เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้นเมื่อเข้ามาใกล้หน้าห้องที่ผมกำลังหลบซ้อนอยู่ แสงไฟสีขาวสว่างรอดผ่านบานเกร็ดของห้องเรียนเข้ามา แสงนั้นสาดไปมาเหมือนกับกำลังสอดส่องหาอะไรบางอย่าง
"นี่ ส่องไฟให้มันดีๆ หน่อยสิ!"
"รู้แล้วน่าๆ"
"ที่นี่มันแปลกชะมัด"
"ก็ต้องแปลกสิ ฉันไม่น่ามาพิสูจน์เื่บ้าๆ นั้นกับเธอเลยให้ตาย"
เสียงของชายและหญิงที่กำลังถกเถียงกันค่อยๆ ดังชัดขึ้นและค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าเมื่อพวกเขาเดินผ่านหน้าห้องที่ผมใช้ซ้อนตัวอยู่
"คนเหรอ? "
ผมดีใจจนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถ้าเจอคนอยู่ข้างในนี้ ก็อาจจะมีโอกาสที่จะได้เจอกับดาริน! ผมคิดเข้าข้างตัวเองพลางลุกออกจากที่ซ่อนเพื่อที่จะออกไปยืนยันสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
ผมชะเงอหัวออกมาจากห้องและมองดูแสงไฟดวงเล็กๆ ที่ค่อยจางหายไปในความมืดจนหายลับตาไป
"แย่แล้ว! ทางนั้นมัน!"
แสงไฟนั้นหายลับไปในทางที่ผมพึ่งวิ่งผ่านมา พวกเขาอาจจะได้เจอกับสิ่งที่ผมพึ่งวิ่งหนีตายมา! ผมตัดสินใจรีบวิ่งตรงไปหาพวกเขาอย่างเร่งรีบโดยไม่แม้แต่จะเปิดแสงแฟลซของมือถือเพื่อส่องทาง
แสงไฟดวงเล็กๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมและเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเมื่อผมเข้าไปใกล้
"โชคดีที่มาทัน!"
"นะ นี่ พวกคุณทำไมถึง..."
ผมหยุดชะงัก พวกเขาทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้าผม และสาดแสงไฟที่ถูกเปิดจากโทรศัพท์มือถือใส่ผม จนผมไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของพวกเขาทั้งสองคนได้
"สาดไฟไปทางอื่นได้ไหมครับ?" ผมพูดพลางเอามือบังใบหน้าไว้
"แก๊ก กึก กึก กึก"
เสียงประหลาดได้ดังขึ้นอยู่ด้านหน้าของผมพร้อมกับแสงไฟที่สาดส่องมาที่ผมได้ดับลง
"แก๊ก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก กึก"
เสียงประหลาดได้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงมันคล้ายกับเครื่องจักรอะไรบางอย่างที่ฟังดูแล้วน่าขนลุก
"เกิดไรขึ้น??" ผมรีบเปิดแฟลซจากมือถือพลางส่องไปยังทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม
ร่างของนักเรียนชายและหญิงที่ยืนนิ่ง หน้าตาของพวกเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับหุ่น นักเรียนชายถือมือถือทำท่าทางสาดไฟมาที่ผม แม้แสงของแฟลซมือถือของเขาจะดับไปแล้ว แต่สิ่งที่ผมให้ผมช็อคแทบจะล้มทั้งยืน คือร่างของทั้งสองคนมีอะไรบางอย่างคล้ายเมือกสีดำเชื่อมต่ออยู่ด้านหลัง
พร้อมกับอสูรกายขนาดใหญ่ที่รูปร่างดำสนิทราวกับก้อนดินโคลนสีดำขนาดมหึมาอยู่ด้านหลังพวกเขาสองคน ตัวของมันใหญ่จนอัดแน่นอยู่เต็มโถงทางเดิน มีมือและเท้าที่ยาวยืดออกมาจากตัวของมันยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ตรงกลางตัวของมันมีปากขนาดใหญ่กำลังอ้าปากคล้ายกับตั้งใจจะขมืบผมทั้งเป็...
ฟันของมันเรียงตัวกันอย่างสวยงามไม่ต่างจากฟันของมนุษย์แต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าหลายเท่าจนสามารถกลืนผมทั้งตัวเข้าไปในทีเดียวก็ยังได้
ปากอันใหญ่ั์ของมันค่อยๆ อ้ากว้างขึ้นพร้อมกับเสียง กึก กึก กึก ที่ดังอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าสภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวผมจะมืดสนิทแต่แสงแฟลซจากมือถือของผมก็ทำให้เห็นตัวมันได้อย่างชัดเจน
น้ำลายของมันที่ยาวยืดอยู่ทั่วทั้งปากค่อยๆ ไหลลงพื้นของโถงทางเดิน
"ตัวบ้าอะไรวะ.." ผมพูดออกมาเบาๆ พร้อมกับปากที่สั่นระรัวดังผีเข้า...
"วิ่งเร็ว!!" เสียงของหญิงสาวที่น้ำเสียงฟังดูรุ่นราวคราวเดียวกับผมดังมาจากด้านหลังชองผม เสียงนั้นดึงสติที่เกือบจะหลุดลอยของผมให้กลับคืนมา
"ใครน่ะ?"
"รีบวิ่ง ถ้ายังไม่อยากตาย!"
เสียงของหญิงสาวที่ดังมาจากในความมืดด้านหลังผม ะโดึงสติผมอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับไม้ปลายแหลมที่คาดว่าทำจากไม้ถูพื้นของห้องเรียนในตึกเก่า พุ่งตรงไปยังเ้าปีศาจน่าขยะขแยงที่อยู่ด้านหน้าผม
ผมหงายท้องล้มตึงลงกับพื้นเพราะขามันไม่ยอมขยับตามใจนึก
"กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดส์" เสียงกรีดร้องที่ดังแสบแก้วหูดังขึ้น ปีศาจตัวนี้มันกำลังกรีดร้องด้วยความเ็ป
ผมตะเกียดตะกายไม่ต่างจากเด็กน้อยที่พยายามว่ายน้ำเข้าฝั่งตอนน้ำไหลเชี่ยว
"ขยับสิวะ เ้าขาบ้า!" กระเป๋าที่หนักอึ้งและขาที่ไร้เรี่ยวแรงทำให้ความพยายามที่จะหนีของผมไม่เป็ผล สิ่งมีชีวิตประหลาดนั้น มันเริ่มฟาดแขนขาที่งอกออกจากตัวมันไปทั่วโถงทางเดินอย่างบ้าคลั่ง
"ให้ตายเถอะ!" ผมถูกกระชากคอเสื้ออย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงสบถของผู้ชายปริศนา แต่ผมกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
ทันใดนั้นมีร่างของหญิงและชายปริศนาที่ใส่ชุดนักเรียนสองคนวิ่งมาด้านหน้าผมพร้อมกับฉีดไอละเหยที่อยู่ภายในถังดับเพลิงใส่ตัวประหลาดนั้น ทำให้ควันของไอละเหยฟุ้งไปทั่วทั้งพื้นที่บริเวณนั้น
"ไป! วิ่ง!" ชายด้านหน้าผมะโบอกชายอีกคนที่กำลังดึงคอเสื้อผม
ผมถูกลากออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ภาพที่อยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้มันช่างดูวุ่นวานยิ่งนัก ฝุ่งควันที่ฟุ้งเต็มโถงทางเดินที่มืดสนิทพร้อมกับหนวด(?) ของตัวประหลาดที่ฟาดกลุ่มควันเ่าั้ไปมา ผู้หญิงและผู้ชายในชุดนักเรียนที่ถือถังดับเพลิงวิ่งตามผมที่กำลังถูกลากอยู่... มันช่างให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังดูหนังไซไฟสยองขวัญเื่หนึ่งอยู่เลย....
แต่ผมเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้วสิ แค่ก!
...
151
