ลำปางหนาวมาก [จบ]

    บทที่ 7

    บทที่ 7        “มึงว่าอะไรนะ”        ผมยืนผึงขึ้น พร้อมกับใบหน้าร้อนผ่าว หูชา ตัวสั่น ความรู้สึกโกรธของผมมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ปริมเจอ ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง                “ปริมอยู่ที่ไหน”         “อยู่บนบ้านกับแม่ มึงใจเย็น ๆ ป้าอุษาบอกให...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ