ภายในห้องโดยสารเงียบมาก เงียบขนาดได้ยินเพียงเสียงแอร์เท่านั้น กางขาสั้นรัดน่องขาขาวๆมันสั้นมากขึ้นเมื่อรันยาหย่อนก้นนั่งบนเบาะ เธอไม่ต่างจากใส่กางเกงในเท่าไหร่ ส่วนเสื้อกล้ามสายเดี่ยวที่โอบอุ้มทรวงอกลูกใหญ่ก็ทั้งรัดรูปและบอบบางจนเห็นยอดหัวแหลมโผล่ขึ้นมาเป็เนินจุก
ดุลไม่คิดว่าจะมีใครกล้าใส่ชุดแบบนี้ไปออกกำลังกาย แต่หลังจากที่เห็นผู้หญิงยุคใหม่ใส่แบบนี้กันแทบทุกคน ชายวัยกลางคนก็เริ่มคุ้นชินไปเอง หากแต่เพื่อนสนิทของภรรยากลับทำให้อึดอัด ชุดออกกำลังกายที่ผู้หญิงใส่กันทั่วบ้านทั่วเมือง มันกลับมีเสน่ห์มากขึ้นเมื่ออยู่บนเรือนร่างของรันยา เธอเป็ผู้หญิงหุ่นผอมเพรียวบาง แต่ส่วนบนและส่วนล่างกลับอวบโตล้นทะลักออกมาชัดเจน
“พี่ดุลคะ ไฟเขียวแล้วค่ะ”
“อ้อ ครับ…โทษที”
ดุลกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าใช้สายตาจ้องมองเพื่อนเมียนานแค่ไหน อยู่ๆสัญชาตญาณความเป็ชายก็พลุกพล่านเมื่ออยู่ใกล้ๆผู้หญิงคนนี้ ดุลพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง แต่ถ้าเกิดไม่มีประโยคสนทนาใดๆต่อไป ภายในรถคงอึดอัดมากกว่าเดิม
“พี่ขอบใจนะที่รันยามาอยู่เป็เพื่อนฉัตร”
“ไม่หรอกค่ะ ถึงรันยาไม่มา พี่ก็มาอยู่ดี”
“จริงๆพี่รู้นานแล้วล่ะว่าฉัตรอาจท้องไม่ได้”
“อะไรนะคะ?”
เมื่อรันยาได้ยินประโยคนั้น เธอก็หันไปถามชายวัยกลางคนด้วยความสงสัย จากนั้นการเดินทางภายในรถก็ไม่เงียบงันอีกต่อไปั้แ่เคลื่อนไหวออกมาจากไฟแดง ดุลบอกกับรันยาว่าเขากับฉัตรพยายามมีลูกด้วยกันมาั้แ่ปีที่แล้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามวิธีไหนก็ไม่สำเร็จทั้งนั้น ดุลเผลออธิบายเป็ฉากๆว่าเขาร่วมรักกับภรรยาท่าไหนบ้าง ถ้าเกิดคนที่นั่งข้างๆไม่กระแอมขัด ป่านนี้คงเลยเถิดไปไกลถึงขั้นการเล้าโลมกระตุ้นอารมณ์ด้วยของเล่นต่างๆ
ดุลตัดสินใจไปตรวจสุขภาพกับคุณหมอ และพบว่าร่างกายของเขาปกติดีทุกอย่าง อสุจิยังคงทำงานและแข็งแรงดีทุกตัว ยกเว้นเสียแต่รังไข่ภรรยาที่สุขภาพไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นัก สามีรู้มาตลอดว่าฉัตรนั้นอยากมีลูกมากแค่ไหน และเขาเองก็อยากมีเช่นเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้น ชายวัยกลางคนก็ทำใจยอมรับคตวามจริงมาได้สักระยะแล้ว
“เสียใจด้วยนะคะพี่ดุล”
“ค…ครับ”
รันยาวางมือลงไปบนหลังมือของร่างสูง นี่เป็ครั้งแรกที่ทั้งสองได้แตะเนื้อต้องตัวของกันและกัน มือนุ่มๆของเพื่อนสนิทภรรยานั้นทำให้ชายวัยกลางคนเสียอาการ ทั้งคู่พูดปรับทุกข์กันไปตามทาง จนกระทั่งรันยาได้เล่าเื่ธุรกิจร้านกาแฟของเธอที่กำลังไม่ค่อยสู้ดี ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างก็มีปัญหาให้ต้องทำใจยอมรับตวามจริงไม่ต่างกัน
“รันยา…ยังไม่มีแฟนใช่มั้ย” ดุลถามเมื่อภายในห้องโดยสารเงียบอีกครั้ง
“ใช่ค่ะ จะแนะนำเพื่อนให้หรอคะ หยุดเลยนะ แค่ยัยฉัตรหาแฟนให้รันยาคนเดียวก็เกินพอแล้ว”
“ไม่ใช่อย่างนั้น คือ…พี่อยากถามอะไรบางอย่างน่ะ”
“อะไรคะ”
“ถ้าเกิดรันยาไม่มีแฟน และไม่คิดที่จะยังมีแฟนตอนนี้ สนใจ….อยากมาอุ้มบุญลูกของพี่มั้ย”
“….?”
จากใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม คำถามจากสามีเพื่อนสนิทก็ทำให้คิ้วเรียวพันกันเป็ปมบนหน้าผาก ดุลเห็นท่าทางเงียบงันเช่นนั้นเขาก็รีบอธิบายต่อ เนื่องจากก่อนหน้านั้นเขาได้นำอสุจิไปแช่แข็งไว้ก่อนแล้ว ถ้าเกิดหาแม่อุ้มบุญได้เมื่อไหร่ เขาจะบอกเื่นี้ให้ภรรยาช่วยตัดสินใจทันที แต่ตอนนี้สามีร่างใหญ่ยังหาใครมาอุ้มบุญลูกของเขาไม่ได้ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทภรรยาเป็คนรักสุขภาพ ดุลจึงตัดสินใจถามอกไปตรงๆ
ในเมื่อรันยาเองก็้าเงินไปปรับปรุงร้าน ดุลสามารถจัดการเื่นั้นตามที่หญิงสาว้าเท่าที่จะทำได้ รันยาโกรธขึ้นมาทันทีที่อีกฝ่ายเอาเม็ดเงินเข้ามาตัดสินความสัมพันธ์ที่มีต่อเพื่อน แม้ว่าดุลจะอธิบายว่าเขาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ร่างเพรียวบางที่นั่งข้างๆก็กอดอกอารมณ์เสียไปแล้ว
“พี่ขอโทษนะ พักนี้พี่แค่ศึกษาเื่นี้เยอะไปหน่อย”
“ไม่เป็ไร่ค่ะ รันยาเข้าใจ”
“นี่นามบัตรพี่ครับ ถ้าเกิดรันยา้าความช่วยเหลือ โทรหาพี่ได้ทันทีเลยนะ”
“รันยาเสียใจนะคะที่พี่กับยัยฉัตรมีลูกด้วยกันไม่ได้ แต่รันยาคงตั้งท้องให้ใครสมสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอกค่ะ”
แม้จะตอบสามีเพื่อนไปเช่นนั้น แต่รันยาก็รับนามบัตรติดต่อจากดุลไว้ตามมารยาท ร่างระหงเดินลงจากรถเมื่อรถจอดที่ประตูทางเข้าฟิตเนส เธอหันมาขอบคุณพี่ดุลที่เดินทางมาส่ง จากนั้นจึงเดินส่ายก้นหายเข้าไปในตึกด้วยอารมณ์บูดบึ้ง
สายตาของชายที่นั่งอยู่ในรถจ้องมองก้นตึงๆส่ายไปมา ภายใต้แว่นตากรอบหนาและใบหน้าอบอุ่น ดุลก็เป็เพียงชายวัยลางคนที่มีอารมณ์ทางเพศกับสิ่งล่อแหลมทั่วไป...
390
