันเป็....ผี!” ทันใดนั้นฉินเฉาทำหน้าตาบู้บี้ แลบลิ้นออกมาและทำน้ำเสียงแหบพร่า
“อ๊า!” หลี่นากลัว น้ำตาไหลจากดวงตาของเธอและทันใดนั้นเธอะโถอยหลังคว้ากระทะที่อยู่ใกล้ๆ และหวดเข้าไปที่หัวของฉินเฉา
“โอ๊ย...ให้ตายเถอะ...” แม้จะมีพลังป้องกันร่างกายของเขา แต่แรงตีนี้หนักมาก กระทั่งหลี่นายังตะลึงกับมัน
“อ๊า! พี่ฉินเฉาเป็อะไรมั้ย?” หลี่นาทิ้งกระทะไป ร้องอย่างใและวิ่งไปจับที่หัวของฉินเฉา
“ไม่เป็ไร!” ฉินเฉาโบกมือ “ฉันฝึกวิชาหัวเหล็กมา มันไม่เป็ไร”
“ฮือฮือฮือ หนูกลัว...” สาวน้อยนางนี้กอดเขาและเริ่มร้องไห้ ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ แต่รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย นี่มันจะหมดฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ทำไมมีฟ้าผ่าได้
“ไม่เป็ไรนะ ไม่เป็ไร หยุดร้องนะ ฉันจะพาเธอไปนอนที่เตียง!” ฉินเฉาช่วยเช็ดน้ำตาให้หลี่นาแล้วพูด
“ไม่ หนูกลัว หนูไม่อยากนอน!” หลี่นากอดฉินเฉาไม่ยอมปล่อยเขาไป เหงื่อฉินเฉาแตกพลั่ก พูดอย่างรีบร้อนว่า
“นี่ จะได้ยังไง ถ้าแม่เธอรู้ เธอต้องจัดการฉันแน่”
“ไม่สน!” หลี่นาขยับมากขึ้น หัวของเธอซบเข้าที่อกของฉินเฉา “แค่คืนเดียวเท่านั้น แม่ของหนูไม่กลับจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้ เธอไม่รู้หรอก”
“มันไม่ดี...เธอไม่กลัวว่าฉันจะทำอะไรไม่ดีเหรอ” ฉินเฉาคิด ด้วยเขาเป็ชายหนุ่ม และเธอเป็สาวน้อย อยู่ด้วยกันในห้องทั้งคืน อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเขากลายเป็สัตว์ประหลาด!
“ถ้าเป็พี่ฉินเฉาล่ะก็...” ทันใดนั้นเสียงของหลี่นาก็เบาลง พูดอย่างเหนียมอายว่า
“ทุกอย่างที่้า...”
เืของสัตว์ป่า! เืของสัตว์ป่ากำลังเดือดพล่าน! เืออกจมูกฉินเฉา ทันใดนั้น ปรากฏหัว 2 หัวถัดจากฉินเฉา หนึ่งมีปีก อีกหนึ่งมีเขา
“จู่โจมในครั้งเดียว! จู่โจมในครั้งเดียว!” เ้าตัวเล็กมีเขาที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงออกมา
“รูปคือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือรูป ฉินเฉานายต้องยับยั้งชั่งใจ” เ้าตัวเล็กมีปีกแนะนำเขา
“ยับยั้งชั่งใจ? ฮ่าฮ่า!” ทันใดนั้นเ้าตัวมีเขาะโ “อย่างที่พูดไป ไม่ต้องยับยั้งอะไรทั้งนั้นปล่อยให้มันเป็ไปตามธรรมชาติ! ฉินเฉาคืนนี้ฉันจะอยู่กับนาย!”
“นายมันพวกคลั่งเซ็กส์!” เ้าตัวมีปีกโมโห “ไม่ใช่ว่านายให้หลี่นาเป็น้องสาวนายเหรอ!”
“นายจะไปรู้อะไร!”
“อ๊า พวกนายทั้งคู่พอได้แล้ว!” ด้วยความคิดของเขาทำให้ทั้งคู่หายไปและพูดว่า
“สาวน้อย นี่เป็เื่จริงจังนะ อย่าทำเป็เล่นสิ!”
“เฮ้ เฮ้...” หลี่นาหน้าดำคล้ำ “แค่ทดสอบพี่ พี่ผ่าน ดังนั้นคืนนี้หนูจะนอนที่นี่!”
จากนั้นเธอเอามือถือออกมาเปิดไฟ จากนั้นรีบวิ่งไปที่เตียงนอนของฉินเฉา
“หนูนอนบนเตียง และพี่นอนที่โซฟา!”
“เฮ้ เฮ้ เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็จำได้ว่าเขาวางหนังสือ “กฎความลับทั้ง 9” ไว้ที่เตียงของเขา เขารีบวิ่งไปคว้ามันและซ่อนมันไว้ในตู้
“พี่ฉินเฉา พี่กำลังทำอะไรเหรอ?” สาวน้อยวิ่งมาดูว่าฉินเฉาวิ่งมาทำอะไร
“เเฮะเเฮะ ไม่มีอะไร อากาศมันหนาว ฉันมาเอาผ้าห่มให้เธอเพิ่มน่ะ!” จากนั้นฉินเฉาเอาผ้าห่มออกมาจากตู้และปูมันบนเตียง
“พี่ฉินเฉา ใจดีจริง ๆ ” หลี่นานอนเหมือนงู เปิดผ้าห่มออกแล้วรีบเข้าไปข้างใน และพูดขึ้นว่า “พี่ฉินเฉาทำไมพี่ไม่นอนที่นี่เลยล่ะ!”
“ถามฉันอีกครั้งเมื่อเธอโตกว่านี้แล้วกัน ฉันไม่สนใจผู้หญิงอกเล็ก” ฉินเฉารีบตอบเธอ ทำให้หลี่นาควันออกหู ขณะที่ทั้งสองกำลังจะทะเลาะกัน จากห้องข้างๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงหายใจหนักหน่วงลอยเข้ามาให้ได้ยิน
ทั้งสองคนกลายเป็เงียบงัน ด้วยสายตาของฉินเฉา เขาสามารถเห็นหน้าแดงๆ ของหลี่นาได้อย่างชัดเจน
“อะแฮ่ม บางทีข้างห้องอาจจะออกกำลังกายก็ได้” ฉินเฉาไอสองครั้งพยายามทำลายสถานการณ์ที่น่าอายนี้
“เอ่อ พี่ฉินเฉาหนูจะนอนแล้ว”
“เอ่อ ดี ดี นอนได้แล้ว ถึงเวลานอนแล้ว” เห็นสาวน้อยส่งสัญญาณไล่เขา เขารีบออกจากห้อง ปิดประตูและทิ้งตัวนอนที่โซฟา
“ฮึ่ม เธอช่างเย้ายวนใจจริงๆ ...” ฉินเฉาที่นอนอยู่ที่โซฟา ทันใดนั้นก็ลืมตาขึ้น “เป็เวลานานแล้วที่ไม่มีผู้หญิงนอนที่ห้องของฉัน”
ฉินเฉาจำได้ว่าแฟนเก่าของเขา แค่หนึ่งเดือนหลังเรียนจบเธอก็ทิ้งเขาไป เขาจำได้ว่าเธอชอบทานสเต๊กเนื้อวัวที่เขาทำ ั้แ่ตอนนั้นไม่มีสักครั้งที่เขาจะทานอาหารที่ทำจากเนื้อ
แค่เขาครุ่นคิดชั่วขณะ ทันใดนั้นจมูกของเขาก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย
ทันใดนั้น ร่างกายที่อ่อนนุ่มปรากฏบนตัวของเขา ทุบอกของเขาอย่างนุ่มนวล
“เฮ้ หนุ่มหล่อ ค่ำคืนยาวนานใช่มั้ย ไม่มีใครอยู่เป็เพื่อนคุณเลยเหรอ อยากได้สาวสวยอยู่เป็เพื่อนคุณมั้ย?”
“โรซี่ ทำไมเธอถึงมาหาฉันตอนกลางดึกอย่างนี้ล่ะ!” แม้ไม่ต้องลืมตาเขาก็เดาได้ว่าเป็เธอ แม้ว่าเขาจะตื่นตัว แต่เขาก็ไม่้ามีอะไรกับปีศาจ ดังนั้นเขาจึงผลักโรซี่ออกจากตัวเขา
“ไร้หัวใจจริงๆ” โรซี่พิงที่เบาะโซฟาเอียงสะโพก ส่งลมหายใจกลิ่นกล้วยไม้ออกมาและพูดข้างหูฉินเฉา
“ฉันรู้ว่าคุณอยากจะชิมสาวน้อยที่นอนอยู่ในห้อง ที่จริงฉันก็อร่อยเหมือนกัน คุณไม่อยากจะชิมบ้างเหรอ?”
“โรซี่หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว” ฉินเฉาขมวดคิ้ว หมุนตัวหันหลังให้ปีศาจสาว แต่ทันใดนั้นร่างกายของโรซี่ก็กลายเป็ควันปรากฏตรงหน้าฉินเฉาอีกครั้ง
“อยากชิมสาวน้อยนั่นเหรอ ง่ายนิดเดียว แค่คุณขอฉันสิ ต่อให้เป็แม่ชี ฉันก็เปลี่ยนให้เป็สัตว์ป่าเร่าร้อนได้ง่ายๆ คิดว่าไงอยากจะลองมั้ย?”
“พอได้แล้ว!” ฉินเฉานั่งบนโซฟา จ้องโรซี่ตรงๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเธอกล้าทำอะไรเธอล่ะก็ ฉันจะถลกหนังเธอซะ! แล้วที่เธอมักจะมาอยู่ใกล้ฉันเธอ้าอะไร!”
ฉินเฉาไม่ใช่คนโง่ เขาไม่เชื่อว่าปีศาจสาว้าจะช่วยเขาที่มีกายาปีศาจเป็เหตุผล
“แหม อย่าพูดไร้เยื่อใยอย่างนั้นสิ...” โรซี่กลายเป็ควันและปรากฏตัวบนโซฟาฉินเฉาอีกครั้ง แล้วเลื้อยไปในแขนของเขา พูดอย่างอ่อนโยนว่า “คุณมีผู้คนมากมายต่างแย่งชิง้าคุณ นั่นทำให้คุณสำคัญกับฉัน ดังนั้นแน่นอนฉันจึงช่วยคุณ”
“อะแฮ่ม ฉันไม่เชื่อคำพูดที่มาจากปีศาจ”
“โอ้ ไม่ใช่ว่าคุณก็เป็หัวหน้าปีศาจแล้วเหรอ”
“ผายลม! พูด! อะไรคือความตั้งใจจริงๆ ของเธอ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า......” โรซี่ปล่อยเสียงหัวเราะ พูดอย่างเย้ายวนว่า “ผู้ชายอย่างคุณ ดูดีและกวนประสาท ตอนนี้ไม่สามารถบอกคุณได้ ไว้เวลามาถึง ฉันจะบอกคุณ......”
พร้อมกันนั้น ร่างกายของโรซี่กลายเป็ควันและหายไปจากห้องเขาอย่างสมบูรณ์
จบตอน
7K
