ความรู้สึกครั้งแรกที่ลองสุรา เพราะความรู้สึกผิดและน้อยใจ หากบอกไปฟางหยางจะเข้าใจหรือไม่ แต่ยามมีลูกมันทำให้ลี่ไป่หลันรู้สึกผิดต่อมารดาของนางเหลือเกิน ที่ตัดขาดกับครอบครัวเพียงความโกรธ และน้อยใจที่มารดาและบิดาไม่เคยมาหาเลยสักครั้งหลังจากแต่งออกมา เมื่อลูกอายุเพียงขวบปี นางจึงหันไปใช้สุราย้อมใจ จนขาดสุราไม่ได้
"ท่านแม่ ได้ยินที่ข้าถามหรือไม่ขอรับ"
"ได้ยินลูก ที่แม่ติดสุราเพราะรู้สึกผิดและน้อยใจต่อท่านตาและท่านยายของเ้า"
"ตอนนี้ท่านแม่หายน้อยใจหรือยังขอรับ ข้าอยากพบท่านตาท่านยาย"
"ไว้แม่จะพาเ้าไปพบสักวัน ดีหรือไม่"
"ดีขอรับ ข้ารักท่านแม่ที่สุด"
"เช่นนั้นก็ควรนอนได้แล้ว เด็กดีของแม่"
หลังฟางหยางหลับไป หากแต่นางกลับยังไม่หลับ
'แม่นางไป่หลิน อะไรที่เธอทำพลาดไป ฉันจะแก้ไขแทนเธอเอง ฉันจะพาหยางเอ๋อไปพบตายายของเขา และจะไปคุกเข่าขอโทษพวกท่านตามความปรารถนาของเธอให้จงได้'
ยามเช้าที่สดใส วันนี้มีต้นถั่วงอกตัวขาวโพลนกำลังว่ายน้ำอยู่ริมลำธาร พร้อมเสียงหัวเราะของสองแม่ลูก
"ท่านแม่ ท่านดูข้าสิ ข้าว่ายน้ำเก่งขนาดไหน"
"ฮ่าฮ่า เก่งเหลือเกินลูกรัก เ้าว่ายน้ำท่าลูกหมาตกน้ำเก่งจริงๆ"
"ข้าไม่คุยกับท่านแม่แล้ว"
"เฮ้อ แม่คนนี้คงเหงาและเสียใจที่บุตรชายเพียงคนเดียวหมางเมิน ไม่คุยด้วย"
"ท่านแม่อย่าร้องนะ โอ๋ๆ ข้าขอโทษ เดี๋ยวข้าแบ่งหน้าที่รดน้ำต้นผักกาดให้"
"....." ทำไมรู้สึกการง้อครั้งนี้ เ้าเด็กแสบถึงได้ประโยชน์ อะไรคือการง้อด้วยการแบ่งงานที่ทำให้
"หากท่านยังไม่พอใจ ข้าจะแบ่งหน้าที่ล้างจานให้ท่านช่วยทำด้วยดีหรือไม่ขอรับ คิคิ"
"เ้าช่างใจดีเหลือเกิน มอบภาระตัวเองให้แม่ด้วย"
"เพราะข้ารักท่านแม่ อยากให้ท่านแม่ทำงานจะได้ไม่มี่เวลาให้คิดถึงสหายสุรา"
"พูดถึงสหายสุราแล้ว วันนี้แม่พาเ้าไปตลาดดีหรือไม่"
"ท่านจะไปแอบซื้อสุราอีกแล้วหรือ" ฟางหยางจ้องมองด้วยท่าทางขึงขัง
"แม่จะพาเ้าไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ และซื้อของใช้เข้าบ้าน"
"แต่ท่านแม่นำเงินที่มีซื้อสุราจนหมด เหลือเพียงนิดเดียวที่ข้าขายสุราได้เท่านั้น"
"เ้ามาใกล้ๆแม่สิ แม่มีความลับจะบอก" ฟางหยางรีบพาตัวเองมาอยู่ติดกับนาง เอียงหน้าเอามือป้องหู รอฟัง ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน
"แม่แอบเงินไว้พอเมาสุราเลยลืมว่าซ่อนไว้ที่ไหน พอไม่เมา แม่จึงนึกขึ้นได้"
"จริงหรือขอรับ ท่านแม่ข้าดีที่สุดเลย" แม่ขอโทษนะลูกที่ต้องโกหก
เมื่ออาบน้ำ กินข้าวเช้าเสร็จ ก็ถึงเวลาที่ฟางหยางจะเดินจูงมือนางไปตลาด
"ท่านแม่อย่าปล่อยมือข้านะขอรับ เดี๋ยวหลงทางหรืออาจถูกจับไปขาย" ทำไมรู้สึกว่า คนที่พูดน่าจะเป็แม่มากกว่า
"....."
"ที่ตลาดคนเยอะ อันตราย ข้าเป็ห่วงท่านแม่เหลือเกิน ท่านยิ่งไม่ค่อยมีสติ"
"เดี๋ยว!!! หยางเอ๋อ แม่มีสติดี อย่าลืมสิ แม่เลิกคบสหายสุราแล้ว"
"ถึงอย่างนั้นท่านแม่ก็อ่อนด้อยประสบการณ์กับการเดินตลาดนัก วันๆท่านเมาแล้วนอนอยู่บ้านเท่านั้น"
"......."
เจ็บจนพูดไม่ออก เ้าเด็กแสบนี่พูดแต่ละคำช่างแทงใจเหลือเกิน
เมื่อถึงตลาด มีแต่ผู้คนตะลึงในความสวยของเจ้แหวนแน่ๆ ต่างมองอย่างตะลึงและเงียบงันกันไปสักพัก ช่วยไม่ได้ก็คนมันสวย ฮ่าฮ่าฮ่า ที่ผ่านมาเจ้อาบน้ำแร่แช่น้ำนม ใช้สารพัดครีม ไม่แปลกที่จะสวยและดูดี
'นั่นแม่ของเ้าหนูฟางหยางหรือ ทำไมนางช่างน่ากลัวเยี่ยงนี้'
'นั่นสิ ทำไมผิวนางขาวซีดเยี่ยงศพเช่นนั้น'
'ทำไมร่างกายของนางถึงผ่ายผอมดั่งกระดูกเดินได้ สยองยิ่งนัก'
'นี่ภรรยาของเหลียนฟางหรง บุรุษผู้หล่อเหลาจริงๆหรือ'
'โอ้ นั่นเบ้าตาของนางช่างลึกเหมือนศพที่แห้งแล้ว'
'คืนนี้ข้าจะต้องฝันร้ายอย่างแน่นอน'
'นางไม่ออกจากบ้านมากี่แล้ว เห็นคนส่งอาหารก็ส่งเพียงหน้าบ้าน ไม่เคยเห็นนาง'
เดี๋ยวนะเสียงนินทานี่มันอะไรกัน เจ้ออกจะสวยขนาดนี้ แม้จะเลข4ปลายๆแต่เจ้ดูแลตัวเองตลอด ไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัว......แต่เดี๋ยวนะ นี่เจ้อยู่ในร่างของลี่ไป่หลัน ผู้หญิงที่แม้แต่ตัวเจ้เองยังผวายามเห็นตัวเองในกระจก จบสิ้นแล้วชีวิต จะเปิดตัวอย่างเฉิดฉาย แสดงความมีออร่าคนรวย แต่ลืมไป ลี่ไป่หลัน ยามนี้งดงามไม่ต่างจากศพตายหลายปี!!!
"หยุดว่าแม่ข้าเลยนะ แม่ข้าออกจะงามถึงเพียงนี้" โอ้ ลูกรักของแม่
"ส่วนใดของนางที่งดงามหรือ เ้าหนูฟางหยาง" บุรุษที่อยู่ใกล้ที่สุดเอ่ยถาม นั่นสินางเอาอะไรมางาม
"งามไม่งามก็สามารถทำให้คนทั้งตลาดตะลึงได้ งามแบบแปลกๆ งามไม่มีใครเหมือนไงขอรับ"
"...!!!!!"
ไม่ใช่แค่คนอื่นจะอึ้ง คนเป็แม่ก็อึ้งในคำตอบ งามแบบแปลกๆ!!! นี่ชมใช่ไหม มันคือคำชมใช่ไหม
"มีใครสามารถงามแบบแม่ข้าได้ ใครสามารถเลียนแบบได้หรือ ร่างผอมเพรียวที่ลมพัดแรงๆก็สามารถทำให้ล้มได้ แก้มตอบที่เห็นโหนกจนเป็เอกลักษณ์ ผิวขาวซีดจนมองหายามค่ำคืนอย่างง่ายดาย เบ้าตาที่ลึกลงไปจนไม่ต้องแต่งแต้มก็มีสีน้ำตาลงดงามอย่างเป็ธรรมชาติ ความงามที่มีแต่ท่านพ่อของข้าที่คู่ควร"
"......"
"เป็ความงามที่คุ้มครองข้ามาตลอด หลายเดือนก่อนเคยมีโจรมาปล้นบ้าน สุดท้ายไม่รู้เหตุใด เห็นเพียงท่านแม่ข้าที่นั่งร้องไห้ข้างตุ่มน้ำก็กรีดร้องแล้ววิ่งหายไป ช่างเป็ความงามที่หายากยิ่งนัก"
ทำไมยิ่งฟังนางยิ่งอยากร้องไห้ นี่ฟางหยางชมนางจริงๆเหรอ นี่ชมใช่ไหม ชมแบบนี้ไม่ชมจะดีกว่า ยิ่งชมยิ่งปวดใจ ชมจนชาวบ้านในตลาดไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีกเลย ทำให้การเดินตลาดของเราสองแม่ลูกผ่านไปได้ด้วยดี จนได้ของมากมายกลับบ้าน
"หยางเอ๋อ ลูกรู้ไหม ช่างประจำหมู่บ้านอยู่ที่ใด แม่จะทำเล้าไก่ เล้าหมู และรั้วสักหน่อย จะซ่อมแซมบ้านด้วย"
"ท่านแม่มีเงินเหลืออีกหรือขอรับ วันนี้ท่านซื้อของมามากกว่าที่ท่านแม่เคยซื้อั้แ่ข้าเกิดมา" ฟางหยางมองหน้านางอย่างคาดคั้น บางทีลูกคนนี้ก็ฉลาดจนน่ากลัว
"มีสิ แม่แอบเงินไว้เยอะเลย เมื่อก่อนแม่เป็ถึงคุณหนูของตระกูลลี่เลยนะ ตระกูลพ่อค้าที่มั่งคั่งในเมือง" แม่ขอโทษที่โกหกนะลูก ทรัพย์สินเดิมของร่างนี้จริงๆหมดไปกับสหายสุราแล้ว คนบ้าอะไร ใช้เงินทั้งหมดซื้อสุรามาตุน เพราะมันไม่มีทางเสีย ส่วนที่ใช้ตอนนี้คือเงินนางล้วนๆ
"เหตุใดท่านแม่ที่เป็ถึงคุณหนูตระกูลพ่อค้า ถึงแต่งงานกับท่านพ่อล่ะขอรับ"
"....." จะบอกว่าโดนบังคับแต่ง ก็ลำบากใจจริงๆ กลัวลูกมีปม ที่ไม่ได้เกิดจากความรัก
"ข้าว่า ข้าพอรู้"
"ระ ระ รู้อะไรหรือหยางเอ๋อ"
"ที่ท่านแม่โกรธท่านตาท่านยาย เพราะพวกท่านไม่ยอมให้ท่านแต่งกับท่านพ่อใช่ไหมขอรับ ความรักของพวกท่านช่างยิ่งใหญ่ นับถือจริงๆ"
"ถ้ามันตรงข้ามล่ะ เช่น แม่โดนบังคับให้แต่งกับพ่อเ้า จนโกรธเคืองท่านตาท่านยายล่ะ"
"ถึงเป็เช่นนั้นข้าก็ไม่คิดมากขอรับ เพราะท่านแม่กตัญญูเชื่อฟังคำบิดามารดาประเสริฐแท้ และที่ผ่านมาท่านแม่รักข้ากับท่านพ่อมาก"
แต่ในความทรงจำ นางจำสามีแบบเลือนรางมาก ไม่เห็นมีความทรงจำหวานแหวว หรือ ความรู้สึกรักอยู่เลย ถ้าเดินผ่านบอกตรงๆ ไม่มีทางที่จะจำได้เลย ความทรงจำและความรู้สึกรัก ทั้งหมดล้วนมีเพียงภาพของฟางหยาง
"ทำไมลูกถึงกล่าวว่า แม่รักท่านพ่อของเ้ามาก"
"เพราะท่านแม่เอาแต่ด่า ว่า ท่านพ่อสารพัดไงขอรับ"
"..!!!!!.."
"ท่านพ่อบอกว่า ผู้หญิงด่า แปลว่านางเขินอาย ถ้านางปาของใส่ แปลว่า นางเขินอายอย่างมาก ถ้าเขินอาย แปลว่า กำลังตกหลุมรัก จนไม่กล้าพูดดีๆด้วย ยิ่งเขินอายมาก แปลว่า ยิ่งรักมาก แต่ท่านพ่อบอกว่า มีแค่ท่านแม่ ที่แสดงความรักเยี่ยงนี้ สตรีทั่วไปเขาไม่ทำกัน"
"......."
นางว่า นางชักเริ่มกลัวความคิดของพ่อลูกคู่นี้จริงๆ
_________________________________________
4K
