บทที่ 17 นี่เธอไปปล้นมาหรือไง?
เสิ่นตัวอวี๋มองรายการั้แ่บนลงล่าง “อืม ราคานี้มันต่ำไปหน่อย ร้านอื่นไม่ต้องแปรรูป แต่สมุนไพรที่ฉันเอามาให้คุณลุง ล้วนเป็สมุนไพรที่ผ่านการแปรรูปแล้ว”
“ราคาของเธออยู่ด้านหลัง” หมอจีนเฒ่ายิ้ม
เสิ่นตัวอวี๋พลิกดูก็เห็นราคาที่แตกต่างกัน คราวนี้เธอพอใจมาก
“ขอบคุณมากค่ะคุณลุง! ฉันไปก่อนนะคะ มีโอกาสจะมาเยี่ยมใหม่”
หมอจีนเฒ่าส่ายหัว “ยัยฉันนี่ปากหวานจริงๆ ฉลาดแกมโกงเหมือนกันนะ แต่สมุนไพรที่แปรรูปมานี่ดีจริงๆ แม้แต่ฉันก็ยังหาที่ติไม่ได้”
กู้เหลียนมองถุงใหญ่ถุงเล็กในมือของเธอ เขาก็ตกตะลึง ข้าวสารหนึ่งถุง แป้งสาลีหนึ่งถุง แล้วยังมีไข่ไก่ตั้งสามสิบฟอง นี่เธอไปปล้นมาหรือไง?
เสิ่นตัวอวี๋พึมพำ “กู้เหลียน นอกจากนายแล้ว มีใครขึ้นเขาไปอีกไหม?”
“รวมฉันด้วย เป็หกคน”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “ถ้างั้นพวกนายจะรับค่าจ้างเป็รายวันหรือรายเดือน?”
คำถามนี้ทำให้กู้เหลียนอึ้งไป “แล้วแต่เธอเลย”
เสิ่นตัวอวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นเอาแบบนี้ คิดค่าจ้างรายวัน จะได้มีกำลังใจ เมื่อวานให้นาย 3 หยวน เพื่อนนายคนละ 2 หยวน ต่อไปนี้นายก็เป็หัวหน้าของพวกเขา คอยดูแลพวกเขาก็พอ”
กู้เหลียนใ “ไม่ต้องเยอะขนาดนั้นก็ได้ มันเยอะไป”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม “ไม่เยอะหรอก ราคานี้น่ะสมควรแล้ว เพิ่งเริ่มต้นนี่นา ไม่ใช่ว่าทุกวันจะได้เยอะขนาดนี้ ได้บ้างไม่ได้บ้าง ถ้าหาเงินได้ก็แบ่งกันเยอะหน่อย ถ้าหาไม่ได้ก็แบ่งกันน้อยหน่อย”
แบบนี้เธอก็ได้กำไรตั้ง 15 หยวน แต่ถ้าไม่รู้วิธีแปรรูป สมุนไพรพวกนั้นก็คงขายได้แค่สิบกว่าหยวนเท่านั้น
กู้เหลียนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาแค่พาเธอกลับหมู่บ้าน
แม่ของกู้เหลียนรออยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน หลายคนพูดแซว “แม่กู้เหลียน ได้ยินว่ากู้เหลียนจะแต่งงานแล้วเหรอ?”
แม่ของกู้เหลียนหัวเราะ “ลูกชายฉันเป็คนแบบนั้น ฉันจะไปหาภรรยาให้เขาจากไหน? ถ้ามีจริงๆ ฉันคงฝันดีจนยิ้มแก้มปริ”
“ไม่ใช่ว่าวันนี้กู้เหลียนไม่ได้ไปทำงานที่กองผลิตเหรอ? ไปตามจีบยุวปัญญาชนสาวคนนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“เป็ไปได้ยังไง? ลูกชายฉันเป็คนยังไงฉันรู้ดี พวกเธออย่ามายุ่งเื่ชาวบ้านเลยจะดีกว่า”
ทันใดนั้นเธอก็เห็นกู้เหลียนขี่จักรยานพาเสิ่นตัวอวี๋กลับมา
แม่ของกู้เหลียน …
“ฉันว่าแล้วเชียว! ฮ่าๆๆๆ ว่าไปแล้วก็เหมาะสมกันดีนะ”
“แต่ยุวปัญญาชนคนนี้ดุมาก เธอเป็คนที่ดุที่สุดในกลุ่มเลย หลายคนเรียกเธอว่าแม่เสือสาว”
“ใช่ๆ ไหนเลยจะสู้ชุ่ยฮวาบ้านฉันได้ แม่กู้เหลียน ชุ่ยฮวาโตมากับเธอเลยนะ พวกเราสองบ้านเป็ทองแผ่นเดียวกัน ดีไหม?” ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นมาทันที
แม่ของกู้เหลียนรีบพูด “เธอก็รู้ว่ากู้เหลียนไม่ฟังฉันหรอก ไม่งั้นตอนนี้คงมีลูกจนวิ่งเล่นแล้ว เขาไม่เต็มใจ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้”
ใครๆ ก็รู้ว่ากู้ชุ่ยฮวาน่ะี้เีตัวเป็ขน ขนาดนี้แล้วยังทำอาหารซักผ้าไม่เป็เลย
ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านแค่นเสียง “ไม่เชื่อฟังคำสั่งพ่อแม่ สั่งอะไรก็ไม่ทำตามเหรอ? เขากล้าขัดคำสั่งเธอด้วยเหรอ? ยังไงก็ดีกว่าได้แต่งงานกับยัยตัวร้ายนั่นแหละ ฉันจะบอกให้...”
“เขากล้าสิ โอ๊ย! ปวดท้องจัง ฉันกลับก่อนนะ! ไว้คุยกันใหม่” แม่ของกู้เหลียนรีบเผ่น เธอไม่เอากู้ชุ่ยฮวาเด็ดขาด
เสิ่นตัวอวี๋ดีกว่าตั้งเยอะ ถ้ากู้เหลียนได้แต่งงานกับเสิ่นตัวอวี๋ล่ะก็ ฮี่ๆๆ...
เธอจะได้อุ้มหลานแล้วใช่ไหม?
เธอกลับไปที่บ้านเสิ่นตัวอวี๋ เห็นผู้ชายหลายคนยืนรอเสิ่นตัวอวี๋อยู่ที่หน้าประตู
แม่ของกู้เหลียนกระแอม “พวกนายมาทำอะไรที่นี่?”
กู้ตงเทียนยิ้ม “พวกเราไปเก็บสมุนไพรบนเขามา ได้เงินคนละ 2 หยวนด้วย!”
สีหน้าของแม่กู้เหลียนเปลี่ยนไป “หา? พวกนายไปเก็บสมุนไพรบนเขามาเหรอ?”
“ใช่!” กู้ตงเทียนเกาหัว “ไม่งั้นจะไปทำอะไรล่ะ?”
เสิ่นตัวอวี๋เดินออกมา เห็นแม่ของกู้เหลียนก็ดีใจมาก “คุณป้า พวกเรากำลังจะไปขึ้นเขา เดี๋ยวกลับมาฉันจะมาหาคุณป้านะคะ”
แม่ของกู้เหลียนรีบพยักหน้า “เย็นนี้เธอไม่ต้องทำอาหารเย็นแล้ว มากินข้าวบ้านป้าเลยนะ ไหน ๆ เราก็จะเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว...”
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า “ค่ะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ”
แม่ของกู้เหลียนมองพวกเขาเดินจากไปพลางถอนหายใจ “ฉันว่าก็เหมาะสมกันดีนะ แหวะ! ลูกชายฉันที่เป็คนแบบนั้น จะไปคู่ควรกับเขาได้ยังไง?
โอ๊ย! เมื่อกี้ว่าอะไรนะ ได้วันละเท่าไหร่? 2 หยวน? ไม่เลวเลยนี่!”
รายได้ในยุค 70 เงิน 30 หยวนถือว่าเป็เงินเดือนที่สูงแล้ว 2 หยวนต่อวัน เดือนนึงก็ได้ตั้ง 60 หยวน
แม่ของกู้เหลียนรู้สึกว่าความสุขมาเร็วมาก “เฮ้อ! ตัวอวี๋นี่เก่งจริงๆ คงจะไม่คู่ควรกับลูกชายฉันสินะ ไม่งั้นฉันจะรับเธอเป็ลูกบุญธรรม”
เสิ่นตัวอวี๋พาทุกคนขึ้นเขา ครั้งนี้เดินลึกเข้าไปอีก พวกเขาแบกธนูและลูกธนูไว้บนหลัง เสิ่นตัวอวี๋ถามอย่างสงสัย “พวกนายยิงธนูเป็ด้วยเหรอ?”
กู้ตงเทียนยิ้ม “ตอนหน้าหนาว พวกเราไม่ต้องไปทำงานที่กองผลิต ก็เลยขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ฝีมือยิงธนูของพวกเราก็...”
ฟิ้ว! ลูกธนูพุ่งออกไป ปักเข้าที่ไก่ป่าตัวหนึ่งพอดี
ฝีมือยิงธนูของกู้เหลียนยอดเยี่ยมมาก กู้จิ่วที่อยู่ข้างๆ เขาก็ยิงลูกธนูออกไปเช่นกัน โดนไก่ป่าอีกตัวหนึ่ง
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า “เก่งจริงๆ พวกนายนี่สุดยอดไปเลย”
กู้จิ่วยิ้มแต่ไม่พูด ส่วนกู้เหลียนยิ่งเงียบกว่า โอ๊ย! คนนึงก็เ็า อีกคนก็ยิ่งเ็า!
เสิ่นตัวอวี๋มีหน้าที่หลักในการหาสมุนไพร เพราะคนอื่นๆ แยกแยะไม่ออก...
พวกเขายังเจอต้นอี้มู่เฉ่าขึ้นอยู่เต็มไปหมด จึงช่วยกันขุดกันอย่างขะมักเขม้น พูดตามตรงว่ามันน่าตื่นเต้นจริงๆ
ไม่รู้ว่าเป็เพราะสัญชาตญาณของคนจีนหรือเปล่า ที่ชอบปลูกผักและขุดสมุนไพร ยังไงเสิ่นตัวอวี๋ก็ชอบ
พวกเขาทำงานกันจนเกือบมืด จึงแบกสมุนไพรเต็มตะกร้าหลายใบกลับบ้าน
เสิ่นตัวอวี๋และคนอื่นๆ ต้องนำสมุนไพรเหล่านี้มาคัดแยก ก็เห็นแม่ของกู้เหลียนนำอาหารเย็นมาให้ “ป้าทำโจ๊กกับผัดผักสองอย่างมาให้กินกัน พอประทังชีวิตไปก่อนนะ”
แต่คนเยอะขนาดนี้ คงไม่พอแน่ๆ!
เสิ่นตัวอวี๋จึงต้องลงมือทำอาหารเอง เธอต้มบะหมี่เพิ่มอีกหลายชาม เป็บะหมี่น้ำใสธรรมดาๆ แต่คนอื่นๆ ก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
“อร่อยมาก ฝีมือทำอาหารสุดยอดไปเลย ตัวอวี๋ ถ้าเธอไปเป็แม่ครัว ต้องรุ่งแน่ๆ” กู้ตงเทียนกินไปหนึ่งชามก็เอามือลูบท้อง ในที่สุดก็อิ่มท้อง
แม่ของกู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยสายตาเอ็นดู หลังจากช่วยกันคัดแยกสมุนไพรเสร็จ พวกเขาก็กลับบ้าน
ระหว่างทางกลับบ้าน แม่ของกู้เหลียนบ่นพึมพำกับลูกชาย
“เหลียนเหลียน เมื่อไหร่ลูกจะมีแฟนสักที? เฮ้อ! บ้านเราน่าจะมีเงินมากกว่านี้นะ ถึงจะคู่ควรกับตัวอวี๋ได้
แต่ตอนนี้คงยากหน่อย บ้านเราคงถูกมองข้าม”
กู้เหลียนก้มหน้า ไม่พูดอะไร แม่ของเขาทุบหลังเขาอย่างโมโห
“ไอ้ลูกคนนี้ เก็บทุกอย่างไว้ในใจ เหมือนพ่อแกไม่มีผิด ไม่อึดอัดบ้างหรือไง?
เด็กสาวที่ไหนเขาจะมาชอบคนแบบลูก?”
กู้เหลียนไม่ชอบพูด ต่อให้แม่ของเขาโมโหแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
ในตอนนี้ เสิ่นตัวอวี๋จัดการสมุนไพรทั้งหมดเสร็จแล้ว จึงตรวจสอบเงินเก็บ เธอรวยแล้ว!
ตอนนี้เงินเก็บของเธอเกือบ 300 หยวนแล้ว ในยุค 70 ถือว่าเป็คนรวยแล้ว เธอวางแผนที่จะเก็บสมุนไพรต่อไป เพราะไม่ต้องลงทุน แค่ลงแรงเท่านั้น
ตอนนี้ยังมีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นอีกหลายคน กู้เหลียนในชาติที่แล้วประสบความสำเร็จ คงเป็เพราะมีคนเหล่านี้ช่วยด้วยสินะ!
เธอกำลังจะหลับตา ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากข้างนอก...
121K
