“แม่หนู”เป็เสียงของหญิงชราท่านหนึ่งดึงขึ้นมาจากทางด้านหลัง
เธอหยุดเดินแล้วแล้วหันไปตามเสียงที่เรียกนั้นในทันทีเธอกวาดตามองโดยรอบก็เห็นคุณยายท่านหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้สีผมของคุณยายท่านนั้นสีขาวยาว ใบหน้า ผิวพรรณ สะอาดสะอ้าน แต่งกายชุดไทยสีขาวทั้งชุดด้านหน้าของคุณยายนั้นมีลูกแก้วคริสตัลขนาดใหญ่วางอยู่และมีสำรับไพ่ยิปซีมากมายวางอยู่ใกล้ ๆ หลังจากที่รู้ที่มาของเสียงพริมโรสก็เดินเข้าไปหาหญิงชราผู้นั้นพร้อมกับพูดว่า
“สวัสดีค่ะเมื่อกี้คุณยายเรียกหนูเหรอคะ” เธอเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ยายอยากจะบอกหนูว่าดวงของแม่หนูนั้น...(คุณยายส่ายหัว) ่นี้ยายอยากให้หนูเก็บตัวอยู่ที่บ้านไม่อยากให้ออกไปไหนเลย”คุณยายพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปที่ลูกแก้วอย่างจริงจัง ซึ่งนั้นทำให้ฉันรู้สึกกลัว
“แล้วถ้ามีธุระต้องออกให้ได้ล่ะคะ”ฉันถามกลับไปอย่างสงสัย
คุณยายเลยสายหัวทันที“ขอให้พ้น 2 วันนี้ถ้าพ้น 2 วันนี้หนูจะออกไปไหนก็ได้แต่!ถ้าหนูยังดื้อดึงชะตาชีวิตของหนูจะถูกเปลี่ยน...เปลี่ยนไปหมด...เปลี่ยน...จะถูก…เปลี่ยน”อยู่ดี ๆ คุณยายก็ลุกขึ้นยืน อ้าแขนกว้างและะโขึ้น
พริมโรสใทำอะไรไม่ถูกหลังจากที่คุณยายะโและค้างอยู่ในท่ายืนกางแขนสักพักก็มีชายชุดขาวรีบวิ่งเข้ามาหาคุณยายหลังจากนั้นก็มีอีกหลาย ๆ คนวิ่งมา
“ขอโทษด้วยนะคะ...พอดีคุณยายท่านสติไม่ค่อยดี...ท่านคงไม่ได้พูดจาอะไรไม่ดีใส่พี่ใช่ไหมคะ?”หนึ่งในคนที่วิ่งมาพูดขึ้นสีหน้าเป็กังวลและรู้สึกผิด
“เอ่ออ...”พริมโรสถึงกับพูดไม่ออกกับเหตุการณ์ที่เกินขึ้น
“ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ อย่าถือโทษโกรธท่านเลยนะคะ”หญิงสาวผู้นั้นกล่าวขอโทษอีกครั้งพร้อมกับโค้งให้หลายครั้งก่อนจะจากไป
เหตุการณต่างที่เกิดขึ้นชวนให้ใสุดๆ ไปเลย ทุกอย่างมาไว้ไปไว แต่นั่นก็ทำให้เธอคิดพล็อตนิยายออกเธอจึงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม และเริ่มจดข้อมูลทุกอย่างลงในสมุดที่เธอพกมาด้วยจนเวลาล่วงเลยผ่านไปราว ๆ 2 ชั่วโมงที่พริมโรสนั่งอยู่ที่เดิม
“ในที่สุดเื่ย่อนิยายเื่ใหม่ก็เขียนเสร็จแล้ว...มาที่นี่ครั้งนี้ถือว่าคุ้มแล้ว”พริมโรสลุกขึ้นมาบิดตัวไปมา เพื่อคลายความเมื่อก่อนจะค่อย ๆเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับ
ขณะที่เดินมาถึงหน้าเจดีย์ก็มีเสียงเรียกชื่อเธอดังขึ้น...
“หนูพิม...”พริมโรสหันกลับไปตามเสียงนั้นในทันที พบว่าเป็หญิงชราที่ตนเจอเมื่อครู่ที่สั่งห้ามเธอออกจากบ้านเธอรีบเดินเข้าไปหาเพราะเห็นคุณยายถือตะกร้าใบใหญ่และดูจะหนักมาก
“เดี๋ยวหนูช่วยถือค่ะ...คุณยายจะถือไปที่ตรงไหนคะ”พริมโรสถามขึ้นแต่คุณยายกลับไม่ตอบอะไรพร้อมกับเดินนำหน้าไปยังต้นพิกุลต้นใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าเจดีย์เก่า
“คุณยายคะ...จะว่าไปคุณยายรู้จักหนูด้วยเหรอคะ?”พริมโรสถามขึ้นเมื่อวางตะกร้าที่ถือมาไว้ข้างคุณยายแต่คุณยายกลับส่ายหน้าเป็การบอกว่า ‘ตนไม่รู้จักเธอ’นั่นยิ่งทำให้พริมโรสรู้สึกสับสนเข้าไปใหญ่แต่เมื่อนึกถึงเื่ริมแม่น้ำเมื่อสักครู่ก็เข้าใจว่าคุณยายอาจจะจำเธอสลับกับใครบางคนที่ชื่อคล้ายกันก็ได้
5 นาทีผ่านไปที่พริมโรสนั่งอยู่ข้างคุณยาย แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยอันใด ออกมาจนกระทั่ง...
“แม่หนู..”คุณยายพูดขึ้นพร้อมกับเปิดผ้าในตะกร้าออก “ช่วยยายซื้อของหน่อยได้ไหม...”
พริมโรสสงสัยว่ามีอะไรอยู่ในตะกร้าจึงมองเข้าไปด้านในตะกร้ามีเพียงขนมชั้น 2 ชิ้น!เธอใมากเพราะเมื่อครู่เธอถือตะกร้าใบนั้นแล้วรู้สึกหนักมากจนคิดว่าต้องมีของอยู่เยอะมากแน่ ๆ
“ได้ค่ะหนูขอเหมาหมดนี่เลย...คุณยายขายเท่าไหร่คะ” หลังจากซื้อขนมของคุณยายเสร็จเธอหยิบกระเป๋าเตรียมจะลุก คุณยายก็ได้จับข้อมือของเธอไว้แน่น พร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างไปหยิบอะไรสักอย่างในตะกร้าออกมา
“ยายให้หนูนะ…ในที่สุดก็ได้พบเ้าของของมันสักที”เสียงคุณยายสั่นเครือ พร้อมกับจ้องมองพริมโรสด้วยแววตาแน่วแน่
“รับไปเถอะลูก…เพื่อหนูและ…เพื่อยายด้วย” เสียงของคุณยายเบาลงราวกับกระซิบ
266
