หทัยสีเทา

        ธาวินนั่งมองพิชญาที่นอนหราอยู่บนเตียงคนไข้ สายตาคมระริกมองหญิงสาวที่ตนรัก แล้วยกมือขึ้นมาลูบไรผมออกจากใบหน้านั้นอย่างทะนุถนอม

        หลังจากพักเที่ยงภีมพลและนายตั้ม นั่งทานอาหารที่มุมเดิมเหมือนในทุกวัน หากแต่วันนี้ ภีมพลพยายามมองหาผู้จัดการฝ่ายผลิตรูปหล่อคนใหม่ กลับหาไม่พบ เขาขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะหันกลับไปหานายตั้ม

        “วันนี้ผู้จัดการไม่มากินข้าวแฮะ” นายตั้มเหลือบมองดูโต๊ะประจำของผู้จัดการที่ภีมพลพูดถึง พบแต่ความว่างเปล่า

        “ไม่มาแล้วทำไมวะ มีไรหรือเปล่า”

        “เปล่าพี่ แค่เห็นเป็นเด็กใหม่ก็อยากเทคแคร์ “นายตั้มที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่ ถึงกับพ่นข้าวออกมา เพราะคำพูดแปลกประหลาดของเจ้าเด็กที่นั่งอยู่ด้านข้างก่อนจะคว้าน้ำที่ตั้งอยู่ยกดื่ม

        “นายใช้คำพูดนี้ กับผู้จัดการฝ่ายนี่นะ”

        “อ้าว ทีผม...พวกพี่ยังเรียกเด็กใหม่เลย ผู้จัดการเข้ามาที่หลังผม ไม่ให้เรียกเด็กใหม่จะให้เรียกอะไร” นายตั้มมองหน้าชายหนุ่ม ถึงกับอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มจะมีความคิด “ที่เหมือนไม่ได้ใช้ความคิด” ชายกลางคนใช้เวลาตะลึงงันครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติ

        “เอาเหอะ เอาที่นายสบายใจแล้วกัน จะเรียกอะไรก็เรียกไป” นายตั้มไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเด็กรุ่นราวคราวลูก

        ก่อนที่คนงานชายอีกคนจะเดินเข้ามาสะกิดหลังภีมพลอย่างกล้าๆ กลัว แสดงความไม่มั่นใจออกมาอย่าเห็นได้ชัด ทั้งสองจึงหันไปยังคนงานชายปริศนาที่ว่าอย่างพร้อมเพียง

        “น้องชื่อภีมพา เอ้ย ภีมอะไรวะ” คนงานปริศนาเกาศีรษะแกรกๆ พลางเหลือบตาขึ้น พยายามนึกชื่อพยางค์สุดท้ายให้ออก

        “เอาเถอะๆ พี่จะภีมอะไรก็ได้ แต่ผม...ภีมพล พี่มีอะไรหรือเปล่า”

        “เออๆๆ ใช่ ภีมพล ผู้จัดการฝากบอกว่ากินข้าวเสร็จแล้วให้ไปหาที่ห้องด้วย” ชายปริศนาทำหน้าที่เสร็จ ก็เดินหายวับไปท่ามกลางฝูงคน ไม่อยู่รอรับคำตอบจากภีมพล ที่กำลังเคี้ยวอาหารอยู่เต็มปาก ก่อนทำหน้าฉงนเล็กน้อย

        “อ้าวพี่ เดี๋ยวสิ ผู้จัดการให้ไปหาทำไม” คำถามของชายหนุ่มเสมือนคุยกับอากาศธาตุ เห็นเพียงหลังไวๆ ของคนส่งสาร พลางถอนหายใจหนึ่งครั้ง หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จสรรพ ภีมพลรีบไปยังห้องผู้จัดการตามคำสั่งทันทีก่อนหมดเวลาพักเที่ยง

        เสียงเคาะห้องดังเป็นจังหวะ ก่อนจะที่ชายหนุ่มจะเปิดประตูเข้าไป

        “เรียกผมมามีอะไรหรือครับ”

        “ผมอยากกินกาแฟร้านนั้น” ผู้จัดการหนุ่มวางมือจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วหันหน้ามาดนิ่งมาทางพนักงานของตัวเอง พายุวาดมองใบหน้าของเด็กหนุ่มด้วยจุดมุ่งหมายบางอย่าง ด้วยเพราะภีมพลจะเป็นสะพานเชื่อมไปยังพิชญา บุคคลที่พิมพ์พาอยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังมากที่สุด

        “ฮะ! ว่าไงนะครับ” ภีมพลย่นคิ้วเข้าหากัน พลางสองเข้าก้าวเข้าไปใกล้