เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        หวังหย่าจิ้งจัดการไอศกรีมรสนมจนหมดแท่ง แต่ดูเหมือนไฟแค้นในใจที่มีต่อหวังเถียนเถียนและหวังเหว่ยไฉจะยังไม่มอดดับ เธอยังคงพร่ำบ่นระบายความอัดอั้นตันใจออกมาไม่หยุด

        เธอรู้สึกรำคาญสองพี่น้องคู่นี้อย่างบอกไม่ถูก!

        “หลินทิงเสวี่ย... เธอบอกว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอก็นิสัยไม่ดีเหมือนกัน พวกเขาน่ารำคาญเหมือนหวังเถียนเถียนกับหวังเหว่ยไฉไหม?” หวังหย่าจิ้งถามด้วยความอยากรู้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองทิงเสวี่ยอย่างรอคอยคำตอบ

        ทิงเสวี่ยกลืนขนมลงคอแล้วพยักหน้าหงึกๆ “แสบพอๆ กันนั่นแหละ เพราะอย่างนี้ไงฉันถึงต้องซ่อนของกินอร่อยๆ ไว้ให้มิดชิด ขืนให้พวกนั้นเห็นเข้าคงเกลี้ยงไม่เหลือซาก... สรุปง่ายๆ คือพวกเขากับลูกพี่ลูกน้องของเธอก็ประเภทเดียวกัน ชอบเอาเปรียบคนอื่น เรียนก็ไม่เก่ง วันๆ จ้องแต่จะสร้างปัญหา พวกเรานี่หัวอกเดียวกันเลยนะ มีญาติพี่น้องที่น่าปวดหัวเหมือนกันเปี๊ยบ”

        เด็กหญิงสองคนปรับทุกข์กันอย่างออกรส โดยมีฉินหยวนเฟิงนั่งฟังเงียบๆ อยู่ข้างๆ ขนมมากมายบนโต๊ะแทบไม่ได้พร่องไปจากฝีมือเขาเลย

        หลังจากนั่งคุยเล่นในบ้านจนหายร้อน ทิงเสวี่ยก็ชวนเพื่อนๆ ออกไปสูดอากาศข้างนอก และบังเอิญไปเจอหลินฉางจื้อที่กำลังปั่นจักรยานเล่นอยู่พอดี

        “เจ้าหลานชาย! พวกเราจะขึ้นไปเล่นบนเขา นายจะไปด้วยกันไหม?” ทิงเสวี่ยตะโกนชวน

        หลินฉางจื้อเบรกเอี๊ยด “ไปสิ! กำลังว่างอยู่พอดี รอผมแป๊บนะ”

        “อ้อ! อย่าลืมพกหนังสติ๊กอันใหม่มาด้วยล่ะ” ทิงเสวี่ยกำชับ

        หลินฉางจื้อรับคำอย่างกระตือรือร้น รีบปั่นจักรยานกลับไปเก็บที่บ้าน แล้วคว้าอาวุธคู่กายวิ่งตามพวกทิงเสวี่ยขึ้นเขาไป

        ......

        แม้ภูเขาหลังหมู่บ้านต้าเหอจะไม่สูงชันนัก แต่ก็อุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติ ทั้งป่าสนเรียงราย ป่าโอ๊กครึ้มเขียว และทุ่งหญ้าเขียวขจีที่นุ่มราวกับพรมธรรมชาติ แซมด้วยดอกไม้ป่าสีสดใสที่บานสะพรั่งราวกับอัญมณีประดับผืนหญ้า

        ฝูงผีเสื้อหลากสีบินว่อนหยอกล้อสายลม แม้อากาศข้างล่างจะร้อนอบอ้าว แต่บนนี้กลับเย็นสบายด้วยลมพัดผ่านแมกไม้ ยิ่งกว่าเปิดแอร์เสียอีก

        ทันใดนั้น... สายตาของทิงเสวี่ยก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง

        “เจ้าหลานชาย! ดูนั่น!”

        เหยี่ยวตัวใหญ่บินร่อนลงมาต่ำ ในกรงเล็บของมันคีบไก่ตัวอ้วนพีเอาไว้แน่น

        “ยิงมันเลย! แล้วไก่ตัวนั้นจะเป็นของเรา!”

        ยังไม่ทันสิ้นเสียงสั่งของอาเล็ก หลินฉางจื้อก็ง้างหนังสติ๊กคู่ใจรออยู่แล้ว แม้จะเป็นของทำมือบ้านๆ แต่แสนยานุภาพนั้นไม่ธรรมดา

        ฟึ่บ!

        ลูกกระสุนดินปั้นพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เป้าหมายอย่างแม่นยำ!

        ปั้ก!

        กระสุนกระแทกเข้ากลางหลังเจ้าเวหาอย่างจัง มันร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด เผลอคลายกรงเล็บปล่อยไก่ร่วงลงสู่พื้น

        หลินฉางจื้อไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย เขาง้างยิงซ้ำอีกนัด คราวนี้เหยี่ยวผู้โชคร้ายร่วงผล็อยลงมาจากฟ้า แน่นิ่งไปสนิท

        “โห! สุดยอดไปเลยหลินฉางจื้อ! นายแม่นอย่างกับจับวาง!” หวังหย่าจิ้งตบมือรัวๆ ด้วยความทึ่ง เธอเพิ่งเคยเห็นคนใช้หนังสติ๊กสอยเหยี่ยวร่วงต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งแรก

        หลินฉางจื้อยืดอกรับคำชมจนตัวแทบลอย “โธ่... เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า”

        ทิงเสวี่ยหมั่นไส้เลยเหน็บไปที “แหม... พอโดนสาวชมเข้าหน่อยทำเป็นขี้เก๊กเลยนะ รีบไปเก็บไก่มาเร็วเข้า เราจะย่างกินกัน!”

        หลินฉางจื้อ “...”

        ฉินหยวนเฟิงอาสาวิ่งไปเก็บผลงานกลับมา เป็นแม่ไก่อ้วนพีน้ำหนักราวสามสี่ชั่ง ตัวยังอุ่นๆ อยู่ แสดงว่าเพิ่งสิ้นใจได้ไม่นาน

        น่าสงสารเจ้าเหยี่ยว อุตส่าห์ล่าเหยื่อชิ้นโตหวังจะไปกินให้อิ่มหนำสำราญ ดันมาดวงซวยเจอแก๊งเด็กแสบแย่งชิงไป แถมยังต้องมาจบชีวิตลงอีกต่างหาก

        “อาเล็ก... เราจะย่างกินที่นี่หรือกลับไปทำที่บ้าน?” หลินฉางจื้อถามความเห็น

        ยังไม่ทันที่ทิงเสวี่ยจะตอบ หวังหย่าจิ้งก็แทรกขึ้น “กินที่นี่สิ! เรามาปิกนิกกันเถอะ ฉันยังไม่เคยปิกนิกแบบนี้มาก่อนเลย คงสนุกน่าดู!”

        ทิงเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย “ได้เลย งั้นเราทำ ‘ไก่ขอทาน’ กินกันที่นี่แหละ... ฉางจื้อ นายวิ่งกลับไปเอาเครื่องปรุงกับอุปกรณ์มาหน่อยนะ”

        “เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อนเอง” ฉินหยวนเฟิงเสนอตัว

        “ไม่ต้องหรอก นายอยู่ช่วยฉันจัดการไก่ดีกว่า” ทิงเสวี่ยรีบเบรก

        ฉินหยวนเฟิงหน้าถอดสี “...”

        หวังหย่าจิ้งรีบออกตัว “อี๋... ถอนขนไก่น่ากลัวจะตาย ฉันไม่ดูหรอก เดี๋ยวฉันกลับไปเอาของเป็นเพื่อนหลินฉางจื้อเอง!” พูดจบเธอก็วิ่งตามหลินฉางจื้อลงเขาไปอย่างร่าเริง ซึ่งฝ่ายชายก็ดูจะเต็มใจให้เธอไปด้วย

        เมื่อทางสะดวก ทิงเสวี่ยก็พาฉินหยวนเฟิงไปยังลำธารใกล้ๆ เพื่อเริ่มทำการ     ชำแหละไก่

        ฉินหยวนเฟิงรับหน้าที่ลงมือจัดการอย่างคล่องแคล่ว จนทิงเสวี่ยอดแปลกใจไม่ได้ “นายทำคล่องจัง เคยทำมาก่อนเหรอ?”

        “ใช่ เวลาบ้านยายเชือดไก่ ฉันเป็นลูกมือตาประจำ ยายยังชมเลยว่าฉันถอนขนสะอาดกว่าตาอีก” เขาตอบอย่างภูมิใจ

        หลังจากจัดการล้างไก่จนสะอาด ทิงเสวี่ยก็มองหาใบบัวเพื่อมาห่อ แต่แถวนั้นไม่มี มีเพียงใบเผือกป่าที่คล้ายกัน เธอจึงเลือกใช้ใบเผือกแทน

        ไม่นานนักหน่วยเสบียงอย่างหลินฉางจื้อและหวังหย่าจิ้งก็กลับมาพร้อมเครื่องปรุง

        เด็กๆ ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ทิงเสวี่ยเอาไก่ห่อใบเผือก พอกด้วยโคลนจนหนา หลินฉางจื้อก่อกองไฟรอ พอห่อเสร็จก็โยนก้อนดินเข้ากองไฟ

        ระหว่างรอไก่สุก ทั้งสี่คนก็นั่งล้อมวงคุยเล่นกันบนโขดหิน

        คนที่ดูจะมีความสุขที่สุดคงหนีไม่พ้นหวังหย่าจิ้ง สำหรับเด็กในเมืองอย่างเธอ ประสบการณ์แบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ ปกติมาเยี่ยมปู่ย่าทีไรก็น่าเบื่อจะตาย แถมยังต้องรบรากับลูกพี่ลูกน้องตัวแสบอีก แต่ครั้งนี้มีเพื่อนเล่น มีการผจญภัย มันช่างตื่นเต้นและสนุกสุดๆ ไปเลย

        “นี่... เรามาคุยเรื่องความฝันกันดีกว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไรกันบ้าง? เจ้าหลานชาย... นายแก่สุด เริ่มก่อนเลย” ทิงเสวี่ยเปิดประเด็น

        หลินฉางจื้อกระแอม “ผมเหรอ... โตขึ้นผมจะเป็นเถ้าแก่ใหญ่ ทำธุรกิจรวยล้นฟ้า มีรถเก๋งขับ มีกล้องถ่ายรูปเท่ๆ แล้วก็มีมือถือเครื่องใหญ่ๆ ไว้คุยธุรกิจ!”

        “ตาฉันบ้าง” ฉินหยวนเฟิงพูดต่อ “ฉันอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยดังๆ เรียนจบแล้วก็จะทำงานบริษัทใหญ่โต สร้างเนื้อสร้างตัวในเมืองใหญ่”

        ทิงเสวี่ยจ้องมองฉินหยวนเฟิงตาไม่กะพริบ แววตาของเขาฉายความมุ่งมั่นและจริงจัง ต่างจากความขี้เล่นของหลินฉางจื้ออย่างสิ้นเชิง

        “ถึงตาฉันแล้ว!” หวังหย่าจิ้งยกมือ “ฉันอยากรับราชการเหมือนแม่ การได้เป็นหัวหน้าคนมันเท่ระเบิดไปเลยนะ ที่บ้านพ่อยังต้องเชื่อฟังแม่เลย ฉันว่าแม่ฉันเก่งมาก เป็นผู้นำทั้งที่ทำงานและที่บ้าน ฉันอยากเป็นผู้หญิงเก่งแบบแม่!”

        น้ำเสียงที่เล่าถึงครอบครัวของหวังหย่าจิ้งเต็มไปด้วยความภูมิใจและความสุข เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์พร้อมมักจะมีความมั่นใจในตัวเองแบบนี้เสมอ

        ก่อนหน้านี้ทิงเสวี่ยไม่เคยอิจฉาใคร แต่ตอนนี้เธอยอมรับเลยว่าเธออิจฉาชีวิตของหวังหย่าจิ้งจริงๆ

        “ทิงเสวี่ย... เหลือเธอคนเดียวแล้ว รีบเล่าสิ” หวังหย่าจิ้งสะกิด

        ทิงเสวี่ยยิ้มบางๆ “ฉันอยากสอบเข้าวิทยาลัยครู อยากเป็นครูมัธยม... ฉันไม่อยากสอนเด็กประถมหรอก ปวดหัวจะตาย สู้สอนเด็กโตไม่ได้ ฉันอยากเห็นลูกศิษย์เติบโตไปเป็นคนเก่ง เป็นหมอ เป็นนักวิทยาศาสตร์ เป็นตำรวจ หรือนักธุรกิจ... การได้เห็นความสำเร็จของพวกเขามันน่าภูมิใจนะ แถมเป็นครูยังมีวันหยุดเยอะแยะด้วย ฉันว่านี่แหละอาชีพที่มีความสุขที่สุดแล้ว”

        ขณะที่ทิงเสวี่ยเล่าความฝัน สายตาของฉินหยวนเฟิงก็จับจ้องอยู่ที่เธอไม่วางตา ดวงตาของเขาลุ่มลึกและเปล่งประกายราวกับมีดวงดาวนับล้านซ่อนอยู่ข้างใน

        บทสนทนาของเด็กทั้งสี่ดำเนินไปอย่างออกรส จนกระทั่งกลิ่นหอมของไก่ย่างโชยมาเตะจมูก

        “สุกแล้ว!”

        ไก่ขอทานถูกกะเทาะดินออก ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ทิงเสวี่ยแบ่งไก่ออกเป็นสี่ส่วนอย่างเท่าเทียม น่องไก่สองข้างตกเป็นของหวังหย่าจิ้งและฉินหยวนเฟิงตามระเบียบ

        “อื้อหือ! อร่อยมาก! เกิดมาฉันเพิ่งเคยกินไก่ที่อร่อยขนาดนี้เลย ทิงเสวี่ย... พรุ่งนี้เรามาทำกินกันอีกได้ไหม?” หวังหย่าจิ้งเคี้ยวตุ้ยๆ

        หลินฉางจื้อส่ายหน้า “คุณหนูครับ... พรุ่งนี้คุณจะไปเสกไก่มาจากไหนอีกล่ะ? ของแบบนี้มันต้องฟลุ๊คจริงๆ ถึงจะได้กินนะ ปกติพวกเราต้องรอตรุษจีนโน่นถึงจะได้กินไก่”

        หวังหย่าจิ้ง “...”

        ไก่ย่างรสเลิศค่อยๆ หมดไปพร้อมกับเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ท่ามกลางบรรยากาศป่าเขาลำเนาไพร เด็กทั้งสี่ได้แบ่งปันทั้งอาหารและความฝัน ก่อเกิดเป็นมิตรภาพที่งดงามและบริสุทธิ์

        แม้แต่ฉินหยวนเฟิงผู้เคร่งขรึม วันนี้รอยยิ้มของเขาก็สดใสกว่าทุกวัน

        ภาพความทรงจำนี้งดงามราวกับบทกวี... เพื่อนวัยเยาว์ ความฝันที่เบ่งบาน และช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่มีวันหวนคืน

        สำหรับทิงเสวี่ย... นี่คือรสชาติของ ‘วัยเด็ก’ ที่เธอโหยหามาตลอด และวันนี้เธอได้สัมผัสมันแล้วอย่างแท้จริง