ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

การเดินทางไปแคว้นเคโนะ โดยใช้รถไฟมนตรา ความเร็วสูง เป็๲ไปด้วยดี รถไฟวิ่งด้วยความเร็วสูง 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระดับความสูง 10000 ฟุต ซึ่งเราก็เดินทางมาเป็๲วันที่ 3แล้ว

ข้านั่งฟัง เสียงรถไฟ ดังเป็นทำนองเพลง {ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง} จนงีบหลับไป สักพักใหญ่ๆก่อนที่จะได้ยินเสียง ไป๊อวี่ โหวกเหวก โวยวาย
" แย่แล้ว ไวเวิร์น กำลังโจมตีรถไฟของเรา " ไป๊อวี่ สบถ ก่อนที่ข้าจะเห็นไวเวิร์น โฉบไปโฉบมา
" เดี๋ยวข้าจัดการเอง " ข้ากล่าวแล้วกระโดดออกไป ยืนที่หัวรถไฟ ตอนนี้ ไวเวิร์น ตัวเท่ารถมอเตอร์ไซด์ กำลังโจมตี ตัวรถไฟอยู่ ห้องโดยสารบางห้องถึงกับระเบิดไปแล้ว
" เป็นเพราะแบบนี้นะแหละ ข้าถึงไม่อยากให้เจ้ายืมของวิเศษ เพราะเจ้าชอบทำมันพัง " ไป๊อวี่กล่าว แล้วร้องไห้ เพราะเธอ กำลังจะเสีย รถไฟมนตราความเร็วสูง ซึ่งราคาไม่อาจประมาณได้
" แม่งเอ๊ย ไอ้พวกไวเวิร์น " ข้าสบถ ก่อนที่ไวเวิร์นตัวหนึ่งจะยิงลูกไฟไปที่ห้องเครื่อง
ตูมมมม! เสียงดังกระจาย และแล้วตอนนี้ ห้องเครื่องก็ลุกไหม้ระเบิดไปแล้ว และเรากำลังจะตก จากความสูง เหนือฟ้า 1หมื่นฟุต
" ไป๊อวี่ จับไว้แน่นๆ " ข้าตะโกน แล้วรีบยึดตัวไว้กับหัวรถจักร ก่อนที่มันจะดิ่งพสุธา
ฟ้าวววว ฟ้าวววว ฟ้าวววว
ความเร็วในการตกกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไป๊อวี่ร้องตะโกน 
ครืนนนนน เสียงตัวรถไฟสั่นไม่หยุด และข้างล่าง ก็เป็น ภูเขาไฟที่กำลังปะทุ
" อดทนไว้ ไป๊อวี่ " ข้าตะโกนอีกครั้งก่อนที่รถไฟมนตราทั้งคัน จะกระแทกเข้ากับพื้นดิน 
โครมมม! ตูมมมม!
เพียงแค่เวลาไม่กี่วินาที รถไฟมนตราก็กลายเป็นเศษเหล็ก
แอะ แอะ แอะ เสียงข้าไอ เพราะฝุ่นฟุ้ง ข้าเดินลงมาจากรถไฟมนตรา แล้วเริ่มค้นหาไป๊อวี่จากเศษ ซากรถไฟ
" ชดใช้มาเลย เซียงหลง เจ้าทำรถไฟข้าพัง " เสียงอันคุ้นเคย ดังมาจากข้างหลังข้า ข้าดีใจที่ไป๊อวี่ยังไม่ตาย แต่เธอก็ยัง ดา ด๊า ดา ด่า ข้า จนข้าแทบจะทนไม่ไหว
" เงียบก่อนเดี๋ยวมังกรจะได้ยินนะ " ข้าตะโกน แข่งกับเสียงด่าของ ไป๊อวี่
" มันสายไปแล้ว " ไป๊อวี่เอามือป้องปาก และชี้ไปข้างหลังข้า ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ข้าไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า จะเจอตัวอันตรายระดับนี้ เร็วอย่างนี้
ธันเดอร์อาย คิงส์ดราก้อน!!!
พวกเราสองคนร้องตะโกน แล้วรีบวิ่งหนี ขณะมันพ่นไฟ จริงตัวมันก็ไม่ใหญ่นัก ขนาดเท่ารถบรรทุกสิบล้อเอง
" หนอย ข้าเป็นถึงพระเจ้า เชียวนะ เจ้ากิ้งกือ " ไป๊อวี่ โมโห เพราะไฟไหม้ทรงผมของเธอ จนหงิกงอ และด้วยความโกรธ ไป๊อวี่จึงใช้ เพลิงแห่งจุดจบอีกครั้ง
{ เพลิง แห่งจุดจบ ระดับ เอ็กตร้า } ไป๊อวี่ โห่ร้องด้วย สุรเสียง อันดังก้อง ด้วยพลังทำลายเพียงแค่ลูกเดียว ก็ทำให้ภูเขาไฟ เคโนะ หายไปครึ่งลูก
ตูมมมม! เสียงพลังทำลายยังคงไม่ขาดช่วง ธันเดอร์อาย คิงส์ดราก้อนได้รับบาดเจ็บสาหัส จนเหลือเลือดแค่ 1 ใน 10 หากมองด้วยเวทย์บอกสเตตัส
1028 /10280 นี่คือเลือดที่เหลืออยู่ของมังกรไฟตนนี้
" ข้ากระพริบตา แล้วส่งซิกให้ไป๊อวี่ เป็นทำนองว่า {ขอแบบนี้อีกซักลูกสิ} "
" พูดอะไรบ้าๆ ข้ามาน่าหมดแล้ว ที่ข้าปล่อยไปนะ มันคือพลังทั้งหมดของข้าแล้ว " ไป๊อวี่ทำหน้าซีด ด้วยความเหนื่อย
" ทำไมเพิ่งมาบอกตอนนี้ ฟระ ไป๊อวี่ " ข้าสบถ แล้วจึงยก ดาบเบลรีฟา ขึ้นมาฟัน ธันเดอร์อาย คิงส์ดราก้อนสุดแรง
{ ไวเวิร์น แสลช }
เคร้ง เสียงดาบเบลรีฟา หัก คาหัวของ ธันเดอร์อาย คิงส์ดราก้อน เมื่อข้าฟันลงไปเต็มแรง
...กริ๊ดดดดดดดดด ดาบหักแว้วววววววว ข้าแทบร้องไห้ หน้าถอดสี และพยายามวิ่งหนีไป โดยไม่สนไป๊อวี่ที่กำลัง วิ่งหนีไปอีกทาง
แต่ทว่า...
โครมมมม! เสียงมังกรไฟ ธันเดอร์อาบ คิงส์ดราก้อน หมดลมหายใจแล้วค่อยๆล้มลง ตรงหน้าพวกเรา
" เย้ๆ เย้ สำเร็จแล้ว พวกเราปราบ ธันเดอร์อายได้ " ไป๊อวี่หันกลับมาแล้วตะโกนดีใจ ก่อนจะเสก กล่องน้ำแข็งหิมะพันปีออกมาเก็บ ลูกกะตา ของมันทั้งสองข้าง แค่นี้ก็ได้ยา ไปรักษา ยอนจังแล้ว
ในขณะที่พวกเรากำลังดีใจอยู่ ก็มีบุคคลลึกลับ เดินออกมาจากเงามืด ในซอกเขา
" ขอโทษทีที่ทำให้รอนาน ข้าโบรุแมน มาตามคำบัญชาของเทพฟาเรนเซีย เพื่อกำจัดเจ้าแล้ว "
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป