ด้วยการที่โรงเรียนนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านของวีมากนัก วีจึงเลือกที่จะเดินไปถือว่าเป็การได้ออกกำลังกายไปในตัวด้วย
แต่ถึงแม้วีจะเคยเป็ดาราที่โด่งดังมาก่อน แต่ตัวของวีนั้นก็มักจะเจอปัญหาส่วนตัวเล็กๆน้อยๆอยู่เสมอและคราวนี้ก็เหมือนกัน ใช่แล้วตอนนี้วีกำลังเจอปัญหาอยู่
ที่สี่แยกแห่งหนึ่งมีเด็กหนุ่มหน้าตาดีในชุดพละกำลังยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาในยาวเช้าก็ได้แต่งุนงงกันว่าเด็กหนุ่มคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่
แต่ก็ไม่มีใครอยากจะเข้าไปถามนักเนื่องจากตอนนี้เป็่เวลาเร่งรีบผู้คนจึงสนใจแต่ในเื่ของตัวเองเพียงเท่านั้น และพวกเขาก็ปล่อยให้เด็กหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ริมถนนต่อไป
ส่วนเด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเขาคือวีซึ่งตอนนี้กำลังเจอปัญหาอยู่นิดหน่อยทำให้่เวลายามเช้าของเขาต้องหยุดชะงัก ส่วนเหตุผลนั่นก็คือเขาหลง ใช่แล้วตอนนี้วีกำลังหลงทาง
เนื่องจากวีนั้นไม่ได้ใช้เส้นทางนี้มานานกว่า 20ปีแล้วฉะนั้นแน่นอนว่ามันจะต้องมีหลงลืมกันบ้าง แต่ถึงอย่างงั้นวีก็คิดว่าเขาไม่น่าจะลืมทางไปโรงเรียนของตัวเอง
แต่ใครจะไปคิดว่ายิ่งเขาเดินเท่าไหร่ก็ยิ่งงง เพราะแถวนี้มันช่างมีตรอกซอกซอยเยอะเสียเหลือเกิน และจะไปถามทางใครสักคนมันก็ยังไงอยู่
วียืนเกาหัวตัวเองเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา
‘นี่ฉันหลงจริงหรอเนี้ย ?’
‘คนที่สามารถจำบทหนังสองหน้าได้กลับต้องมาหลงทางไปโรงเรียนเนี้ยนะ เล่าไปใครเขาจะเชื่อกัน’
วีเกาหัวแกรกๆก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพขึ้นมาและเปิดแอพฯแผนที่ วีไม่รอช้าค้นหาทางไปโรงเรียนดรุณคริสเตียนทันที ไม่นานนักเส้นทางก็ปรากฏขึ้นมาบนแผนที่
วีเดินตามเส้นทางในแผนที่ไปได้ไม่นานก็มาถึงหน้าโรงเรียนแต่สิ่งที่ทำให้วีอดไม่ได้ที่จะปวดหัวก็คือ มันห่างจากจุดที่เขาเคยอยู่ไม่ถึง 20นาที และถ้าหากเดินทะลุซอยที่อยู่ตรงร้านขายกับข้าวหน้าหมู่บ้านก็สามารถมาถึงโรงเรียนได้เพียงแค่ 20นาทีเท่านั้นเอง
วีถึงกับยืนกุมหัวตัวเอง
‘นี่ฉันเสียเวลาเดินเป็ชั่วโมงเพื่ออะไร ?’
หลังจากเสียเวลาทำใจเพียงเสี้ยววิวีก็เดินเข้าไปในโรงเรียน เนื่องจากเขาหลงทางนิดหน่อยทำให้เขามาสาย โชคดีที่ทางโรงเรียนไม่ได้เคร่งครัดเื่กฏมากนัก เหตุก็เป็เพราะผอ. และตัวครูใหญ่เป็คนที่ค่อนข้างหัวสมัยใหม่และเชื่อว่ากฏบางข้อมันค่อนข้างจะงี้เง่า ทำให้พวกเขายกเลิกกฏบางข้อไปและทำให้โรงเรียนนี้ไม่เหมือนกับโรงเรียนอื่นๆ
แม้ชื่อของโรงเรียนจะแลดูเหมือนเป็โรงเรียนของศาสนา แต่ที่โรงเรียนนี้ไม่ใช่โรงเรียนเกี่ยวกับศาสนาแต่อย่างใด เพียงแค่เ้าของโรงเรียนนี้ใช้ชื่อของเขาเป็ชื่อของโรงเรียนเท่านั้นเอง
ระหว่างทางเดินวีก็ได้มองและชมกับบรรยากาศเก่าๆที่เขาเกือบจะลืมมันไปแล้ว โรงเรียนดรุณคริสเตียนถือเป็โรงเรียนใหญ่โรงเรียนนึงในกรุงเทพฯ และมีหลักสูตรการสอนที่แตกต่างจากโรงเรียนอื่นๆทั่วไป
ตัววีเองที่เคยเรียนอยู่ที่นี้ก็ไม่ได้รู้ประวัติของโรงเรียนมากนัก เขารู้เพียงแค่เ้าของโรงเรียนแห่งนี้เป็มหาเศรษฐีชาวต่างชาติที่ชื่นชอบประเทศไทยเท่านั้น ส่วนเหตุผลที่เขามาสร้างโรงเรียนเพราะอะไรนั้นตัววีเองก็ไม่รู้เช่นกัน
ด้วยการที่โรงเรียนนั้นมีพื้นที่โครตจะกว้างทำให้โรงเรียนแห่งนี้นั้นมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ไม่ว่าจะเป็สนามบอล สนามบาส โรงยิม สระว่ายน้ำ และอื่นๆอีกมากมาย
วีเดินขึ้นมาบนตึกเรียนพร้อมกับรำลึกความหลังเล็กน้อย
‘เอ่อ… นี่ฉันเรียนอยู่ห้องไหนหว่า ?’
วีเกาหัวก่อนจะหยิบสมุดในกระเป๋าขึ้นมาดู ซึ่งด้านหน้าเขียนเอาไว้ว่า ม.5/2 วีจึงมองไปที่ป้ายแขวนหน้าห้องและเดินไล่ไปทีละห้องอย่างใจเย็น
เมื่อมาถึงหน้าห้องวีก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของผู้หญิงคนหนึ่ง
“นาย วีรภัทร ยังไม่มาใช่ไหม ?”
เป็เสียงของครูดาวนั่นเอง ดูเหมือนว่าเธอกำลังเช็คชื่อในคาบโฮมรูมอยู่ซึ่งตัววีที่มาสายแน่นอนว่าต้องถูกเรียกชื่อซ้ำเป็ธรรมดา
วีสูดหายใจพร้อมกับทำใจเล็กน้อย เพราะเนื่องจากนี่เป็การกลับมาเรียนครั้งแรกในรอบสิบปี แน่นอนว่าต้องมีเกร็งกันบ้าง
หลังจากทำใจเสร็จแล้ววีก็เปิดประตูห้องเข้าไป การมาของวีเรียกความสนใจของทุกคนในห้องได้อย่างชัดเจนโดยเฉพาะนักเรียนหญิงที่มองเขาตาเป็ประกาย ครูดาวเองก็มองมาวีอย่างสงสัยก่อนจะถามออกมา
“นักเรียนใหม่งั้นหรอจ๊ะ ?”
ครูดาวพูดพร้อมกับเปิดดูใบรายชื่อในมือ วีส่ายหน้าก่อนจะตอบกลับไปด้วยท่าทีเขินๆเล็กน้อย
“เปล่าครับ เอ่อ… ผมวีรภัทรเองครับ พอดีว่ามีปัญหาระหว่างทางนิดหน่อยเลยมาสาย”
เมื่อทั้งห้องได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับหันมาจ้องวีด้วยสายตาเดียวกัน
-เปลี่ยนชื่อจริงของวีจาก วีรพัฒน์ เป็ วีรภัทร แทนนะครับ
-อยากจะถามคนอ่านว่าชื่อ วีรภัทร ภาษาอังกฤษนี่เขียนแบบนี้ถูกแล้วใช่ไหม ? ‘veeraput’
1K
