ตอนที่20แอบฟัง
โพรทาเลียแอบออกมาจากบ้านพักหมายเลข 11 อย่างเงียบๆเธอเดินผ่านจุดใกล้ๆ ที่เกิดเหตุ จุดนั้นอยู่แถวๆ โซนวอลเลย์บอลตอนนี้เขาเลยสั่งห้ามทุกคนเข้าไปทางนั้น โพรทาเลียก็แอบเดินจนมาใกล้ถึงสถานพยาบาลเธอแอบอยู่แถวๆ หลังต้นไม้ จุดนี้อยู่ข้างๆ บ้านใหญ่ มีสองโซนที่อยู่ในเขตสถานพยาบาลหนึ่งจุดพักคนป่วยในสถานพยาบาล สองจุดอันตรายที่ตรงนี้เขียนว่าเขตอันตรายห้ามเขาโพรทาเลียสงสัยเลยว่าตัวเองจะเข้าไปได้ไงเพราะเธออยากรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันมาจากอะไรระหว่างที่เธอคิดอยู่นั้นก็มีคนกำลังเดินมาทางเธอ จนเธอนึกบางอย่างได้ทันที
“นึกออกล่ะก็เปลี่ยนร่างเป็คนที่จะเข้าไปจุดอันตรายก็สิ้นเื่!!”
“งั้นเหรอ! ?” โอราอุสถามอีกฝ่าย
“ใช่เลยล่ะ!!” โพรทาเลียตอบไปทันทีแต่เธอพึ่งมานึกได้ว่าตัวเองตอบใครไป โพรทาเลียเลยค่อยๆ หันไปมองอีกฝ่ายก่อนจะใ“อ๊าก!! พี่!!”
“นายมาทำอะไรที่นี้ คีย์” โอราอุสขมวดคิ้วถามโพรทาเลีย
“คือว่า....ข้า...ข้าอยากข้าอยากเข้าไปข้างในจุดอันตราย...” โพรทาเลียพูดเพื่อพี่จะยอมให้เธอเข้าไป
“ไม่ได้!!” โอราอุสะโทันที
คนที่อยู่แถวๆ นั้นใกับเสียงของโอราอุสที่ะโออกมาโพรทาเลียไม่ชอบที่อีกฝ่ายพูดใส่เธอจนเธอสะดุ้งเลยจริงๆ
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ คีย์ ไปเลย กลับบ้านพักเลย!!” โอราอุสจับมืออีกฝ่ายเพื่อจะพากลับบ้านพัก
“ไม่! พี่ได้โปรดฉันอยากเข้าไปนะ” โพรทาเลียสะบัดมืออีกฝ่ายที่จับมือเธอ
โอราอุสไม่ชอบใจที่น้องไม่ฟังเขาเลยเขาถึงจะยอมก่อนหน้าไปแล้ว แต่จุดอันตรายตอนนี้ก็เป็อันตรายเพราะไม่รู้ว่าพวกที่ตรวจสารที่อยู่ในเครื่องพ่นมันจะอันตรายแค่ไหน เขาไม่รีรอเขายกตัวโพรทาเลียขึ้นแบกไหล่เดินไปบ้านพักหมายเลข 11 ทันที
“อ๊า! พี่! ปล่อยฉันนะ ฉันไม่กลับนะ!!” โพรทาเลียะโออกมา
คนรอบข้างต่างมองโอราอุสอุ้มคีย์เดินกลับไปยังบ้านพักคนที่โดนอุ้มถึงกับหน้าเซ็งมากๆ เพราะว่าไม่สามารถหลุดออกจากตรงนี้ไปได้จริงๆจนโอราอุสพาโพรทาเลียมาถึงบ้านพักหมายเลข 11 เขาก็ว่าอีกฝ่ายลงแล้วเตือนอีกฝ่าย
“วันนี้รอบ 2 แล้วนะคีย์ พี่ห้ามให้เราเข้าในเขตอันตรายเด็ดขาด เข้าใจไหม!!”
โพรทาเลียกอดอกขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบใจจริงๆที่โดยห้ามแบบนี้
“อย่ามาทำหน้าแบบนั้น คีย์พี่ไม่อยากให้นายไปพบอันตรายอีกนะ!” โอราอุสเป็ห่วงน้องสาวมากๆเขาไม่อยากให้เธอไปทำอะไรเสี่ยงตายเด็ดขาด “อยู่นี้ห้ามไปไหนนะ ถ้าฉันรู้เธอโดนแน่ๆ”
“ฉันอุตส่าห์ช่วยทุกคนที่สลบไปแท้ๆพี่ไม่เห็นต้องปกป้องฉันเลยก็ได้!!” โพรทาเลียะโออกไป
โอราอุสไม่ได้สนใจคำพูดอีกฝ่ายเขาเดินทางออกมาแล้วกลับไปที่จุดอันตรายเพื่อตรวจสอบหลายๆ อย่างต่อโพรทาเลียนั่งลงที่เก้าอี้หน้าบ้านพัก เธอล่ะเซ็งที่ต้องอยู่เฉยๆ แบบนี้ถึงเธอจะมีงานก็ตาม แต่ตอนนี้ทุกคนโดนห้ามทำอะไร ถ้าทำก็ทำในบริเวณบ้านพักพอนั้นเป็เวลาที่โพรทาเลียเบื่อสุดๆ
แต่หลังจากวันนั้นระยะเวลาภายใน 3 วันนั้นโพรทาเลียก็แอบไปที่จุดอันตรายตลอด แล้วก็โดนโอราอุสลากกลับมาตลอดไม่รู้กี่ครั้งกี่หน โพรทาเลียก็ไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง จนหลังจากวันนั้นผ่านมา 5วัน ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเื่เครื่องพ่นควันเหล่านักวิจัยที่จุดอันตรายตรวจดูสารที่อยู่ในเครื่องพ่นพวกเขาพบแค่ว่ามันเป็สารจากธรรมชาติ แต่หายากมากๆ พวกเขาไม่รู้จะทำไงเลยเพื่อหายามาแก้ เหล่านักวิจัยที่ใส่ชุดคลุมทั้งตัวเหลือใบหน้าที่มีแค่ผ้าปิดปากและแว่นตาป้องกัน พวกเขากำลังเครียดที่หายาแก้ไม่ได้สักทีแล้วสารที่อยู่ในเครื่องมันทำมาจากอะไรกัน
“อ๊า!!สารตัวนี้ทำมาจากวัตถุดิบอะไรมั้งเนี่ย!!” เสียงชายคนหนึ่งะโขึ้นมาทุกคนมองอีกฝ่ายพวกเขาก็เหนื่อยเหมือนกัน
“เลิกโวยวายน่าพวกเราทุกคนก็ไม่รู้นั้นล่ะ ว่าสิ่งนี้ทำจากอะไร รีบๆ ทำงานแล้วรีบๆค้นหาให้เจอเถอะ!!” เด็กสาวคนหนึ่งพูด สั่งให้อีกฝ่ายทำงานต่อ
“จ้าๆ ขอให้รู้เร็วๆ เพราะนี้ผ่านมาตั้ง 8วันแล้วนะ ทุกคนก็น่าเป็ห่วงมากขึ้นไปอีกนะ...”
“เฮ้อออออ~” ทุกคนต่างถอนหายใจพร้อมกันด้วยความเหนื่อยใจ
อีกด้านหนึ่งไม่ไกลจากจุดอันตรายพวกนูอัสกำลังจับกลุ่มกันอย่าในพื้นที่ที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไรพวกนั้นซุบซิบคุยเื่ที่เกิดขึ้น ทำให้พวกนั้นพอใจมากๆแต่กลุ่มของพวกมันมีแต่คนที่ทำให้น่าสงสัยมากๆ แต่สิ่งที่พวกมันคุยกันนั้นทำให้คนหนึ่งที่แอบอยู่ข้างบนต้นไม้อารมณ์ไม่พอใจหน่อยๆ
“พวกมันยังน่ามาหัวเราะได้อย่างสบายใจอีก...”โพรทาเลียพูดคนเดียวอย่างเบาเสียงมากๆ“น่าจับย่างมันเรียงตัวจริงๆ!”
เพราะจุดที่เธออยู่นั้นห่างจากพวกนั้นไม่มากแถมตัวเธอใช้เสื้อผ้าที่เข้ากับธรรมชาติอีกเลยทำให้คนอื่นๆ คงมองไม่เห็นเธอแน่ๆ
“น่าทำดีนะโพรทาเลียจะได้จับให้รู้แล้วรู้รอดเลยนะ!” เฟอร์ร่าพูดขึ้นทันที
“ถึงสิ่งที่ท่านเฟอร์ร่าพูดจะน่าสนใจนะคะแต่หนูว่ามันโหดร้ายไปนิดนะ” คาเร็นน่าพูดขึ้น
ตอนนี้เธออยู่ตรงอกของโพรทาเลียเนื่องจากคาเร็นน่าชอบบ่นว่าเบื่อ เลยทำให้โพรทาเลียต้องทำบางอย่าง โพรทาเลียประดิษฐ์เชือกผูกกันจนสามารถใส่ลูกแก้วได้คาเร็นน่าได้ออกมาชมค่ายพร้อมกับแม่ก็มีความสุขมากๆดีที่ลูกแก้วที่คาเร็นน่าอยู่ขนาดพอเหมาะมือเลยไม่ใหญ่จนเตะตาใคร
“ขอโทษทีนะจ๊ะ คาเร็นน่า!” เฟอร์ร่าลอยมาอยู่ตรงหน้าลูกแก้วทันที
“ไม่เป็ไรค่ะ แล้วคุณแม่จะเอาไงดีค่ะกับพวกนั้นเหรอคะ?” คาเร็นน่ามองพวกนูอัสอยู่ข้างล่างเธอขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ “ไม่ชอบจริงๆที่นางใช้ใบหน้าของแม่มาหลอกคนอื่นๆ”
“จ้าๆ คาเร็นน่าใจเย็นๆ หน่อยนะ” โพรทาเลียลูบลูกแก้วทันที
“โอ๊ะ!!มีคนแอบฟังเ้าพวกนั้นเหมือนเราด้วยล่ะ” เฟอร์ร่าพูดขึ้นมาทันที
โพรทาเลียได้ยินที่อีกฝ่ายพูดเธอก็มองตามจุดที่อีกฝ่ายมอง จนเธอเห็นคนที่แอบฟังพวกนูอัสอยู่
“โฟกัส!”
“นั้น...น้องสาวแม่สินะคะ” คาเร็นน่าถามแม่ของตนเอง
“ใช่แล้วล่ะแต่ว่าแม่ต้องไปดูน้องสาวแม่ซะหน่อยแล้วล่ะ” โพรทาเลียะโลงมาจากต้นไม้อย่างเงียบสนิท
คงมีคนสงสัยว่าทำไมโพรทาเลียถึงสงสัยว่าทำไมเธอไปทำอะไรบนต้นไม้โดยที่หลายวันก่อน เธอเอาแต่ไปที่จุดอันตรายตลอด แต่ครั้งนี้เธอกลับมาตามนูอัสก็เพราะว่าตัวเธอนั้นเกิดไปได้ยินในสิ่งที่พวกนูอัสคุยกันว่าหลังจากแผนนี้จะมีแผนต่อไปเธอเลยต้องตามเ้าพวกนั้น เพื่อดูว่าพวกนั้นจะวางแผนอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า
แต่ตอนนี้เธอขอไปหาน้องสาวตัวแสบของเธอที่กำลังทำตัวเป็สายลับอยู่ โพรทาเลียพอลงมาจากต้นไม้เธอก็แอบเดินไปข้างหลังอีกฝ่าย เธอมองน้องสาวที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ อย่างน่าสงสัยตอนนี้โฟกัสแอบอยู่ลังไม้อันหนึ่ง โพรทาเลียย่อตัวหลบเพื่อไม่ให้พวกนั้นเห็นและน้องสาวเห็นว่าเธออยู่ข้างหลังพอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังใช้อะไรบันทึกบางอย่าง เธอเลยสงสัยเลยถามอีกฝ่ายไป
“กำลังทำอะไรอยู่นะ?”
“กำลังหาหลักฐานนะ!” โฟกัสตอบไปโดยไม่ได้หันไปมองคนที่ถามเลย
“หลักฐาน?” โพรทาเลียสงสัยว่าหลักฐานอะไร
“ใช่...หลักฐาน...เอ๋?” โฟกัสพึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองตอบคำถามของใครบางคนอยู่เธอค่อยๆ หันมองอย่างช้าๆ เธอก็ใที่เจอกับอีกฝ่าย “พี่-”
โพรทาเลียเห็นว่าอีกฝ่ายจะเรียกเธออย่างเสียงดังเธอก็รีบเอามือปิดอีกฝ่ายทันที เสียงของโฟกัสทำให้พวกนูอัสได้ยินเสียงแปลกๆนูอัสที่ได้ยินเสียงแปลกๆ นั้น เลยหันไปสั่งคนที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุดให้มาดู
“แก ไปดู!!”
“ขอรับ” คนที่โดนสั่งก็เดินมาทางที่โพรทาเลียกับโฟกัสอยู่
ทั้งสองคนเห็นแบบนั้น โพรทาเลียพาโฟกัสหลบไปทางอื่นทันทีคนที่เดินมานั้นก็ก้มมองจุดเดิมที่สองคนนั้นเคยอยู่เขาก็ไม่เจออะไรก่อนจะหันไปทางนูอัส
“ไม่มีอะไรขอรับ!”
“คงเสียงคนอื่นๆ มาทางนี้พวกเราไปกันดีกว่า!” นูอัสสั่งทุกคนลุกขึ้นออกไปจากจุดนั้นทันที
พอพวกนั้นไปหมดแล้วทั้งสองคนก็แอบออกมาจากที่ซ่อนที่โพรทาเลียพามาหลบโพรทาเลียหันไปหาน้องสาวเพื่อจะบอกว่าพวกนั้นไปแล้วก็เห็นว่าโฟกัสยังนั่งหงอยขอตกอยู่โฟกัสกำลังเซ็งที่อีกฝ่ายโผล่มาทำให้เธอใจนเกือบซวยโดยจับได้แล้ว
“เอ่อ...เป็ไรหรือเปล่านะ?” โพรทาเลียถามอีกฝ่าย
“เป็สิ!!พี่เกือบทำฉันกับพี่ซวยแล้วนะ!!” โฟกัสะโใส่โพรทาเลียทันที
โพรทาเลียถึงกับหงอยเลย “ขอโทษ...”
“อ๊ะ...” โฟกัสเห็นอีกฝ่ายทำหน้าหงอยเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมา “ฉันก็ผิดเหมือนกันนั้นล่ะแล้วนี่พี่...มาทำอะไรแถวนี้กัน?”
โพรทาเลียพอโดนถามเธอก็เปลี่ยนอารมณ์ทันที “มาทำอะไรนิดหน่อยนะเธอล่ะ แอบตามพี่สาวตัวเอง จะทำอะไรกันนะ?”
โฟกัสลุกขึ้นมาทันที “ทำอะไรนิดหน่อยนะแต่ฉันถามพี่ไป พี่ต้องตอบได้สิ!!”
“เอ่อ...แบบว่า อย่ามาสนใจฉันดีกว่านะ...”โพรทาเลียเริ่มแถไปเรื่อยๆแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ยอมง่ายๆ นี่สิ
“พี่มาทำอะไรกันแน่! ?” โฟกัสจ้องอีกฝ่ายเขม็ง
ทำเอาโพรทาเลียเกร็งไปเลย เธอถอนหายใจออกมา “ถ้าฉันบอกเธอเธอคงไม่บอกใครนะ”
“สัญญาต่อสายเืโพไซดอนและอาธีน่าว่าจะไม่บอกใคร”โฟกัสกำหมัดมือยกนิ้วชี้ขึ้นมาเขียนกากบาทตรงหัวใจของเธอ
“อืมมม...ฉันแค่มาตรวจสอบอะไรเื่โพรทาเลียเท่านั้นล่ะ”โพรทาเลียตอบอีกฝ่ายไปทันที
“ตรวจสอบเหรอ?”
“ใช่...” โพรทาเลียกอดอกตัวเองเธอเงยหน้ามองอีกฝ่าย “ไม่แน่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะเกี่ยวข้องกับโพรทาเลียนะ!”
โฟกัสได้ยินแบบนั้น เธอเหมือนจะกำหมัดแน่นทันที โพรทาเลียเหมือนเลยว่าอีกฝ่ายมีอารมณ์โกรธออกมาโพรทาเลียเดินเข้าไปใกล้ๆ อีกฝ่าย เธอยกมือมาััใบหน้าอีกฝ่ายโฟกัสรู้สึกได้เธอมองอีกฝ่ายที่เข้ามาใกล้เธอ
“อย่าเอาอารมณ์ของเธอไปเกลือกกลิ้งกับพวกมันดีกว่านะ”
โฟกัสมองอีกฝ่ายที่มีสีหน้ามุ่งมั่น ทำเอาเธอหัวใจของเธอที่ตอนแรกเต้นเป็ปกติแต่มันกับมีการเต้นที่แรงและเร็วขึ้น ทำเอาโฟกัสรู้สึกว่าอีกฝ่ายเท่มากๆ
“ค่ะ...”
“เอาล่ะ...งั้นฉันว่าเราแยกทางกันดีกว่านะ”
“เอ๋...อ๊ะ...จริงด้วยฉันต้องไปทำธุระต่อ” โฟกัสนึกได้ว่าตัวเธอยังตามพี่สาวของเธออยู่
“งั้นเหรอ งั้นแยกทางกันเลยน่านะ...” โพรทาเลียพูดจบเธอก็นึกบางอย่างได้ ก่อนจะหันมาหาโฟกัส เธอไหล่อีกฝ่ายแล้วยืนหน้าเข้าไปข้างๆหูอีกฝ่ายพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา “ฉันว่าวันนี้เธออย่าตามโพรทาเลียสักวันดีกว่านะ”
“!!” โฟกัสอึ้งไปคำตักเตือนของอีกฝ่าย
โพรทาเลียทิ้งประโยคนั้นไปเธอก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที พอออกมาห่างจากโพรทาเลียเธอรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายไม่ถามอะไร แต่อีกฝ่ายกับโกรธทำให้โพรทาเลียสงสัยว่าโฟกัสเกลียดนูอัสแค่ไหนกันแต่ตอนนี้เธอคิดว่าเมื่อกี้คงทำให้นูอัสต้องระวังตัวมากขึ้นเธอเลยต้องกลับมาทำภารกิจเดิมจริงๆ คือการเข้าไปในจุดอันตรายให้ได้โพรทาเลียกำลังคิดอยู่ว่าถ้าเจอพี่ก็ต้องไปร้องขออีกนั้นล่ะแต่ไม่ทันขาดคำโอราอุสก็เดินผ่านโพรทาเลียไปพอดี
โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายเธอรีบวิ่งไปหาทันที “พี่!!”
โอราอุสได้ยินเสียงนั้นเขาหยุดเดินแล้วขมวดคิ้วหันมามองอีกฝ่าย “อะไรอีกล่ะ? คีย์”
พอเธอเห็นสีหน้าอีกฝ่าย เธอก็ทำหน้าไม่ถูกเลยที่นี้ “แหมๆรู้ซะด้วยนะว่าเป็น้องนะ”
“น้องมีอะไร?”
“โธ่พี่! น้องขอล่ะ...ถึงจะขอสักกี่รอบน้องก็อยากเข้าจุดอันตรายนะ!”
“ไม่ได้!” โอราอุสพูดแล้วก็เดินหนีทันที
โพรทาเลียเห็นก็เดินตามทันที “โธ่พี่น้องขอล่ะ น้องอยากรู้เท่านั้นว่าสิ่งที่พวกนูอัสใช้มันคืออะไร?”
โอราอุสหยุดนิ่ง เขาหันไปมองอีกฝ่ายทันที “เธอรู้...แล้วทำไมไม่บอกพี่!?”
“ก็แม้...ที่พี่ยังไม่ยอมทำตามที่น้องขอเลยอ่ะ...น้องจะบอกพี่ทำไม!!”โพรทาเลียพูดยอกย้อนอีกฝ่าย
“เธอออ...” โอราอุสโกรธขึ้นมาเขาชี้นิ้วใส่อีกฝ่าย
โพรทาเลียกอดอกจ้องอีกฝ่าย อย่างไม่สนใจไยดี “หึ!”
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังถกเถียงกันฟีนีอุสกับเอมิลี่ที่กำลังคุยบางเื่กันอยู่นั้นกำลังเดินผ่านมาทางที่ทั้งสองคนอยู่ พอพวกเขาเดินผ่านเอมิลี่เห็นพวกเขาอย่างสงสัยว่าพวกนั้นทำอะไรอยู่ เธอเลยหยุดคุยกับพี่ชายแล้วพาเขาไปหาทั้งสองคน
“ไง ทั้งสองคน” เอมิลี่ทักขึ้นมาทันที
โพรทาเลียและโอราอุสหันไปมองทั้งสองคนกำลังเดินมาทางพวกเขาโพรทาเลียเห็นทั้งสองคน เธอรีบเดินเข้าไปหาทันที “เอมิลี่!ฟีนีอุส!”
“ไง...คีย์” ฟีนีอุสทักอีกฝ่ายแล้วยิ้มอย่างหน้าบาน
“ช่วยฉันหน่อยสิ!” โพรทาเลียจับมือทั้งสองคนทันที
“ให้ช่วยอะไรล่ะ?” เอมิลี่ถามขึ้นมาทันที
“ใช่…ให้ช่วยอะไรล่ะ?”ฟีนีอุสก็ถามซ้ำ
“พวกนายห้ามช่วยนะ!” โอราอุสเข้ามาขัดทันที
โพรทาเลียขมวดคิ้วมองพี่ชายแล้วหันมาหาทั้งสองคนโดยไม่สนใจพี่ชายเลย “ช่วยฉันเข้าไปข้างในจุดอันตรายได้ไหม?”
“ห๊า!!” ทั้งสองคนอุทานทันที
“จะบ้าหรือไง คีย์!” เอมิลี่สีหน้าตื่นใ“ถ้านายเข้าไปข้างในแล้วเกิดอะไรขึ้นมาจะทำไงล่ะ? มันอันตรายนะจริงไหมคะพี่?”
เอมิลี่หันไปหาพี่ชายฟีนีอุสมองทุกคนด้วยสีหน้าที่ทำอะไรไม่ถูกตัวเขาไม่รู้จะตอบยังไงดีโพรทาเลียเดินมาอยู่ตรงหน้าฟีนีอุสทันที
“ฟีนีอุส...ได้โปรดนะ...ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาทำยาไปถึงไหนกันแล้วนะถ้าไม่ได้ฉันอยากช่วย เพราะฉันปรุงยาได้นะ น๊าาาาาา~” โพรทาเลียทำหน้าอ้อนอีกฝ่าย
“นายปรุงยาได้เหรอ?” เขาถามอีกฝ่ายอย่างสนใจแต่ข้างในเขาตอนนี้นะ ใจกำลังเต้นแรงมากๆเพราะใบหน้าอีกฝ่ายกำลังอ้อนเขานั้นน่ารักจริงๆ
โอราอุสเห็นท่าไม่ดี เขารีบเข้ามาขัดจังหวะทันที “ฟีนีอุส!!นายคงไม่ให้หมอนี้เข้าไปที่นั่นนะ”
ฟีนีอุสสะดุ้งที่โอราอุสมองเขาด้วยสายตาที่บอกว่าห้ามให้มองนี้ไปเด็ดขาด
“แหมๆ โอราอุส” ฟีนีอุสแตะไหล่ของอีกฝ่าย”นายอยากห่วงคีย์บ่อยๆ เลยนะ เขาน่าจะดูแลตัวเองได้นะแล้วอีกอย่างถ้าเรายอมให้คีย์เข้าไปสักครั้ง เขาอาจจะช่วยพวกนักวิจัยได้นะ”
“แต่ว่า!!” โอราอุสกำลังหาข้อโต้แย้งทันที
“เฮ้อ...โอราอุส...ถ้านายห่วงคีย์ขนาดนั้นนายก็ไปด้วยสิ!?”
โอราอุสได้ยินแบบนั้น เขาหันไปมองน้องสาวเขาโพรทาเลียยิ้มอย่างชอบใจว่าพี่ชายจะทำตามคำแนะนำของฟีนีอุสไหมโอราอุสกระแอมหนึ่งครั้งก่อนจะพูดขึ้น
“ก็ได้ ฉันจะยอมไปด้วย โอเคไหม? คีย์”
“ครับ!!” โพรทาเลียตอบรับทันที“ขอบคุณครับพี่โอราอุส ฟีนีอุสก็ด้วยขอบคุณนะ”
“ก็แค่ช่วยพูดให้เท่านั้นล่ะ” ฟีนีอุสเขินหน่อยๆที่อีกฝ่ายชมเขา
“งั้นไปได้เมื่อไรนะ” โพรทาเลียถามพี่ชายทันที
โอราอุสมองโพรทาเลียทันที เขากำลังคิดว่าควรไปตอนไหนดีเพราะตอนนี้เขายังไม่อยากให้อีกฝ่ายไป “ไว้...พี่เสร็จงานแล้วจะพาไป!”
“แล้วงานจะเสร็จเมื่อไร?” โพรทาเลียขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย
“อ๊ะ...เอ่อ...ตอนเย็น!”
สายตาของโอราอุสหันไปทางขวา แถมการกระทำของอีกฝ่ายขยับหัวไปมา มือกุมแต่แขน แต่พูดติดขัดหน่อยๆ แล้วก็เหงื่อตก โพรทาเลียจ้องอีกฝ่ายเธอรู้เลยว่าพี่ชายกำลังโกหกเธอไม่ให้เธอไปแน่ๆ เธอหันไปหาฟีนีอุสทันที
“ฟีนีอุส!” โพรทาเลียลากพาฟีนีอุสออกมาห่างจากโอราอุส“นายช่วยพาฉันไปทานพี่เขาได้ไหม?”
“ทำไมอ่ะ?” ฟีนีอุสถามอย่างสงสัยทันที
“เพราะพี่เขากำลังโกหกนะแล้วถ้าไม่รีบไปนะ เขาห้ามฉันไปเองแน่ๆ”
“โอเค...งั้นเดียวฉันพาไปนะ...” ฟีนีอุสมองอีกฝ่ายเขารู้สึกไม่ดีล่ะ
“โอเค งั้นไปกัน!!” โพรทาเลียจับมือแล้วรีบพาอีกฝ่ายไปทันที
โอราอุสเห็นสองคนวิ่งไปแล้วเขาก็งงทันทีว่าสองคนไปไหนกัน “เฮ้! พวกนายไปไหนกันนะ!!”
“ไปจุดอันตรายนะสิ!! พี่ไม่พาฉันไปฉันไปกับฟีนีอุสก็ได้!!”
“เห้ย! คีย์!!” โอราอุสใทันที
ฟีนีอุสหันมาะโตามหลังทันที “ไม่ต้องห่วงโอราอุสเดียวฉันดูแลคีย์ให้”
ทั้งสองคนวิ่งห่างออกไปทันทีโอราอุสถึงกับหน้าขึ้นสีแดงทันทีเขาไม่นึกเลยว่าน้องสาวเขาจะเป็เด็กที่ไม่ฟังอะไรสักอย่างเอมิลี่เข้าไปตบไหล่โอราอุสเบาๆ
“น่าๆ พี่โอราอุส ปล่อยคีย์เขาเถอะนะถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพี่ชายหนูช่วยเขาได้อยู่แล้วล่ะ”
“เฮ้อ...ก็จริงน่านะ...แต่ฉันห่วงน้องฉันนี่น่า...”
“น้องฉัน! ?” เอมิลี่งงว่าอีกฝ่ายบอกว่าคีย์เป็น้องตัวเองเหรอ
“ฉันหมายถึงพอดีฉันกับคีย์สัญญาเป็พี่น้องฉันนะ ก็ถือว่าคีย์เป็น้องชายฉันนะ” โอราอุสตื่นตระหนกเลยที่ตัวเองเผลอพูดว่าคีย์เป็น้องเขาซะงั้น
“อ๋อ...แบบนี้เอง...” เอมิลี่เข้าใจทันที
หลังจากที่โพรทาเลียหนีมากับฟีนีอุสไกลพอควรทั้งสองคนเลยวิ่งช้าลง แล้วเดินต่อ แต่ว่าโพรทาเลียลืมบางอย่างไปว่าตัวเธอนั้นกำลังจับมืออีกฝ่ายไปตลอดทางตัวเธอพึ่งมานึกได้ว่ามือตัวเองกำลังจับมือฟีนีอุสอยู่ เธอค่อยๆหันไปมองมือของตัวเอง แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ยิ้มให้เขาเธอถึงกับใปล่อยมือทันที
“อ๊าก!! ขอโทษนะลืมปล่อยมือเลย...” โพรทาเลียถึงกับมีใบหน้าแดงทันทีตัวเธอไม่เคยจับมือใครนานแบบนี้ แต่ทำไมไม่รู้เธอกับมีใบหน้าที่แดงขึ้นมาได้
“ไม่เป็ไร...แค่นี้เองนี่นา” เขายิ้มออกมา ก่อนจะจับมืออีกฝ่ายอีก “แต่จับมือไว้ดีกว่านะ เกิดนายเดินไปในเขตที่ไม่ควร ฉันจะแย่เอานะ”
“อ๊ะ...อืม...” โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่จับมือเธอมืออีกฝ่ายหยาดเหมือนมือของเธอ
ทั้งสองคนเดินกันไปเรื่อยๆ ระหว่างเดินกันนั้นฟีนีอุสที่เดินอยู่ข้างๆก็หันมาเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายห้อย มันเหมือนลูกแก้ว แต่เขาเหมือนสังเกตเห็นอะไรแวบๆจนเขาสงสัยว่ามันคืออะไร จนเขาต้องถามอีกฝ่าย
“คีย์...”
“อะไรเหรอ?” โพรทาเลียหันไปถามอีกฝ่าย
“เอ่อ...นายห้อยลูกแก้วไว้ทำไมนะ?”ฟีนีอุสถามเขามองไปที่ลูกแก้วที่ห้อยอยู่ตรงอกของอีกฝ่าย
โพรทาเลียมองลูกแก้วซีเรียสเธอลืมไปว่าตัวเองห้อยสิ่งนี้อยู่ “อ๊ะ...มันเป็ลูกแก้วนำโชคที่ฉันได้มานะ”
“นำโชคเหรอ?”
“ใช่ๆนำโชคแบบทำให้ฉันมีแต่เื่ดีนะ...” โพรทาเลียแถไปเรื่อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายถามอะไรเยอะ
“แบบนี้เอง...เป็ความเชื่อสินะ” ฟีนีอุสพยักหน้าเข้าใจทันที
“ใช่...” โพรทาเลียเหงื่อตกเลยทันที
เธอนึกว่าจะไม่รอดแล้วเธอลืมเก็บลูกแก้วที่คาเร็นน่าอยู่ไปเลย เธอไม่กล้าเก็บเลยตอนนี้แต่พาไปถึงจุดอันตราย เธอคงต้องเก็บลูกแก้วเข้ากระเป๋าก่อนล่ะพอฟีนีอุสพาคีย์มาถึงจุดอันตราย พวกเขาต้องผ่านจุดตรวจก่อน
“จุดตรวจนี้ เขาจะให้เราทำอะไรนะ ฟีนีอุส”
“อ๋อ เราต้องเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วตรวจว่าเรามีอะไรเขามาด้วยไหมนะ”
“อ๋อ...แบบนี้เอง...” โพรทาเลียเข้าใจทันที
ฟีนีอุสเดินเข้าไปก่อนแล้วโดนตรวจร่างกายพร้อมกับรับชุดมา โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายทำ เธอก็ทำตามเข้าได้รับการตรวจเสร็จตอนแรกพวกนั้นมองที่สิ่งที่เธอห้อย เธอต้องบอกว่ามันคือลูกแก้วเฉยๆฟีนีอุสต้องมาบอกพวกนั้นถึงเชื่อ โพรทาเลียถึงกับเซ็งจริงๆ
จบตอนที่ 20 โปรดติดตามอ่านตอนที่21 ต่อไป
![ตำนานเทพสงครามอมตะ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690279672_67656443.webp)
140K
![ลิขิตรักคำสั่งวิวาห์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710826683_64310622.webp)
