สายธารเดินไปเดินมานานนับชั่วโมงจนเริ่มท้อจึงคิดว่าควรกลับไปตั้งหลักที่บ้านดีกว่าหรือไม่ก็ต้องค้นหาเพื่อนน้องสาวดูเธอไม่มั่นใจว่าน้องสาวจะยังติดต่อกับใครทางนี้หรือไม่ในระหว่างที่เดินออกไปขึ้นรถ..... ตุ้บ! เธอชนเข้ากับใครบางคน "ขอโทษค่ะ"
"ซุ่มซ่าม... หน้าตาก็จืด เดินไม่ดูทาง"เสียงห้วนๆ ดังออกมาจากปากของชายร่างบึกบึนนั่นเธอแหนหน้าขึ้นมองทันที"อ่อยหรือไง.... หน้าตาแบบนี้ไม่ได้กินผมหรอก"เธออ้าปากหวอทันทีคาดไม่ถึงคนอะไรคิดเองเออเองคิดในเชิงลบอีกด้วย"ดูทำหน้าเข้า.... ผมคงหล่อมากซินะ.... ก็อย่างที่เห็นสาวๆ ติดกันตรึม"เขายักไหล่อย่างกวนๆ เธอส่ายหน้าไม่อยากต่อปากต่อคำจึงเดินเลี่ยงเขาไป "เดี๋ยว! "ร่างบางชะงักหันกลับไปมอง"จำใส่หัวไว้ด้วยล่ะ"เธอกรอกตาไปมาอย่างระอาเต็มทีก่อนจะล้วงมือไปหยิบนามบัตรในกระเป๋าสะพายมายื่นให้เขา.....
"นี่คะ... นามบัตรฉัน พบฉันได้ทุกเมื่อค่ะ"เขารับมาอย่างงงๆ เธอเดินลิ่วๆ ออกไปอย่างรวดเร็ว เขาก้มหน้าลงอ่านนามบัตรในมือก็ต้องหน้าเข้มขึ้น
" จิตแพทย์หญิง สายธาร วรโชติกุลนรา...... นี่เธอว่าฉันเป็โรคจิตหรอ ยัยสายธาร... หึ... จิตแพทย์หรอได้แล้วเจอกัน"เขากำนามบัตรในมือแน่นแววตาวาวโรจน์"ไม่รู้จัก ผู้พัน เดล ซะแล้ว"
ธานินทร์พาน้ำชามาส่งบ้านอย่างปลอดภัยตลอดทางเธอนั่งเงียบไม่พูดไม่จาจนมาถึงบ้านหลังใหญ่พอรถจอดสนิทเธอก็รีบลงจากรถทันทีวิ่งหายเข้าไปในบ้าน มีหรือที่ธานินทร์จะยอมกลับง่ายๆ เขาลงจากรถเดินตามเธอเข้าไปด้านใน.....
"น้ำชา.... หายไปไหนมาลูก"คุณวาดมารดาหญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินเข้ามากอดเธอแทบจะทันทีที่เห็นหน้า
"เอ่อ... "เธออึกอัก
"สวัสดีครับคุณแม่"เขายิ้มร่าเดินเข้ามาทำความเคารพแม่หญิงสาว
"ตานินใช่ไหมลูก"คุณวาดยิ้มให้อย่างเอ็นดู
"ครับ... "
น้ำชาหันมาทำยาเขียว ปั๊ด! ใส่ เขา"ผมพาน้องไปเองครับคุณแม่"
"โล่งอกไปที! .... ทานไรมายังล่ะตานิน มาๆ ลูกพาพี่เข้าไปนั่งพักก่อน.. "มารดาเธอยิ้มให้อย่างใจดีเดินโอบกอดบุตรสาวเข้าไปในห้องรับแขกของบ้าน"ตานินแล้วหนูตองนวลล่ะจ๊ะ สบายดีหรือเปล่า... แม่ไม่ได้เจอนานแล้ว"
"สบายดีครับ"เขาหันไปยักคิ้วให้เธอที่กำลังหน้าบึ้ง
"คราวหลังชวนน้องมาด้วยนะแม่คิดถึง... อ่ออีกคนนึงชื่ออะไรแล้วนะที่ชอบไปไหนมาไหนกับตองนวลตลอดคนสวยๆ น่ะแม่จำชื่อไม่ได้"
"ยิหวาครับ"เขาตอบออกมา
"ใช่ๆ .... คนนั้นล่ะแม่ฝากบอกว่าคิดถึงด้วยนะน้องนิสัยดีมากเลย"
"ครับคุณแม่"
"งั้นคุยกันไปก่อนนะลูก... แม่เข้าไปในครัวก่อน"นางยิ้มให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินจากไป...
"กลับไปสิคะ"เธอหันมาไล่เขาเมื่อมารดาจากไปแล้ว"พี่นินจะเข้ามาทำไมคะ"เธอส่งสายตาตัดพ้อมาให้
"แล้วไงล่ะครับ... พี่ผิดหรอ"เขายักไหล่อย่างกวนๆ
"ไม่ผิดมั้งคะ.... ทำกับน้ำชาถึงขนาดนี้"ั์ตาเธอเริ่มแดงๆ ขึ้น
"เสียใจมากหรือเปล่า"
"ถามทำไมคะ"
"ตอบมาสิ! "เธอนิ่งเงียบ"ไปค้างกับพี่ได้มั๊ย! "เขาขยับเข้ามากระซิบข้างหูเธอ เธอตาโตหันมามองหน้าเขา
"พี่นิน"หน้าเธอเริ่มแดงขึ้นทั้งโกรธทั้งอาย"พี่จะหยามศักดิ์ศรีกันไปถึงไหน"
"ไม่ได้หยามอะไรเลยนะคิดมาก... ขอตัวแปปนะ"เขาเดินหายเข้าไปในครัวสักพักจูงแขนมารดาเธอมาด้วย เธอนั่งมองอย่างสงสัยสองคนนั่นคุยไรกันเห็นมารดายิ้มร่าอย่างมีความสุข
"ลูกสาวแม่.... ทำไมไม่บอกว่ามีแฟนแล้ว"นางถามยิ้มๆ
"แฟน? "เธอทำหน้าหรอหรา
"ไม่ต้องปิดหรอกลูกตานินบอกแม่หมดแล้ว.... เย็นนี้แม่ต้องบอกข่าวดีนี้กับคุณพ่อ ท่านคงปลื้มใจมากแน่ๆ ได้ลูกเขยที่พึงใจแบบนี้"
"ห๊า? "เธอหันไปมองหน้าเขาก็พบรอยยิ้มเ้าเล่ห์"พี่นินบอกไรคุณแม่บ้างคะ"เธอถามอย่างร้อนใจ...
"ทุกอย่างเลยครับ"
"พี่นิน! "เธอตาโตปากบางห่อเข้าหากัน เขาเข้ามานั่งข้างๆ พลางโอบกอดเธอไว้ต่อหน้ามารดา
"คุณแม่ครับ... ผมรักลูกสาวคุณแม่ครับ"
"555555 แม่ชื่นใจจังเลย"มารดาตื่นเต้นดีใจเกินขนาด ส่วนเธอหูอื้อไปหมดแล้วหน้าแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ "ถ้าคุณพ่อได้ฟัง... คงดีใจตายเลย... อิอิอิ"
"น้ำชา... พูดไรบ้างซิ"เขาหันมากระซิบ"รักพี่หรือเปล่า" เธอเขินจัดทำไรไม่ถูกมารดาก็ช่างกระไรนั่งรอลุ้นคำตอบจากปากบุตรสาวอย่างใจจดจ่อ
"พูดซิลูก.... พูดสิๆ ... โอยตายๆ โรแมนติกแท้ๆ เลย"มารดาเธอออกอาการเขินแทน"น้ำชา..... ตอบสิลูก"
เธอยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างเขินอายคิดไม่ถึงว่าธานินทร์จะทำแบบนี้ทำแบบที่เธอไม่ได้ตั้งตัวเลยหลงโกรธเขามาตลอดทางที่แท้เขามาบอกรักต่อหน้ามารดานี่เอง.... 'โอ๊ย.... เขินๆ ๆ ๆ ๆ ๆ 'ใจเธอเต้นรัวมันตื่นตันไปหมดลำคอแห้งผากคิดไรไม่ออกจริงๆ ธานินทร์แกะมือบางออกจากใบหน้า"น้ำชา... บอกพี่มาเร็ว"
"ใช่ลูก... ตอบมาเร็วๆ "
"เอ่อ... "เธอหลบตาทั้งสองคน"คือว่า"
"ถ้าไม่บอกพี่จูบโชว์คุณแม่นะครับ"เธอหน้าซีดสลับแดง
"เอ่อ.... ระ.... รัก.... เหมือนกัน"
จุ๊บ! เขาก้มลงหอมแก้มนวลทันที 'โอ๊ะตายล่ะต่อหน้าแม่ เขินจัง' มารดาเธอหัวเราะชอบใจ
"55555แม่มีความสุขจัง... แม่โทรบอกทุกคนก่อนนะ.... น้ำชาคืนนี้จะนอนที่นี่หรือไปนอนบ้านพักตานินล่ะลูก"
"ห้ะ! " เธออุทานออกมาอย่างใ นี่แม่เธอไปอะไรไปแล้วนี่ลูกสาวแท้ๆ นะให้ไปนอนบ้านผู้ชายได้ไง
"งั้นตานิน... นอนนี่ได้มั๊ยลูกค่อยกลับพรุ่งนี้"
"ได้ครับ"เธอหน้าหวอเป็ครั้งที่สอง 'นี่ใช่แม่เราจริงๆ หรอ'เธอคิดในใจอย่างตกตะลึง"ที่รัก.... เงียบทำไมล่ะ"
"ปะ.. ป่าวนะ.... "
"ไม่ต้องเขินหรอก... คืนนี้เรามาทำความรู้จักกันนะจะได้ชิน"เขากระซิบบอกเธอ
"บ้า"
1K
