ตอนที่ 3 ท้อง
รุ่งเช้าวันต่อมา
ฉินหรูอี้แต่งตัวพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งเดินออกจากบ้านเช่าทำตามแผนที่เธอตั้งใจเอาไว้เธอไม่อยากข้องเกี่ยวและพบเจอกับเทียนเฉินเลยเลือกที่จะลาออกจากโรงงานของเขาแม้ว่าเขาไม่ได้เข้าที่โรงงานทุกวันแต่ก็คงได้พบกันอยู่ดีเธอจึงเลือกลาออกจากที่นั้นเพื่อทำงานตามที่ตัวเองคิดไว้เธอไม่กลัวอดตายหรือหางานไม่ได้เพราะตอนนี้เธอมีมิติในมือเธอเลือกที่จะเปิดร้านขายของมีธุรกิจเป็ของตัวเองจะได้ร่ำรวยดีกว่า
เธอจัดการเื่ลาออกเสร็จเดินดูตลาดของยุคสมัยนี้เห็นทุกอย่างยังไม่ค่อยพัฒนาเท่าไหร่นักหากเธอเลือกที่จะเปิดร้านขายของกินเธอก็ไม่ชอบทำเท่าไหร่นักเลยคิดว่าทางเดียวที่เธอจะสบายคือการเปิดร้านขายของชำเธอใช้เวลาทั้งวันเลือกร้านที่เธอจะเช่าอยู่และเปิดกิจการไม่ว่าที่ไหนก็ไม่เหมาะที่จะเปิดร้านจนมาเห็นที่ที่หนึ่งที่มีผู้คนพลุ่นพล่านมากที่สุดคือย่านโรงงานใหญ่ของไป๋เทียนเฉิน
“เอาน่าไม่ว่าที่ไหนก็ไม่น่าเหมาะสมเท่าตรงนี้อีกแล้วคงยากที่จะได้พบเจอเพราะคนอย่างเทียนเฉินคงไม่มาซื้อของที่ร้านเล็ก ๆของฉันอย่างน้อยฉันคงได้ขายให้คนงานในโรงงานของเขา "เธอคิดในใจก่อนจะเดินเข้าไปที่บ้านหลังหนึ่งที่ติดป้ายปล่อยให้เช่าแม้จะเป็บ้านที่เก่าทรุดโทรมแต่ถ้าเธอใช้ของในมิติตกแต่งต่อเติมคงน่าดึงดูดมากกว่าเดิมราวกับว่า์เมตตาเธอเข้าไปคุยกับเ้าของบ้านไม่นานก็ตกลงการเช่าได้อย่างราบรื่นก่อนจะออกจากบ้านฉินหรูอี้นำเครื่องประดับออกมาจากมิตินำไปขายเพื่อมาเช่าพื้นที่ที่เธอ้าตอนนี้เธอมีเงินมาจำนวนหนึ่งจึงวางการเช่าบ้านไว้หนึ่งปี
3 เดือนต่อมา
ฉินหรูอี้มาอยู่ในร่างของเหยียนเสี่ยวหลิงเริ่มคุ้นเคยกับยุคสมัยนี้เธอเปิดร้านขายของและก็เป็ที่น่าพึงพอใจร้านของเธอขายดีมากๆ มีลูกค้ามากมายที่เข้ามาซื้อของใช้ต่าง ๆแถมยังเป็ที่พูดถึงเื่ของใช้ที่แปลก ๆและใหม่และคุณภาพดีทำให้ร้านของเธอกิจการรุ่งเรือง
“พี่เสี่ยวหลิง่นี้เหมือนพี่นอนไม่ค่อนหลับหรือเปล่าคะทำไมสีหน้าถึงดูไม่ค่อยดีเลย”เสียงของเด็กในร้านถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของผู้เป็เ้านายร้านค้าเมื่อมีลูกค้ามากขึ้นเสี่ยวหลิงจึงจ้างเด็กสาวที่กำลังหางานอยู่มาช่วยขายของและจัดของในร้าน
“่นี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับนะนั่งพักสักหน่อยคงดีขึ้นเธอไปช่วยจัดของขึ้นชั้นให้ฉันหน่อยสิ”เสี่ยวหลิงนั่งลงที่เก้าอี้ปัดมือให้เฉี่ยวซือไปช่วยจัดของ่นี้ร่างกายของเธอเปลี่ยนไปจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะนอนเท่าไหร่เหมือนนอนไม่พอแถม่นี้เธอยังเบื่ออาหารอีกด้วยคงเป็เพราะเธอใช้เวลาส่วนมากอยู่ที่ร้านเลยไม่ค่อยได้พักผ่อนเท่าไหร่นัก
“ฉันคงต้องหาซื้อยาบำรุงร่างกายมากินหน่อยแล้วเฉี่ยวซือวันนี้ปิดร้านเร็วหน่อยนะเธอจัดของตรงนั้นเสร็จก็กลับบ้านได้เลย”
“ได้ค่ะพี่เสี่ยวหลิง”เด็กสาวรีบจัดของเข้าชั้นอย่างตั้งใจ
ทว่าตอนนั้นเองเสี่ยวหลิงลุกขึ้นจะไปช่วยเธอจัดของจู่ ๆเธอเกิดหน้ามืดเสมือนร้านของเธอหมุนได้และล้มลงกับพื้นเฉี่ยวซือเห็นรีบวิ่งเข้ามาประคองด้วยความห่วงใย
“พี่เสี่ยวหลิงเกิดอะไรขึ้นมีใครอยู่แถวนี้มั้ยช่วยด้วย "เฉี่ยวซือรีบประคองเรียกร้องให้คนแถวนั้นเรียกรถพยาบาลไม่นานรถพยาบาลได้มาพาตัวเสี่ยวหลิงที่ไร้สติไปที่โรงพยาบาลเฉี่ยวซือรีบปิดร้านและตามเธอไปที่โรงพยาบาลด้วยเช่นกัน
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลไม่นานนักคุณหมอมาตรวจร่างกายและได้รู้ว่าที่เสี่ยวหลิงเป็ลมเกิดจากสาเหตุอะไรเฉี่ยวซือยังคงเฝ้าเสี่ยวหลิงจนกว่าเธอจะฟื้นถึงจะกลับบ้านเสี่ยวหลิงรู้สึกตัวลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมากวาดสายตาจ้องมองเพดานสีขาวไม่คุ้นชินเลยสักนิดสักพักเธอก็ได้ยินเสียงเรียกของเฉี่ยวซือดังขึ้น
“พี่เสี่ยวหลิงพี่ฟื้นแล้วฉันใหมดเลยที่เห็นพี่เป็ลมล้มลงต่อหน้าโชคดีนะที่พี่กับเด็กในท้องไม่เป็อะไร”เสี่ยวหลิงแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองหรือว่าเฉี่ยวซือพูดผิดเธอจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เมื่อครู่เธอว่าอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัด”
“ฉันบอกว่าโชคดีที่พี่กับลูกในท้องของพี่ไม่เป็อะไรฉันดีใจด้วยนะคะั้แ่รู้จักและมาทำงานที่ร้านของพี่ไม่เคยจะเจอแฟนของพี่เลยเขาคงจะดีใจมากที่พี่ท้องแล้ว”ราวกับเสียงฟ้าผ่าทุกคำพูดของเฉี่ยวซือกึกก้องอยู่ในหู เสี่ยวหลิงเบิกตาโพลงโตใบหน้าซีดเผือกก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าประจำเดือนเธอไม่มาสองเดือนแล้วั้แ่ที่เธอทะลุมิติมาที่นี่
“มะ..มะไม่จริงหรอกเธอต้องได้ยินคุณหมอพูดผิดแน่ ๆ”
“ไม่ผิดแน่นอนค่ะนี่ยาบำรุงที่คุณหมอจัดเอาไว้ให้ในเมื่อตอนนี้พี่ฟื้นแล้วให้ฉันไปส่งพี่ที่บ้านดีมั้ยคะ”เฉี่ยวซือพยุงตัวเสี่ยวหลิงลุกขึ้นนั่งเธอจ้องมองไปด้านนอกท้องฟ้ามืดสลัวหมดแล้ว
“เธอกลับบ้านไปพักเถอะแค่นี้ก็รบกวนเธอมากแล้วส่วนเื่ที่ฉันท้องฉันอยากจะขอให้เธอเก็บเป็ความลับอย่าพึ่งพูดไปไหน”
“ได้ค่ะอย่างนั้นฉันกลับก่อนนะคะพรุ่งนี้เจอกันใหม่”เฉี่ยวซือโบกมือลาก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย
‘ฮึ!เื่บ้าอะไรกันแค่ทะลุมิติมาที่นี่ก็แย่พอแล้วแต่ฉันดันท้องอีกแถมยังท้องกับผู้ชายที่นอนด้วยแค่คืนเดียว แต่เอาเถอะลูกแค่คนเดียวฉันเลี้ยงได้ในเมื่อเด็กอยากมาเกิดฉันจะดูแลเอง’เสี่ยวหลิงคิดในใจลุกขึ้นเดินไปหาคุณหมอก่อนจะได้รู้ว่าตอนนี้เธอท้องได้สองเดือนแล้วเสี่ยวหลิงพาตัวเองกลับมาที่บ้านเธอใช้มือลูบที่ท้องอย่างเบามือต่อจากนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแต่ต้องรับผิดชอบชีวิตอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดในตอนนี้ด้วย
“แม้ว่าฉันไม่เคยเป็แม่แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะดูแลเธอเป็อย่างดีเท่าที่ฉันจะทำได้นะตอนแรกฉันจะต้องหาของมาบำรุงหน่อยแล้ว”เสี่ยวหลิงคิดได้ก็นึกถึงของในยุคปัจจุบันยาบำรุงมากมายที่ดีต่อคนท้องของก็ปรากฏต่อหน้าเธอเต็มไปหมด
1K
