สหพันธ์ดวงดาว ปีที่ 1234
ระบบสุริยะที่ 37
โลก
มียานอวกาศลำหนึ่งกำลังมุ่งตรงไปยังลานจอดยานประจำเมือง
ด้วยสภาพยานที่เก่า แรงสั่นะเืที่เกิดขึ้นระหว่างลงจอดยานจึงมีความรุนแรงมากเป็พิเศษ จนหญิงสาวที่โดยสารมากับยานเกิดอาการใจนแทบจะหมดสติ
บนที่นั่งในมุมหนึ่งภายในยานลำนี้
หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่เริ่มติดขัด “อย่าเพิ่งพังนะ… ได้โปรด!” หญิงสาวกรีดร้องออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เป็กังวล “โอ๊ย! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้วนะ!” กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและใบหน้าที่ขาวซีด
สถานการณ์ดังกล่าวยังคงย่ำแย่ จนหญิงสาวหมดสติลงไปอย่างกะทันหันโดยที่เธอไม่รู้ตัว
...
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพ
ภายในห้องผู้ป่วย
มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยสภาพอิดโรย
เธอมีชื่อว่า ‘วิลล์’
วิลล์เป็เด็กกำพร้า ที่เติบโตมาจากบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง
เธอมีอาการป่วยที่แปลกประหลาดั้แ่เด็ก อาการป่วยดังกล่าวได้ทำให้หญิงสาวมีสภาพร่างกายที่อ่อนแอ จนไม่สามารถทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้
แม้ว่าจะมีร่างกายที่อ่อนแอ แต่เธอก็ยังมีสติปัญญาและการจดจำที่ดีมาชดเชยในสิ่งที่ขาดหายไป
วิลล์เป็คนที่ชอบดูและชอบอ่านเป็อย่างมาก เธอให้ความสนใจกับหลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะสิ่งที่เธอไม่สามารถทำมันด้วยสภาพร่างกายของเธอในตอนนี้
หญิงสาวมีความฝันที่อยากจะมีร่างกายที่แข็งแรง ร่างกายที่สามารถออกเดินทางไปไหนมาไหนได้โดยไร้ซึ่งปัญหาและความกังวล โดยเฉพาะเื่ของอาหารที่หญิงสาวให้ความสนใจเกี่ยวกับมันมากเป็พิเศษ
ด้วยร่างกายที่อ่อนแอ เธอจึงไม่สามารถกินอาหารรสชาติจัดจ้านหรือกินอาหารในปริมาณที่มากได้
ก่อนที่วิลล์จะมีสภาพร่างกายอิดโรยจนต้องมานอนอยู่ในโรงพยาบาล นั่นเป็เพราะว่าเธอได้ฝืนใช้ร่างกายของตนเองโหมทำงานอย่างหนักหน่วง ซึ่งงานดังกล่าวเป็งานที่เธอชื่นชอบเป็อย่างมาก
มันคืองานตัดต่อวิดีโอที่เกี่ยวกับการผจญภัยและการตามหาวัตถุดิบต่าง ๆ มาทำอาหาร
เมื่อทำงานเสร็จ วิลล์ได้เอนหลังพิงเก้าอี้ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วอุทานอย่างแ่เบาว่า “อยากทำแบบในวิดีโอบ้างจัง~” กล่าวจบหญิงสาวก็หมดสติไป ก่อนที่เธอจะมารู้สึกตัวอีกทีที่โรงพยาบาล
…
“ร่างกายของคนไข้ในตอนนี้ย่ำแย่กว่าเมื่อก่อนมากนะครับ” หมอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าหากว่าคนไข้ยังฝืนใช้ร่างกายหักโหมอีก หมอเกรงว่าคนไข้อาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน”
“ค่ะ” วิลล์พยักหน้าตอบรับ
มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว เธอรู้ตัวมาสักพักแล้วว่า อีกไม่นานเวลาของเธอกำลังจะหมดลง
หมอที่ยืนอยู่ทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าและเฝ้ามองดูหญิงสาวค่อย ๆ หลับลงไป
…
ภายในความฝัน
วิลล์ฝันว่าเธอมีร่างกายที่แข็งแรง และกำลังออกผจญภัยไปในจักรวาลที่กว้างใหญ่
หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมาก เพราะว่าความฝันที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่การผจญภัยแค่เพียงบนโลกใบหนึ่งเท่านั้น แต่มันเป็การผจญภัยในจักรวาลที่เต็มไปด้วยสิ่งต่าง ๆ ที่หลากหลาย และยังรวมไปถึงการได้พบเจอกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ อีกมากมาย
โดยที่ในฝัน ตัวของวิลล์นั้นคือผู้ที่จบการศึกษาเกี่ยวกับภาษาโบราณ มันเป็การสื่อสารด้วยภาษาของสัตว์ร้ายและพืชิญญา
และการออกผจญภัยในครั้งนี้ของวิลล์ คือการออกไปฝึกฝนพูดคุยสื่อสารกับสัตว์ร้ายและพืชิญญาต่าง ๆ เพื่อทำความเข้าใจกับสิ่งมีชีวิตเ่าั้
...
เมื่อยานอวกาศใกล้จะััสู่พื้นโลก แรงสั่นะเืของยานอวกาศก็ค่อย ๆ ลดลงจนกลับมาเป็ปกติ
แม้ว่ายานอวกาศจะมีสภาพที่เก่าแต่ฟังก์ชันต่าง ๆ สำหรับช่วยเหลือก็ยังมีอยู่ครบ
การจอดยานอวกาศเป็ไปอย่างทุลักทุเลแม้ว่าจะมีระบบอัตโนมัติคอยช่วยเหลือก็ตาม
แม้ว่าจะเป็การจอดยานที่ผิดที่ผิดทางไปเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ภารกิจดังกล่าวก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
วิลล์ที่หมดสติได้ฟื้นตัวขึ้นมาหลังจากที่ยานอวกาศลงจอดสนิท
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยอาการใและตื่นเต้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรกัน! ไม่ใช่ว่าฉันควรจะเสียชีวิตไปแล้วเหรอ?” ใบหน้าและแววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยคำถาม
“อ๊ะ!” หญิงสาวเผลออุทานออกมา สองมือของเธอจับไปที่ศีรษะ
เื่ราว ความทรงจำ และประสบการณ์ต่าง ๆ ของหญิงสาวที่มีชื่อ ‘วิลล์’ เหมือนกับเธอ กำลังถูกหลอมรวมเข้ากับความทรงจำเพื่อเป็หนึ่งเดียว
เื่ราวมากมายถูกปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน มันเป็ความฝันหรือความจริงที่หญิงสาวยากที่จะแยกแยะมันออก
วิลล์ที่นั่งนิ่งกลับมามีสติอีกครั้ง เธอค้นหาบางสิ่งบางอย่างจากความทรงจำ หลังจากนั้นก็รีบลุกจากที่นั่งและวิ่งตรงไปยังจุดหมาย
ห้องน้ำภายในยาน
หญิงสาวจ้องมองไปที่กระจก มือทั้งสองข้างค่อย ๆ ััไปที่ศีรษะ ใบหน้า จนััไปทั่วทั้งร่างกาย
“นี่! นี่คือฉันเหรอ?” อุทานด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย
วิลล์ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น พยายามทำความเข้าใจเกี่ยวกับตัวตนและความทรงจำที่ได้รับมา
รูปร่าง หน้าตา น้ำเสียง ทุกอย่างมันคือตัวตนของ ‘วิลล์’ ทั้งหมด
ร่างกายในตอนนี้ก็คือเธอ ที่มีอีกจิติญญาหนึ่งของเธออาศัยอยู่ มันเป็ร่างกายที่แข็งแรงแต่มีบางอย่างที่ผิดปกติ คือเมื่อถึงเวลานอนเธอมักจะนอนหลับไปเป็เวลานาน นานหลายวันถึงจะตื่น
ซึ่งจะต่างกับเธอที่มีร่างกายอ่อนแอ มีเพียงสติปัญญาและการจดจำที่ดีเท่านั้น
“หรือว่า!” อุทานออกมา ก่อนที่จะใช้อุปกรณ์สื่อสารค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้น
“จริงอย่างที่คิด!” กล่าวด้วยสีหน้าดีใจและใ
มันคือเหตุการณ์ที่เรียกว่า จิติญญาแยกออกจากกัน และเมื่อใดก็ตามที่จิติญญาทั้งสองได้กลับมาหลอมรวมเข้าด้วยกัน ความรู้ความทรงจำของทั้งสองจิติญญาก็จะกลายเป็หนึ่งเดียวและร่างกายที่เคยผิดปกติก็จะกลับมาเป็ปกติทุกอย่าง
“ตัวฉันในตอนนี้กับตัวฉันที่เสียชีวิตไปแล้วคือคนคนเดียวกัน”
“ความฝันที่เคยฝันเห็นบ่อย ๆ คือความจริงที่ตัวฉันอีกคนกำลังทำอยู่”
ใบหน้าของวิลล์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“แค่คิดก็สนุกแล้ว! ขอบคุณตัวฉันอีกคนหรือใครก็ตามที่ทำให้ฉันคนนี้ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง!”
“แค่คิดน้ำลายก็ไหลแล้ว!” จิตนาการถึงของกินต่าง ๆ มากมาย
“กลิ่นของการผจญภัยมันช่างหอมหวาน!” หญิงสาวมีใบหน้าที่เคลิบเคลิ้มไปกับจิตนาการที่กำลังโลดแล่น
2K
