อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 85 คลื่นปัญหาที่ตามมา

ตำรวจเจ้าเนื้อมองไปรอบๆ ห้อง และรู้สึกได้ว่าสิ่งที่เล่อเวยพูดมาเป็นความจริง เขาจึงพยักหน้า “ฉันเข้าใจ ไม่ต้องห่วง ไม่ว่ายังไง ความปลอดภัยของพวกเธอก็สำคัญมากเช่นกัน”

เล่อเวยขอบคุณเจ้าหน้าที่ร่างท้วมอย่างสุดซึ้ง และพาพวกเขาทั้งสองคนออกไปจากห้อง ต่งเซียงยังอยู่ในอาการตกใจ เมื่อเติ้งหยางร้องไห้ไม่หยุด หัวใจของเธอก็ราวกับถูกบีบรัดเพราะความเป็นห่วงลูกชาย

หลังจากที่ออกมาแล้ว ตำรวจเจ้าเนื้อรายนั้นก็มองไปที่ตำรวจอีกหลายคนในลานบ้าน ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ที่นี่ค่อนข้างคึกคักนะเนี่ย มีอะไรกันเหรอ”

“ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้หรอกค่ะ” เล่อเวยไม่ได้โกหก เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ตอนแรกเธอคิดว่าตำรวจทั้งหมดในลานบ้านมาที่นี่เพื่อจับกุมต่งเซียง “แต่สองสามวันก่อน ดูเหมือนผู้ชายข้างห้องจะถูกจับข้อหานอกใจภรรยาและมีส่วนเกี่ยวข้องกับการพนัน”

เธอพูดตามข่าวลือที่อวี๋ซู่หลันเป็นคนปล่อยออกไป ตำรวจเจ้าเนื้ออดถอนใจไม่ได้ “เป็นผู้ชายก็ควรจะซื่อสัตย์และดูแลภรรยาให้ดีหลังจากแต่งงานกันสิ เดี๋ยวก็สมรสซ้อน เดี๋ยวก็นอกใจ จิตใจสกปรกอะไรขนาดนี้!”

“จริงที่สุด” ตำรวจรูปร่างผอมเห็นด้วย ทั้งสองคนเดินออกจากลานบ้าน ก่อนจะขึ้นรถตำรวจแล้วขับออกไป

เล่อเวยมองรถตำรวจจากไป แต่กลับไม่รู้สึกโล่งใจเลย

แค่ไม่กี่วัน นางเติ้งก็คิดแผนการและใช้ให้ตำรวจช่วยตามหาต่งเซียงกับเติ้งหยางได้

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจร่างอ้วนคนนั้นรอบคอบและระมัดระวัง ทำการตรวจสอบก่อนตัดสินใจ แต่เป็นตำรวจเมืองผิงอันคนอื่นที่มีความยุติธรรมเปี่ยมล้น และกระตือรือร้นทันทีที่ได้ยินคำว่าลักพาตัวเด็ก จัดแจงพาครอบครัวของนางเติ้งมาที่นี่โดยตรง พวกเธอคงถูกต้อนให้จนมุมในบ้านแน่ๆ!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เล่อเวยก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย!

เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแบบตอนที่โจมตีบ้านเฝิงเจียงในคืนนั้น เพราะถ้าไม่พูดถึงปัจจัยอื่นที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น อย่างน้อยๆ เธอก็สามารถดูแลตัวเองได้ แต่พอนางเติ้งฉวยโอกาสใช้ตำรวจเป็นเครื่องมือแบบนี้ เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ!

สถานการณ์ที่เป็นรองแบบนี้ทำให้เล่อเวยไม่สบายใจเป็นอย่างมาก!

หลังจากยืนอยู่ตรงประตูสักพักเพื่อสูดอากาศ เล่อเวยก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในลานบ้าน

ยังมีตำรวจอีกกลุ่มรออยู่ที่นั่น!

หลายคน!

เล่อเวยแอบสังเกตเงียบๆ มีสองคนตรงประตูลานบ้าน สองคนในสนาม และอีกสองคนที่หน้าประตูห้องของอวี๋ซู่หลัน เดาว่าน่าจะมีอีกคนอยู่ในนั้นด้วย!

เกิดอะไรขึ้น กริชทหารเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ

หลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เล่อเวยก็พยายามจะเงี่ยหูฟัง แต่ไม่ได้ยินเสียงของอวี๋ซู่หลันเลย ดูเหมือนเธอจะไม่อยู่บ้าน เพราะถ้าอยู่ ก็น่าจะได้ยินเสียงของอวี๋ซู่หลันตั้งแต่ตอนแรกที่กลับเข้ามาในบ้าน

สำรวจบ้านตอนเจ้าของไม่อยู่เหรอ

เล่อเวยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่ก็ไม่สามารถที่จะถามออกไปได้ ใบหน้าของเจ้าหน้าที่กลุ่มนี้จริงจังและเข้มงวดมาก พวกเขาจับตาดูกันและกัน ส่งสัญญาณให้รู้ว่า ไม่ให้ถามและไม่ให้ตอบ!

เธอหันหลังและเดินกลับเข้าห้องของต่งเซียง เติ้งหยางหยุดร้องไห้แล้ว และกำลังนอนพิงแขนของแม่ ในขณะที่ต่งเซียงกำลังเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะบนใบหน้าเล็กๆ นั้นให้อย่างอ่อนโยน

“เวยเวย เราควรทำยังไงต่อไปดี” จี่เฟิ่งถอนหายใจเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา “แม่ปรึกษากับพี่ต่งของลูกแล้ว ทำไมพวกเราไม่ย้ายออกไปล่ะ”

“ไม่มีประโยชน์ที่จะย้ายออกไปค่ะ ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่จบ” เล่อเวยวิเคราะห์ให้ทั้งสองคนฟังทันที “ตำรวจจะออกตามหาพี่อีกครั้งเพื่อไกล่เกลี่ยแน่นอน ถ้าเราย้ายออกไป พวกเขาจะสอบสวนโดยไม่ถามอะไรเรา และจะทำให้ตำรวจเกิดอคติกับเราได้ง่ายๆ อย่างน้อยๆ ตอนนี้ตำรวจทั้งสองคนจากผิงอันก็เอนเอียงมาทางพี่ต่ง ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะไม่บอกที่อยู่ของพวกเราให้สกุลเติ้งรู้หรอกค่ะ”

ต่งเซียงลังเลอยู่ชั่วครู่ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะพูดว่า “ฉันไว้ใจตำรวจสองคนนั้น แต่พวกเขาไม่ใช่คนกลุ่มเดียวในสถานีตำรวจที่รู้เรื่องนี้ การกระทำของยายเฒ่าเติ้งนั้นไร้ยางอาย ถ้าเกิดอยากรู้ขึ้นมาจริงๆ ก็คงมีวิธีหาที่อยู่ของพวกเราจนได้”

บทที่ 86 ช่วยไม่ได้

เล่อเวยเชื่อในประโยคของต่งเซียงที่บอกว่า ‘การกระทำของยายเฒ่าเติ้งนั้นไร้ยางอาย’ เพราะคนดีๆ ทั่วไป ไม่มีใครคิดจะแจ้งความเท็จกับตำรวจ

หลอกลวงเจ้าหน้าที่! เป็นวิธีคิดของคนแบบไหนกัน ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมา คนที่เดือดร้อนจริงๆ ก็คือตัวเองแท้ๆ!

พูดกันตามตรง เหตุผลข้อเดียวที่ทำให้ยายเฒ่าเติ้งอาจจะไม่ถูกควบคุมตัว ก็คืออายุที่มากเกินไป หญิงชราที่ไม่เคยก่ออาชญากรรมร้ายแรง ใครจะกล้าจับเข้าสถานกักกัน หากเกิดอะไรขึ้นมาในนั้น คงไม่มีใครรับผิดชอบไหว!

เฮ้อ ทั้งที่ลูกชายนอกใจ แต่แม่กับพี่ชายกลับช่วยกันแจ้งความเท็จ ครอบครัวนี้ไม่มีใครดีเลยสักคน!

เล่อเวยถ่มน้ำลายรดใจตัวเองเพื่อให้สงบลง เธอต้องคิดหาทางให้ได้ ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

ห้องเงียบอยู่สักพัก ก่อนที่จู่ๆ ต่งเซียงจะพูดขึ้นมา “เวยเวย ฉันมีความคิดอะไรบางอย่าง ลองดูหน่อยว่าดีไหม”

“ว่ามาเลยค่ะ”

“ฉันคิดว่าเราควรจะจัดการเรื่องของเติ้งซานเป่าก่อน หลังจากที่ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแล้ว ฉันจะมั่นใจมากขึ้น” ต่งเซียงบอกช้าๆ เหมือนกำลังคิดไปด้วย “เราไม่มีทะเบียนสมรส มีแค่งานแต่ง ถึงแม้ฉันจะสามารถหย่าร้างได้โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการทางกฎหมาย แต่ถ้ามองจากอีกมุมหนึ่ง ก็ยังไม่มีข้อพิสูจน์ว่าเราแยกจากกันโดยสิ้นเชิง”

เล่อเวยไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลย ในความเห็นของเธอ เนื่องจากไม่มีผลทางกฎหมาย เลยไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ เธอไม่คิดว่ามันจำเป็นจะต้องพิสูจน์ว่าคนสองคนตัดขาดกันแล้วจริงๆ

แต่สิ่งที่ต่งเซียงกังวลนั้นมีเหตุผล พี่สาวที่ร้านอาหารเล็กๆ นั้น สามารถใช้ใบหย่าเพื่อบอกว่าเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเติ้งซานเป่าได้ แต่ต่งเซียงไม่สามารถทำได้

“เธอคิดว่าสำนักงานกิจการพลเรือนจะสามารถออกใบหย่าให้ฉันได้ไหม”

เล่อเวยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยอิงจากหนังสือกฎหมายที่เธออ่านเมื่อเร็วๆ นี้ “อาจจะไม่ได้ค่ะ แต่บางทีพี่อาจจะขอใบรับรองจากสถานีตำรวจเมืองชีหลี่ได้”

“ใบรับรองอะไร”

“พิสูจน์ว่าการแต่งงานของพี่เป็นโมฆะ” เล่อเวยไม่แน่ใจว่าวิธีนี้เป็นไปได้หรือเปล่า เธอจึงมองไปที่ความเป็นไปได้อื่นก่อน “ถ้าไม่ได้ เราก็แค่ต้องไปต่อ ยอดขายของเราสองวันนี้ดีมาก นอกจากต้นทุนกับค่าใช้จ่ายอื่นๆ แล้ว ฉันยังมีเงินเก็บอยู่อีกมากกว่าหนึ่งร้อยหยวน ขอเวลาสักครึ่งเดือนมากสุดเราน่าจะเก็บได้ถึงห้าร้อยหยวน”

การพาครอบครัวห้าคนไปกวางโจวด้วยเงินห้าร้อยหยวนนั้นเป็นไปไม่ได้เลย แต่เงินจำนวนนั้นเพียงพอที่จะย้ายไปเมืองอันผิงได้

อันผิงใหญ่กว่าฉางผิงมาก ถึงแม้สกุลเติ้งจะได้ข่าว แต่พวกเขาก็ต้องใช้เวลาพอสมควรในการตามหาพวกเธอ

ถึงเวลานั้น พวกเธออาจจะไปถึงเมืองกวางโจวแล้วก็ได้ กวางโจวนั้นใหญ่กว่ามาก การตามหาเด็กคนหนึ่งย่อมไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร

ต่งเซียงถอนหายใจยาวเหยียด และรู้สึกเสียใจมาก “หยางหยางเกิดมาหลังจากที่ฉันท้องได้สิบเดือน ทำไมเราต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ด้วย!”

“เราควรคิดแบบนี้ค่ะ” เล่อเวยปลอบใจเธอ “ใครก็ตามที่มีเด็กอยู่กับตัว ถือว่าเป็นผู้ชนะ ส่วนพวกเขาต้องตามหาเด็กไปทุกที่ และฉกฉวยเอาจากเราไปให้ได้ แต่เราจะไม่ให้โอกาสพวกเขาเด็ดขาด!”

“ตอนนี้ฉันอยากเปลี่ยนแซ่ให้หยางหยางจริงๆ!”

เล่อเวยถอนหายใจ จี่เฟิ่งเข้ามาลูบหลังของเธอ ต่งเซียงสงสารเติ้งหยาง จี่เฟิ่งเองก็สงสารเล่อเวย เธออายุเพียงสิบหกปี แต่กลับต้องดูแลทุกเรื่องในครอบครัว บางครั้งจี่เฟิ่งก็กลัวว่าลูกสาวของเธอจะแบกรับภาระหนักเกินไป “เอาละ ลูกกลับไปที่ห้อง พักผ่อนสักหน่อย ไว้แม่จะกล่อมเสี่ยวต่งเอง ไม่ว่ายังไง หยางหยางก็ยังอยู่กับเรา”

เล่อเวยพยักหน้า และออกจากห้องนั้นพร้อมกับเล่อตงที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ เธอ

ทั้งสองกลับไปยังห้องใหญ่ของเล่อเวยที่เธอเพิ่งเช่า ในนั้นวางเตียงเดี่ยว โต๊ะและเก้าอี้สองตัว เล่อเวยคิดว่าเธอต้องย้ายออกภายในครึ่งปี จึงไม่ได้ซื้อเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เพิ่ม เท่าที่มีก็เพียงพอแล้ว

เล่อตงปิดหน้าต่างและประตู เนื่องจากข้างนอกยังมีตำรวจมากมายอยู่เต็มลานกว้าง

เล่อเวยเห็นเจตนาของเขา คิดว่าเขากำลังจะหยิบบางอย่างออกมาอีกครั้ง จึงถามว่า “นายมีวิธีช่วยได้เหรอ”

โดยไม่คาดคิด เล่อตงส่ายหน้า “ฉันช่วยไม่ได้”