หวังหยวนค้นหาโครงการที่เขาสนใจก่อนไปสะดุดกับโครงการหนึ่งเข้าคฤหาสน์แถวๆชานเมืองเบอร์มิงแฮมมีเพียงสองชั้นและรอบๆก็เต็มไปด้วยป่าไม้ทางเข้าประดับด้วยสวนกุหลาบสองข้างทางและน้ำพุสิงโตร้อยเมตรตัวหนึ่งปูด้วยอิฐสีน้ำตาลอ่อนตัวคฤหาสน์แต้มไปด้วยสีขาวส่างตาแถมยังมีสนามกอล์ฟ์ที่ด้านหลังคฤหาสน์อีกด้วย
รวมๆแล้วเนื้อที่ประมาณยี่สิบไร่เท่านั้น
แต่หวังหยวนกับมองว่ามันค่อนข้างเหมาะกับเขาเลยทีเดียว
ราคาประเมินอยู่เพียงร้อยล้านดอลล่าเท่านั้นเพราะมันอยู่นอกตัวเมืองต้องขับรถนานพอสมควรก่อนจะเข้าตัวเมืองได้
หวังหยวนโทรไปยังเบอร์ที่อีกฝ่ายแป๊ะไว้ทันที
“ฮัลโหลใช่คุณทอมสันไหมพิดีผมสนใจคฤหาสน์ของคุณมาก”หวังหยวนกล่าวออกมาแต่ปลายสายกับเงียบไปสักพักก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า
“เฮ้อผมต้องบอกคุณก่อนที่ผมยอมขายคฤหาสน์หลังนี้เพราะจริงๆแล้วมันมีหมาป่าอยู่ตัวหนึ่งที่ชอบมาตระเวนรอบๆแถวนั้นซึ่งผมไม่รู้และไม่เข้าใจเช่นกันว่าที่นี้มีหมาป่าได้ยังไงปกติเราเจอแต่จิ้งจอก”ทอมสันกล่าวออกมาอย่างกังวล
หวังหยวนเงียบไปถ้าเป็สิ่งอื่นเขาสามารถใช้อำนาจเงินตราจัดการได้สบายๆ
แต่พอเป็หมาป่าแล้ว
ไม่สิ!
ถ้าเขาเลี้ยงมันไว้ละ?
“คุณแน่ใจใช่ไหมว่ามันมีเพียงตัวเดียวไม่มีฝูง”หวังหยวนกล่าวถามออกไปเพราะปกติหมาป่านั้นจะอยู่เป็ฝูงสะมากกว่าจะอยู่ตัวคนเดียว
“เฮ้นี้คุณคิดจะซื้อจริงๆงั้นเหรอผมพูดไปขนาดนี้แล้ว”ทอมสันกล่าวออกมาอย่างแปลกใจเพราะทุกสายที่โทรเข้ามาพอเขาบอกความจริงไปก็ตัดสายทันทีที่เขาทำแบบนั้นก็ง่ายดายมาก
คนที่มีเงินร้อยล้านได้ไหนเลยจะเป็คนธรรมดา?
ถ้าเขาหลอกพวกเขาไปละก็เกรงว่าชีวิตต่อไปนี้เขาต้องอยู่แบบหวาดระแวง
“แน่นอนมันก็แค่หมาป่าไม่ใช่รึไง”หวังหยวนกล่าวออกมาเพราะเขามันใจในพลังกายของเขาพอสมควรเฮ้ๆพลังจริงๆของเขาสามารถถล่มดาวดวงนี้ได้สบายๆเลยนะ!
แค่เขาโดนกฎของจักรวาลจำกัดไว้เท่านั้นเอง
อีกอย่างถ้าหมาป่าตัวเดียวละก็นั้นแสดงว่ามันนั้นอ่อนแอเกินไปจนฝูงของมันไม่สนใจว่าจะมีมันอยู่หรือไม่มีก็ได้เพราะกำลังรบของพวกมันก็ไม่แตกต่างกันมากอยู่ดี!
“ตกลงถือว่าผมเตือนคุณแล้วนะถ้าคุณจะซื้อจริงๆขับออกมานอกเมืองและเจอกันที่ร้าน เค้ก CC”ทอมสันกล่าวออกมา
แต่อนนี้หวังหยวนขมวดคิ้วแล้วเพราะเขาไม่มีรถ!
ให้ตายเถอะครั้งก่อนที่เขาบินมาเขานั้นยกรถมาด้วยและด้วยอำนาจตระกูลเขาสามารถออกใบอณุญาติได้ง่ายๆแต่รอบนี้เขารีบมาจนลืมรถสะได้นี้ขนาดหลี่หมินเขายังลืมอีกฝ่ายไว้คฤหาสน์เลย
ถึงหลี่หมินจะบินตามาแล้วก็เถอะแต่กว่าจะถึงคงพรุ่งนี้
สุดท้ายเขาเลยใช้บริการขนส่งและส่งโชว์รูมรถแถวนั้นและออกรถสักคัน
“คุณลูกค้าได้นัดรถไว้ไหมค่ะ”พนักงานหญิงกล่าวถามออกมาอย่างสุภาพ
“ไม่นะครับอย่าบอกนะว่ารถพวกนนี้โดนจองหมดแล้วนะ”หวังหยวนกล่าวถามออกไป
พนักงานหญิงก็ยิ้มอย่างลำบากใจทันทีเพราะที่หวังหยวนนั้นพูดถูกต้องแต่เธอก็นึกได้ว่ามันยังเหลือคันหนึ่งที่ไม่โดนจองไปและเธอก็ไม่รู้ด้วยว่าผู้จัดการไปเอามาแต่ไหน Ferrari SF90 Stradale รุ่นท็อปสุดของตัวแบรนด์
“ยังเหลืออยู่คันหนึ่งไม่ทราบว่าคุณผู้ชายสนใจไหม”หนักงานหญิงกล่าวออกมาพลางชี้ไปรถคันหนึ่งหวังหยวนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจทันทีเพราะรถนี้ถ้าจำไม่ผิดคือ Ferrari SF90 Stradale และคันนี้เป็รถคันแรกที่เขาออกเองหลังจากเขารับต่ำแหน่งรองประธานของหวังกรุ๊ปเนื่องจากเส้นทางนักแสดงนั้นไม่รุ่ง
หรือนี้คือโชคชะตา?
แต่หวังหยวนกับกล่าวออกไปว่า
“แน่ใจใช่ไหมว่าทางโชว์รูมคุณได้มันมาอย่างถูกกฏหมายเพราะผมรู้ดีว่ามันมีจำกัดบนโลกและการได้มันมานั้นช่างยากแสนยากและมหาเศรษฐีส่วนใหญ่นั้นไม่ขายแน่นอน”หวังหยวนกล่าวเสียงขรึม
รอยยิ้มบนหน้าพนักงานหญิงยิ่งแย่เขาไปใจแต่เธอก็โล่งอกทันทีเพราะได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
“ไม่ต้องห่วงทางเราได้มาอย่างถูกต้องแน่นอน”เสียงที่หนักแน่นกังขึ้นจากชั้นบน
หวังหยวนมองขึ้นไปก่อนที่เขาจะต้องหรี่ตาเพราะหัวของอีกฝ่ายโล้นเตียนและมันสะท้อนกับหลอกไฟจนแยงตาเขา!
บัดซบที่มีตั้งเยอะทำไมต้องไปยืนตรงนั้นด้วยวะหวังหยวนก้มหน้าลงทันทีไม่งั้นตาเขาคงบอด
“ก็ดีแต่ผมขอดูหลักฐานการซื้อขายหน่อย”หวังหยวนกล่าวออกมา
“เชิญชั้นสอง”จีซัสกล่าวออกมาเรียบๆและเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป
หวังหยวนจึงยิ้มให้พนักงานหญิงก่อนที่เขาจะหันหลังและเดินไปทางเพื่อขึ้นบันใดไปชั้นสองหลังจากที่เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วก็เห็นอีกฝ่ายนั่งเงียบขรึมพร้อมกองเอกสารต่างๆมากมายตรงโต๊ะ
หวังหยวนก็ไม่พูดมากเขาเดินไปตรวจสอบที่ละอย่างทันทีหลังจากอ่านไปสักพักเขาก็ขมวดคิ้วออกมาเพราะมันมีชื่อผู้ซื้ออย่างจีซัสแต่กลับไม่มีชื่อผู้ขาย!
“ทางเราไม่สามารถใส่ชื่อผู้ขายได้เนื่องจากเกี่ยวกับราชวงศ์แต่ถ้าให้พูดตรงๆคือเ้าชายคนนี้เขาถังแตกนะเลยต้องขายรถให้เรา”จีซัสกล่าวออกมาตรงๆ
“ฮืมเฟเดอร์ลิกถังแตกงั้นเหรอ?”หวังหยวนกล่าวออกมาอย่างใ!
เฮ้สหายเงินเขามีมากมายไหนเลยนายต้องขายรถยืมเขาก็ได้คิดดอกไม่แพงหรอก!!
จีซัสถึงกับมุมปากกระตุก
“ไม่ใช่เ้าชายมีหลายพระองค์คุณพูดจาส่งเดชแบบนี้ไม่ได้”จีซัสกล่าวออกมาอย่างจริงจังถึงอีกฝ่ายจะไม่กลัวแต่เขากลัวนะเฮ้ย
และอีกอย่างเฟเดอร์ลิกงั้นเหรอ? เรียกสะสนิทสนมกันเชี่ยวแต่เขาก็รู้ดีว่าอะไรควรไม่ควรจึงไม่ได้กล่าวถามออกไป
“งั้นเหรอ”หวังหยวนกล่าวออกมาอย่างเสียดายถ้าเ้าชายเป็หนี้เขานั้นเขาจะกดราคาวัสดุได้มหาศาล!
“ตกลงว่าไงคุณจะซื้อไหม”จีซัสกล่าวเพราะรถคันนี้ถือว่ามีปัญหาพอสมควรถ้ามีข่าวหลุดออกไปละก็เขาซวยแน่เพราะเ้าชายนั้นต้องรักษาชื่อเสียงและหน้าตาเป็อย่างมาก
แต่หวังหยวนต้องสนใจงั้นเหรอเมื่อรู้แล้วว่ารถมีที่มาที่ไปที่ถุกต้องเขากล่าวเพียงคำเดียวเท่านั้น
“ซื้อ!!!”
สองชั่วโมงต่อมาหลังจากที่เขารูดแบล็คการ์ดเสร็จสิ้นแล้วก็รอดำเนินเอกสารต่างๆก่อนที่เขาจะมองดูนาฬิกาเล็กน้อย
“อืมยังเป็่บ่ายอยู่หวังว่าทอมสันจะยังรออยู่นะ”หวังหยวนกล่าวออกมาเพราะเขาจะโทรไปแจ้งอีกฝ่ายแล้วแต่โทรไปสามสายกับโทรไม่ติดเขาจึงลองคิดว่าจะไปดูก่อนถ้าไม่พบค่อยว่ากันใหม่!
หวังหยวนขับรถอยู่ประมาณ สี่สิบนาทีก็มาถึงร้านที่อีกฝ่ายนัดกับเขาไว้เป็ร้านขนาดกลางๆไม่เล็กไม่ใหญ่มีลูกค้านั่งอยู่สองสามโต๊ะ
หวังหยวนกวาดตามองก่อนที่เขาจะไปสะดุดตากับชายวัยกลางคนกล้ามปูคนหนึ่งที่วางกระเป๋าเอกสารไว้ข้างโต๊ะแน่นอนที่เขารู้เพราะใช้ดวงตาสรรพสิ่งเพราะถ้าเกิดเป็ปืนขึ้นมาเขาจะได้ชิ่ง!
“คุณทอมสัน”หวังหยวนกล่าวงออกมาพลางเลื่อนเก้าอี้และนั่งลงตรงข้ามอีกฝ่าย
อีกฝ่ายมองเขาอย่างแปลกใจและแสดงความกังวลออกมาทางสีหน้าทันทีและพูดออกมาว่า
“ฉันให้นายคิดใหม่เถอะนายยังเด้กอยู่เลยไม่ควรเอาชีวิตไปทิ้งที่นั้น”ทอมสันกล่าวออกมาด้วยความหวังดี
“อะไรที่ทำให้คุณกังวลขนาดนั้นละนั้นแค่หมาป่าตัวเดียวไม่ใช่งั้นเหรอ”หวังหยวนกล่าวออกไปเพราะเขาเห็นกล้ามของอีกฝ่ายแล้วหมาป่าตัวเดียวไม่น่าจะมีปัญหานะและถ้าพลังกายใช่ไม่ได้ไม่ใช่ว่ายังมีปืนอยู่อยู่เหรอ?
ถึงอังกฤษจะเคร่งคัดเื่ปืนมากแต่ก็อณุญาติให้บอดีการ์ดมืออาชีพพกปืนได้เช่นกันแค่ต้องผ่านการตรวจสอบที่เข้มงวดมากเท่านั้นเอง
“ใช่ผมก็คิดแบบคุณแหละแต่คุณรู้ไหมตอนนี้บอดีการ์ดของผมสองคนยังนอนอยู่ที่ห้อง ICU อยู่เลย”ทอมสันกล่าวออกมา
“ผมเห็นแค่ผ่านๆตาเท่านั้นนะตอนปลางคืนท่ามกลางแสนจันทร์มีเงาสีเงินวูปวาบไปมาที่หน้าคฤหาสน์จนผมหลอนไปหมดและไม่กล้านอนเลยด้วยซ้ำสุดท้ายจึงตัดสินใจขายคฤหาสน์หลังนี้ทิ้ง”ทอมสันกล่าวออกมาแต่เขากลับต้องแปลกใจเพราะเขาจะได้เห็นสีหน้าหวาดกลัวของอีกฝ่าย
แต่หวังหยวนกับยิ้มออกมาแทน
สีเงิน!
หมาป่าตัวนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!!!!
“ผมยังยืนยันคำเดินขายให้ผมเถอะ!”หวังหยวนกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น
ทอมสันมองอีกฝ่ายอย่างลังเลก่อนที่สุดท้ายเขาจะถอนหายใจและพยักหน้าออกมาพร้อมเซ็นสัญญากันตรงนั้นเลยและถังหลินก็รูดการ์ดเหมือนเดิมตอนแรกเขากะจะโอนแล้วแต่ไม่คิดเลยว่าร้านนี้จะเป็ของอีกฝ่าย
มิน่าละถึงนั่งรอเขานานขนาดนี้!
“มิสเตอร์หวังถ้าเกิดอะไรขึ้นละก็จำไว้ร้านเค้ก CC นี้ต้อนรับคุณเสมอแต่ผมไม่รับซื้อคืนนะ”ทอมสันกล่าวออกมาเพราะหลังจากการซื้อขายเขาจึงรู้ว่าหวังหยวนนั้นเป็คนจีน!
คนจีนคงมั่นใจในกังฟูของตัวเองมากทอมสันคิดแบบนั้นพลางมองรถของหวังหยวนที่ค่อยๆขับออกไปจนลับสายตา
“ไอน่าคืนนี้เปิดร้านทั้งคืน”ทอมสันหันมากล่าวกับลูกน้องของตน
หวังหยวนที่ตอนนี้ขับมาถึงคฤหาสน์แล้วเขายิ่งพอใจมากเพราะที่นี้นั้นเงียบสงบมากเหมาะกับเขาจริงๆที่้าพักผ่อน
หวังหยวนขับรถกับไปที่โรงรถก่อนที่เขาจะกล่าวออกมาว่า
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนายไม่ต้องลงมือหรอก”หวังหยวนกล่าวเงียบๆแน่นอนว่าเขาไม่ได้เป็บ้าแต่กำลังพูดเงาที่กำลังปกป้องเขาอยู่ต่างหากตอนแรกเขาไม่สามารถแยกได้แต่เส้นทางเข้าคฤหาสน์นั้นมีรถเพียงสองคันเท่านั้นถึงตอนนี้เขาจะไม่เห็นรถคันนั้นแล้วก็เถอะ
หวังหยวนยักไหล่เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับก่อนเดินเข้าคฤหาสน์ไป
บอกตามตรงเขาค่อนข้างใที่มันยังสะอาดอยู่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกเช้า
“เอาละดูเหมือนฉันต้องสั่งเดลิเวอรี่แล้วละ”หวังหยวนพูดออกมาเพราะเขาทำอาหารไม่เป็ถึงทำเป็แต่ตอนนี้คงไม่มีวัตถุดิบอะไรเหลืออยู่
และสุดท้ายก็จบลงด้วยพิซซ่าเขารออีกฝ่ายมาส่งกว่าสองชั่วโมงจนหวังหยวนแทบจะให้หนึ่งดาวอีกฝ่ายแล้วถ้าเขาไม่พูดว่า
“ทีหลังคุณก็สั่งร้านใกล้ๆนี้เถอะไม่จำเป็ต้องสั่งร้านในเมืองก็ได้”
อืมสรุปเขาลืมดูร้านเอง!!
ก่อนที่ประสาทััเขาจะจับได้ว่ามีสายตาอีกคู่กำลังจับจ้องเขาอยู่หวังหยวนยิ้มออกมาทันที
“เอาละนี้เงินไม่ต้องทอน”หวังหยวนยิ้มเงินปึกหนึ่งจากกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมาให้อีกฝ่ายทันทีส่วนคนส่งพิซซ่าก็ขอบคุณเขาซ้ำก่อนที่จะกลับออกไปเพราะทางเริ่มมืดแล้ว
หวังหยวนเดินไปที่พุ่มไม้ด้านนอกคฤหาสน์ทันทีและสัญชาติตญาณที่เกินมนุษย์ของเขาก็ร้องเตือนทำให้เขามอบลงไปกับพื้นทันทีก่อนที่จะหันหลังไปและเห็นเงาสีขาววิ่งผ่านไปแว๊ปๆ เขาวิ่งตาไปทันที มันพาเขาวิ่งลึกเข้าไปในป่าก่อนที่จะหยุดลง
และหันมามองหวังหยวนพลางแยกเขี้ยวคมขู่แน่นอนที่มันวิ่งหนีเพราะลอบโจมตีไม่สำเร็จจึงพยายามหลบหนีเพื่อไปตั้งหลักนี้เป็นิสัยปกติของหมาป่าอยู่แล้ว
หวังหยวนมองหมาป่าตรงหน้าอย่างแปลกใจ
“ฮัสกี้?”ใช่เพราะมันไม่ต่างอะไรกับเ้าหมาติ๊งตีองพันธ์นี้เลยนอกสะจากขนสีเงินทั้งตัวและเล็บที่แหลมคมพร้อมนัยตาสีน้ำเงินเข้ม!
หวังหยวนใช้ดวงตาสรรพสิ่งตรวจสอบทันที
หมาป่า(สายเืแวร์วูฟขั้นต่ำ เกิดจาการกลายพันธ์ยากจะพบเห็นได้)
อายุ 2 ปี
ความสามารถ กัด 5 ดาว ความเร็ว 9 ดาว ซุ่มโจมตี 7 ดาว
ไม่แปลกใจเลยทำไมบอดีการ์ดติดอาวุธพวกนั้นถึงสู้เ้าตัวน้อยนี้ไม่ได้
ถ้าเขาไม่กินยาซุปเปอร์โซเยอร์เข้าไปเกรงว่าหัวคงหลุดออกจากบ่าเช่นกัน
“ว่าแต่ฉันจะทำให้มันเชื่องได้ยังไงละเนี่ย”
[โฮสต์สามารถแลกเปลี่ยน กระดูกสำหรับหมาป่าได้ ขอเพียงมันเห็นสิ่งนี้ไม่มีหมาป่าตัวใดต้านทานไหวเพราะกลิ่นอันเย้ายวนและหวยหอมแน่นอนว่าถ้าแข็งแกร่งเกินไปของสิ่งนี้ไม่มีผลแต่มันใช้สำหรับหมาป่าตรงหน้าได้แน่นอน]
“โอ้วร้านค้ามีของสุดยอดอย่างงี้ด้วยงั้นเหรอ”หวังหยวนกล่าวออกมาอย่างเหลือเชื่อ!
อีกด้าน
“แย่แล้วคลาดสายตากับนายน้อยจนได้”เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ชัดเจนว่าชายหรือหญิงกล่าวออกมาอย่างกังวลก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงซอกแซกจึงะโเข้าพุ่มไม้ข้างทันทีพลางแหวกดูเล็กน้อย
ก่อนที่เขาจะเห็นภาพอันน่าตื่นตะลึง
เพราะหมาป่าที่แสนดุร้ายแม้แต่ตัวเขายังมองตาวความเร็วของมันไม่ทันนั้นตอนนี้มันกำลังถูกอุ้มโดยนายน้อยของตนแถมยิงเลียหน้าอย่างออดอ้อนสะด้วย!
เฮ้ยแกหมาป่านะเว้ย
มีศักดิ์ศรีหน่อยได้ไหม?
7K
