ติ๊ดๆ ติ๊ดๆเสียงขอนาฬิกาปลุกทำให้มารีที่นอนอยู่เด้งตื่นขึ้นมาด้วยความเร่งรีบแล้วรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวไปทำงานทันที
“โห้มารีวันนี้ก็ยังมาแต่เช้าเหมือนทุกวันเลยนะ”เหมียวเพื่อนที่ทำงานของมารีเอ่ยถามมารีที่กำลังเดินเข้าร้านด้วยน้ำเสียงสดใส
“มันเคยชินนะถ้ามาช้าฉันก็คงจะนอนไม่หลับในคืนนี้แน่ๆ”มารีเอ่ยตอบพร้อมกับมองไปที่เพื่อนสาวของตนด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน
“เฮ้อ ป้าหลิวโทรมาหาแก่อีกแล้วใช่ไหม”เหมียวที่พอจะรู้เื่ราวของเพื่อนสาวของตนอยู่บ้างเอ่ยพร้อมกับมองไปที่มารีด้วยความสงสารเพราะเท่าที่เธอรู้มามารีต้องทำงานเพื่อหวังจะเก็บเงินของเธอเพื่อใช้เป็ค่าเทอมมหาลัยที่กำลังจะถึงกำหนดจ่ายในเวลาใกล้ๆนี้ๆแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเพื่อนของเธอจนมีปัญหาเื่เงินค่าเทอมเสียแล้วละ
“อืมโทรมาเมื่อตอนตีสี่นะ”มารีพยักหน้าหน้าตอนเสียเศร้า
“โห้ นี้แม่แกลงทุนโทรมาั้แ่ตีสี่เลยหรอฉันล่ะนับถือแม่แกจริงๆ”เหมียวหันกับมาพูดกับมารีด้วยน้ำเสียงประชดประชันกับความพยายามในการรีดเงินของป้าข้างบ้านของเธอ
“เฮ้อ ฉันไม่รู้เลยจริงๆว่าทำไมแม่ไม่เคยคิดถึงอนาคตของฉันกับน้องบ้างถ้าไม่เล่นไพ่สักวันมันจะตายหรือยังไง”มารีที่หยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่บนกับเพื่อนของตนด้วยน้ำเสียงอัดอั้น
“เอาหนาทนเอาหน่อยอีกไม่กี่ปีแม่แกก็คงจะไม่มีแรงเดินไปหาขาไผ่แล้วละ”เหมียวที่เห็นว่าเพื่อของเธอเครียดจึงได้พยายามช่วยพูดให้เพื่อนของเธอไม่คิดมาก
“กลัวแต่ว่าถ้าถึงตอนนั้นแม่ของฉันจะพาบรรดาขาไพ่มาเล่นในบ้านนะสิ”มารีที่ได้ยินคำพูดของเหมียวก็ได้แต่พูดตอบกลับเพื่อนของเธอด้วยน้ำเสียงขบขัน
“เอ้อ ก็จริงแม่ของแกนะถ้าแม่แกเอาจริงอย่างที่แกพูดขึ้นมาฉันก็อดที่จะสงสารลุงจ้อยไม่ได้เลยนะจะลุกหนีก็ไม่ได้ด้วยสิ”เหมียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน
“ก็จริงขออย่าให้เป็อย่างที่ฉันพูดเลยเถอะ”มารีพูดพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความเหนื่อยใจเพราะถ้าหากแม่ของเธอทำแบบที่เธอพูดจริงๆวันนั้นเธอจะพาพ่อกับน้องชายหนีให้ไกลจากแม่ของเธออย่างแน่นอน
“เฮ้อ อย่าเพิ่งคิดมากเื่นั้นเลยฉันว่าแกมาคิดเื่ค่าเทอมแกก่อนเถอะว่าจะเอายังไง แกยืมเงินฉันก่อนก็ได้นะอ้อหรือว่าแกจะผลัดเงินจ่ายประกันก่อนก็ได้ฉันไม่ว่าแกหรอก”เหมียวที่มีอาชีพเสริมเป็คนขายประกันหันมาบอกกับเพื่อนของเธอด้วยท่าทางเห็นใจ
“เฮ้อ ไม่ได้หรอกถ้าฉันไม่จ่ายเดี๋ยวแกก็แอบจ่ายแทนฉันอีก อะเอาไปเถอะเดือนนี้ฉันจะไม่ยอมแม่อีกแล้วแกคอยดู”มารีพูดกับเพื่อนด้วยท่าทางจริงจังแล้วยื่นเงินค่าประกันให้กับเหมียวด้วยรอยยิ้มอ่อน
“จร้าฉันจะรอดู”เหมียวพูดแล้วเดินเข้าไปเก็บเงินที่เธอได้มาเมื่อครู่ในล็อคเกอร์ของเธอทันที
“อ้าวมารีมาเข้างานก่อนเวลาอีกแล้วหรอ”นิดเ้าของร้านอาหารที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังร้านเอ่ยถามมารีด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
“สวัสดีค่ะพี่นิด”มารที่เห็นว่านายของตนเดินออกมาจากหลังร้าเธอจึงได้ยกมือไหว้เ้านายของเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง
“มาเร็วแบบนี้กินข้าวหรือยัง”นิดที่อยากจะกินข้าวเหนียวไก่ย่างที่อยู่อีกฝั่งของถนนเอ่ยถามมารีด้วยรอยยิ้มใจดี
“โอ้ย พี่นิดมารีมันเคยกินข้าวเช้าด้วยหรอคะ ถ้าพี่ไม่เลี้ยงมัน เหมียวว่าถ้าพี่จะเลี้ยงข้าวมันก็เลี้ยงเลยค่ะไม่ต้องถามให้เสียเวลา”เหมียวพูดพร้อมกับมองสบตากับเ้านายของเธออย่างรู้กัน
“เออ ก็จริง วันนี้พี่อยากกินข้าวเหนียวไก่ย่างร้านป้าแมวมารีไปซื้อมาให้พี่หน่อยสิเอาปีกบนสี่ชิ้นแล้วก็ข้าวเหนียวหนึ่งห่อนะที่เหลือมารีก็ซื้อข้าวมาแบ่งกันกินกับเหมียวเถอะ”นิดกวักมือเรียกมารีที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่แล้วยื่นเงินให้กับมารีด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ขอบคุณค่ะพี่นิด”มารีที่รับเงินจากเ้านายของเธอแล้วรีบเดินออกจากร้านอาหารอย่างอารมณ์ดี
“มารีวันนี้เอาอะไร”ป้าแมวร้านประจำถามมารีเสียงดัง
“เอาเหมือนเดิมเลยป้า”มารีตอบพร้อมกับมองไปที่ร้านโตเกียวเ้าประจำด้วยความสงสัย
“มองหาร้านตาชิดหรอวันนี้มันไม่มาหรอกเห็นบอกว่าวันนี้จะไปฟอกไตนะอยากกินขนมโตเกียวหรอ”ป้าแมวที่หยิบข้าวเหนียวไก่ย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเงยหน้าขึ้นมาถามมารีอย่างเป็กันเอง
“ฉันไม่อยากกินหรอกป้าแต่ไอ้เหมียวมันอยากกินนะป้า”มารีตอบด้วยน้ำเสียงเสียดาย
“อ้อตอนมาป้าเห็นร้านใหม่อยู่ตรงปากซอยนะมารีลองไปซื้อกินดูสิ”ป้าแมวพูดพร้อมกับชี้นิ้วบอกทางให้มารีด้วยความใจดี
“จริงหรอป้า งั้นหนูไปลองสืบดูคู่แข่งของลุงชิดก่อนนะคะ”มารีเอ่ยพร้อมกับรีบเดินไปที่หน้าปากซอยอย่างรีบเร่งเพราะตอนนี้อีกครึ่งชั่วโมงร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ก็จะเปิดแล้ว
“โอ๊ะ นั้นไงโห้ลุงชิดท่าจะมีคู่แข่งที่น่ากลัวแล้วสิมาวันแรกก็มีลูกค้ามารอซื้อเยอะขนาดนี้แล้วลุงชิดแย่แน่ๆเลย”มารีพูดบ่นขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าที่หน้าร้านโตเกียวเ้าใหม่มีลูกค้ายืนสั่งไม่ต่ำกว่าสิบคน
“สวัสดีคะ คุณลูกค้ารับอะไรดีคะวันนี้เราเปิดร้านวันแรกลดครึ่งราคาเลยนะคะ
“อ้อ ถ้างั้นเอาไส้รวมสี่ชิ้นไส้หวานสิบชิ้นแล้วก็ไส้ไข่สี่ชิ้นค่ะ”มารีที่รู้ว่ามีส่วนลดจึงได้สั่งเพิ่มเพื่อให้ได้โตเกียวเพิ่มเป็สองเท่าทันที
“ได้แล้วค่ะขอบคุณคุณลูกค้าที่อุดหนุนโอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ”พนักงานขายพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้กับมารีด้วยท่าทางเป็มิตรมารีที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่พยักหน้ารับแล้วเดินออกมาด้วยความเร่งรีบทันที
“หนู ตอนนี้หนูกำลังมีเคราะห์นะตาช่วยหนูได้นะ”มารีที่กำลังจะข้ามสะพานลอยต้องชะงักฝีเท้าของเธอลงพร้อมกับมองไปที่ชายชราตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเพราะตามวิสัยของคนบ้านนอกแล้วจะรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนแก่เสมอนั้นจึงทำให้เธอนั่งยองๆตรงหน้าของหมอดูแล้วยกยิ้มอ่อนให้พร้อมกับหยิบขนมโตเกียวใส่ไข่ออกมาให้คุณตาตรงหน้าอย่างใจดี
“คุณตาทานข้าวหรือยังคะถ้ายังนี้เป็ขนมโตเกียวเ้าใหม่ตรงหน้าปากซอยคุณตาลองทานดูนะคะอ๊ะใกล้สายแล้วหนูไปก่อนนะคะคุณตา”มารีที่รู้ตัวว่าใกล้สายแล้วรีบวิ่งขึ้นสะพานลอยตรงหน้าทันทีโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเคราะห์กรรมของเธอกำลังรอเธออยู่ข้างบนสะพานอย่างใจจดใจจ่อ
“มารีวันนี้ก็ขยันเหมือนเคยเลยนะจ๊ะ”เสี่ยบุญชัยที่แอบมองมารีมานานพูดทักมารีที่วิ่งขึ้นสะพานอย่างเร่งรีบด้วยสายตาหยาบโลน
“สวัสดีค่ะเสี่ยตอนนี้ฉันกำลังรีบขอทางด้วยค่ะ”มารีที่ถูกเสี่ยบุญชัยและลูกน้องขวางทางอยู่เอ่ยพร้อมกับมองไปที่คนทั้งสามคนด้วยสายตาไม่พอใจ
“แหม หนูมารีเป็คนสวยเสี่ยว่าถ้าหนูยอมเป็ของเสี่ยหนูมารีจะอยู่ดีกินดีมีของแบรนด์เนมเอาไปอวดเพื่อนๆที่มหาลัยหนูมารีไม่อยากมีชีวิตดีๆแบบที่เสี่ยพูดมาหรือจ๊ะ เสี่ยรับรองเลยน๊าถ้าหนูมารีมาเป็เมียอีกคนของเสี่ยนะเสี่ยจะให้หนูมีเงินมาใช้ไม่ขาดมือเลยนะ”เสี่ยบุญชัยพูดพร้อมกับมองมาที่มารีด้วยสายตาหลงใหล
“ไม่เอาหรอกฉันไม่ชอบใช้ขอร่วมกับใครนะเสี่ยไปหาเหยื่อรายอื่นเถอะ”มารีตอบพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบมือของตาเฒ่าตัณหากลับตรงหน้าด้วยสายตาขยะแขยง
“โว้ นางนี้นี่ เห็นข้าใจดีเข้าหน่อยทำเป็เล่นตัวพูดดีๆไม่ชอบถ้างั้นไอ้ยงไอ้ดำจับตัวมันไปแล้วอย่าให้มีรอยละข้าไม่ชอบของมีตำหนิ”เสี่ยบุญชัยสั่งลูกน้องร่างหนาของตนอย่างหัวเสียที่เห็นท่าทางขยะแขยงของมารีเมื่อ
“ชะ ช่วยอุ๊บบอืออ”มารีที่กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือเมื่อเห็นท่าไม่ดีถูกมือหนาของไอ้ยงปิดปากพร้อมกับพยายามลากตัวของมารีไปทางลงอีกทาง
พลักมารีที่โกรธจัดที่ตนกำลังจะถูกไอ้เฒ่าตัณหากลับจับตัวไปแทงศอกไปที่หน้าท้องของไอ้ยงอย่างแรงทำให้ร่างหนาที่อุดปากเธออยู่เมื่อครู่ปล่อยตัวของเธอออกอย่างไม่ตั้งใจ
“นางนี้นี่ฤทธิ์เยอะนักนะ”ไอ้ยงที่โกรธจัดเพราะตนเพิ่งถูกผู้หญิงร่างบางอย่างมารีลูบคมมันจึงได้ใช้มือกระชากที่ผมของมารีอย่างโกรธเคืองมารรีที่ยังไม่ทันได้หนีไปได้ไกลได้แต่ร้องออกมาด้วยความเ็ปไอ้ยงที่เห็นท่าทางเ็ปของมารีก็ได้ยกยิ้มขึ้นมาด้วยความพอใจ
“ไอ้ยง กูก็เพิ่งบอกว่าอย่ารุนแรงมึงนี้นะเผลอไม่ได้เลย ฮิๆ หนูมารีจ๊ะเสี่ยขอโทษแทนลูกน้องด้วยนะไปไปเลยพวกมึงนี้มันมือหนักจริงๆเดี๋ยวผิวสวยของหนูมารีช้ำหมด”เสี่ยบุญชัยเดินเข้ามาพร้อมกับส่งสัญญาณให้ลูกน้องของตนอีกคนโป๊ะยาสลบโดยที่มารีไม่ทันตั้งตัวทันทีมารีที่กลั่นหายใจอยู่แกล้งล้มตัวลงข้างหลัง เสี่ยบุญชัยที่เห็นแบบนั้นก็ได้สั่งให้ไอ้ยงที่มีร่างกายกำยำเข้ามาอุ้มร่างไร้สติของมารีทันที
“อ้าวเสี่ยนั้นมันน้องมารีนิ”ป้าแจ่วลูกค้าประจำของร้านอาหารพี่นิดเอ่ยทักด้วยสีหน้าเป็ห่วง
“อ้อใช่พอดีมารีเป็ลมนะฉันเลยจะพาไปหาหมอ”เสี่ยบุญชัยเอ่ยตอบพร้อมกับส่งสัญญาณให้ไอ้ยงรีบอุ้มตัวของมารีไปทันที
“จริงหรองั้นเดี๋ยวฉันตามไปดูอีกคนนะจ๊ะ”ป้าแจ่วพูดด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง
195
