แกร๊ก
ฟิวเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองฟิวค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาในห้องเห็นแม่ที่นอนหลับอยู่บนที่นอนฟิวเดินไปนั่งข้างๆ แม่มองแม่ที่กำลังหลับอยู่
“ผมขอโทษนะครับแม่ที่ต้องทำแบบนี้” ฟิวพูดขอโทษแม่ที่ตอนนี้กำลังหลับสนิทน้ำตาลูกผู้ชายที่ตอนนี้มันกลั้นไว้ไม่อยู่แล้วน้ำใสๆ ไหลลงอาบแก้มนวลเขาไม่อยากคิดเลยว่าถ้ารู้เื่แม่จะเสียใจแค่ไหน
ฟิวสะอื้นร้องไห้ข้างแม่ด้วยร่างกายที่โดนกระทำมาทำให้ฟิวเผลอหลับไปข้างแม่ในคืนนั้น
“ตื่นได้แล้วลูกทำไมมานอนตรงนี้” ฟิวสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงแม่เรียก “แม่ตื่นนานยังครับ” สักพักแล้วละวันนี้มีเรียนไหม “มีครับเรียน 11 โมง” ฟิวตอบแม่
.
.
.
.
.
“เห้ เราอยู่นี้” เสียงปอนด์เรียกฟิวให้มาหา “ทำไมวันนี้ดูหน้าซีดจังเป็อะไรหรือป่าว” ปอนด์ที่สังเกตเห็นว่าฟิวหน้าตาดูซีดผิดปกติทันทีที่ปอนด์ทักฟิวรีบจับหน้าตัวเอง “เมื่อคืนเราไข้ขึ้นนะรีบไปเรียนเถอะเดียวสาย” แล้วทั้งคู่ก็พากันไปเรียน
“อาจาร์ยของให้ทุกคนไปทบทวนสิ่งที่อาจาร์ยสอนไปวันนี้นะคะเลิกเรียนเรียนได้ค่ะ”
“วันนี้ไปกินข้าวไหนดี” ปอนด์ถามฟิวปอนด์ชอบชวนฟิวออกนอกมหาลัยเพราะอยากเจอโลกข้างนอก
“วันนี้เรากินข้าวในโรงอาหารนะ” ฟิวพูดแทรกเพราะเด็กหนุ่มไม่อยากออกไปไหนไม่อยากเดินบ่อยเพราะรู้สึกเจ็บ่ล่างถึงเมื่อคืนเขาจะทำเบาไม่รุนแรงแต่ครั้งแรกมันก็เจ็บทั้งนั้นแระ
ทั่งสองเดินไปยังโรงอาหารด้วยความที่ฟิวเดินเหม่อจึงเดินไปชนบุคคลหนึ่งเข้า
ตุบ
“ขอโทษครับ” ฟิวก้มขอโทษผู้ชายคนนั้นโดยที่ยังไม่ได้มองใบหน้าของเขา “นี้เธอเดินดีๆ หน่อยสิไม่ได้ดูทางหรอ” ผู้หญิงที่ยืนข้างๆ พูดว่าให้ฟิวที่เดินไม่ระวังฟิวได้แต่ก้มหัวขอโทษ
“ไม่เป็ไรคราวหน้าก็เดินระวังหน่อย” ทันทีที่ได้ยินเสียงฟิวถึงกับตัวชาเงยหน้าขึ้นมามองใช่ผู้ชายที่ฟิวชนคือเขาคุณฌอนที่ตอนนี้ยืนโอบเอวผู้หญิงอยู่ตรงหน้าฟิวด้วยสายตาที่ดูเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันใช่สิถ้าอยู่ข้างนอกเราไม่รู้จักกันคำพูดของฌอนผุดขึ้นมาในหัวของฟิว
“เป็อะไรไหม” ปอนด์ถามฟิวที่ตัวนี้ยืนนิ่งอยู่เสียงของปอนด์เรียกสติฟิวกลับมาฟิวหันไปหาปอนด์แล้วส่ายหัวเป็การบอกว่าไม่ได้เป็อะไร
“งั้นไปกันเถอะ” ทั้งฟิวและปอนด์เดินมาถึงโรงอาหารต่างก็แยกกันไปซื้อข้าวพอซื้อเสร็จทั้คู่งเดินหาที่นั่ง
“นายซื้ออะไรมากิน” ปอนด์ชะเง่อดูในจ้านของฟิวทั้งฟิวและปอนด์กำลังกินข้าวอย่างอร่อยคุยยอกล้อกันตามประสาเพื่อนกันแต่จู่ๆ ก็มีคนมานั่งข้างฟิวแต่เว้นระยะห่าง
ทั้งปอนด์และฟิวชำเลืองมองเห็นเป็ผู้ชายและผู้หญิงที่ฟิวพึ่งเดินชนไปเมื่อกี่
“ฌอนทำไมพาเมย์มากินข้าวในโรงอาหารละค่ะ” หยิงสาวถามฌอนเพราะไม่ชอบมากินข้าวที่นี้เธอเป็ผู้หญิงหัวสูงชอบเกาะผุ้ชายรวยๆ เธอเข้าหาฌอนเพราะเื่เงินซึ่งฌอนก็รู้ดีแต่ฌอนก็อยากกินเธอเหมือนกันเลยเล่นด้วย
“ผมอยากเปลี่ยนบรรยากาศเธอจะกินด้วยไหมถ้าไม่กินผมจะได้กินคนเดียว” เธอทำอาการฮึดฮัดแต่ทว่าก็ยอมกินด้วย
“โอ๊ยยย อิ่มจังวันนี้เรากินข้าวโคตรเยอะเลยฟิวสงสัยกับข้าวถูกปาก” ฟิวยิ้มให้ปอนด์ที่ตอนนี้ที่กำลังนั่งตีพุงตัวเองอยู่ในห้องเรียนฟิวยิ้มน้อยๆ ให้กับเพื่อนของเขาฟิวอยู่กับปอนด์มันทำให้ฟิวสบายใจขึ้นเยอะปอนด์เป็เพื่อนที่ทำให้เขาหัวเราะได้ตลอดเวลา
“วันนี้เลิกเรียนไปทำงานไหม”
“วันนี้วันหยุดเรา”
“ไงเย็นนี้ไปเดินห้างกันดีไหม”
ฟิวพยักหน้ารับเป็การบอกว่าตกลงปอนด์ทำหน้าดีใจมากรายนี้อยากออกไปเต็มแก่อยู่แล้วสักพักอาจาร์ยก็เดินเข้ามาในห้องเรียนทุกคนต่างอยู่ในความเงียบเพื่อตั้งใจฟังอาจาร์ยสอน
“เย้ๆๆๆ ดีใจจังวันนี้ฟิวจะพาเราไปเที่ยวแล้ว” ปอนด์ร้องออกมาอย่างดีใจนานๆ จะได้ออกมาเที่ยวกับเพื่อนทีปอนด์เป็เด็กต่างจังหวัดทำให้ไม่ค่อยรู้ทางในเมืองสักเท่าไรนักปอนด์เป็คนประเภทไม่ชอบอยู่กับที่นานมันน่าเบื่อตอนอยู่ต่างจังหวัดปอนด์ไปเที่ยวทุกเย็นเสาร์-อาทิตย์ก็ไม่เคยอยู่บ้านแต่ไม่ใช่เที่ยวร้านเหล้านะแต่เป็สถานที่ท่องเที่ยวต่างหาก
“แต่กลับไม่เกินทุ่มหนึ่งนะเพราะเราต้องไปทำงานอีกที่ต่อ”
“ห่ะ ยังมีอีกงานหรอ”
“งานโบกรถในร้านเหล้า”
ฟิวโกหกปอนด์เพราะไม่อยากให้รับรู้ว่าตนทำงานอะไรมันเป็การดีที่ปอนด์ไม่ต้องมารับรู้เื่ของเขาในเื่นี้
“นายนี้มันขยันโคตรๆ เลยข้าน้อยขอคารวะ” แล้วปอนด์ก็ทำท่าเหมือนคนคารวะก้มหัวลงต่อหน้าฟิวทำให้ฟิวขำออกมาการที่ฟิวมีเพื่อนแบบปอนด์ได้คุยเล่นกับปอนด์มันก็ทำให้ฟิวลืมเื่เลวร้ายคืนนั้นได้บ้าง
“ฟิวดูนั้นสิที่บ้านเราทำไมไม่มีแบบนี้บ้าง” ปอนด์ชี้ไปทางสวนสนุกที่เด็กกำลังเล่นกันอยู่มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังคีบตุ๊กตาอยู่ในตู้
“ลองเล่นดูไหมล่ะเดียวเราช่วยคีบ” ปอนด์หันมามองฟิวอย่างไวด้วยความดีใจ “จริงนะฟิวจะช่วยเราเล่นด้วยใช่ไหม” ฟิวพยักหน้ารับปอนด์รีบวิ่งเข้าไปแลกเหรียญแล้วพาฟิวมายังตู้ตุ๊กตาทั้งสองเริ่มคีบตุ๊กตาตัวแรก
“ช้าๆ ปอนด์” ฟิวค่อยปรามปอนด์อยู่ด้านหลัง
“มืออย่าสั้นปอนด์”
“ทำไมมือเราสั้นแบบนี้อะฟิว” ปอนด์พูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด
“เดียวเราขอลองดูหน่อย” ฟิวขอสลับกับปอนด์เล่นเพราะปอนด์เล่นหมดไปสองเหรียญแล้วยังไม่ได้ตุ๊กตา
“เย้ๆๆ คีบได้แล้วฟิวเก่งจังเลย” ฟิวอาสาคีบให้ปอนด์จนเหรียญหมดได้ตุ๊กตามาทั้งหมด 5 ตัว ทั้งคู่ก้าวออกมาจากห้างพร้อมที่จะกลับหอปอนด์ขอตุ๊กตาทั้งหมดมาเป็ของตนแต่ฟิวไม่ยอมฟิวให้เหตุผลว่าอยากเอาไปให้แม่หนึ่งตัวฟิวเลยได้ไปหนึ่งตัวจากปอนด์ปอนด์เป็ผู้ชายบ้าตุ๊กตาก็ว่าได้ตอนที่ฟิวคีบได้ปอนด์ะโร้องเสียงดังมากจนทุกคนหันมามองตอนกลับยังจะเอาไปหมดอีกทั้งที่ตัวเองนั้นไม่ได้คีบสักตัว
“งั้นเราแยกกันตรงนี้นะ”
“อืม กลับบ้านดีๆ ละ”
“ฟิวเราขอบใจมากนะเื่ตุ๊กตาอะ”
“ไม่เป็ไรงั้นเราไปนะ”
“อืม”
…………
“สวัสดีครับหัวหน้าวันส่งกี่งานครับ” ฟิวถามงานกับหัวหน้าเมื่อมาถึงร้านหัวหน้าที่ตอนนี้ยังยุ่งอยู่กับการคุยงานผายมือบอกให้ฟิวไปนั่งฟิวเลยเดินไปนั่งรอหัวหน้าที่โซฟา
“เป็ไงบ้างเมื่อวาน” พอหัวหน้าคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาถามฟิวเื่เมื่อคืนวานว่าเป็ไงซึ่งฟิวก็บอกไปตามตรงรวมไปถึงเื่ที่ตกลงกัน
“เขาไม่รุนแรงกับฟิวก็ดีแล้ว…..งั้นวันนี้มีสองงานที่จะให้ฟิวไปส่งฟิวไปเตรียมตัวเถอะ” “ครับ” ฟิวตอบรับหัวหน้าแล้วลุกออกมาเตรียมตัวที่รถ
ฟิวออกมาเตรียมตัวแล้วดูงานในมือถือที่หัวหน้าส่งมาให้ว่าต้องไปส่งที่ไหนเวลาอะไรแต่ก็มีไลน์บุคคลหนึ่งที่ฟิวไม่อยากเจอสักเท่าไรนัก
ฌอน “วันนี้ส่งกี่งาน”
ฟิว “สองงานครับ”
ฌอน “เสร็จงานแล้วมาหาฉันด้วย”
ฟิวกรอกตาเมื่อเห็นข้อความประโยคสุดท้าย เห้ยย นี้เขาต้องเจอเื่แบบเมื่อคืนวานอีกหรอไหนบอกนานๆ เจอกันทีไง
โชคดีที่วันนี้สองงานที่ส่งไปไม่มีใครต้องรอรับกลับฟิวขับรถของร้านมาจอดที่ลานจอดรถแล้วรีบนั่งแท็กซี่ไปหาฌอนที่คอนโดทันทีขืนชาไปกว่านี้ไม่รู้จะโดนอะไร
ก็อก ก็อก
ฟิวยื่นเคาะห้องขอฌอนอยู่ครุ่หนึ่งฌอนก็มาเปิดให้ฟิวเข้าไป ตึก ตัก ตึก ตัก ทำไมหนอทำไมผู้ชายคนนี้ถึงชอบทำให้เขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาหน้าแดงเมื่อเห็นอีกฝ่ายถอดเสื้อออกแล้วเหลือไว้แค่กางเกงตัวจิ้ว
“เป็อะไรทำไมหน้าแดง” ฌอนถามฟิวเมื่อเห็นว่าตอนนี้ฟิวหน้าแดงอย่างกับลูกตำลึงร่างสูงไม่เข้าใจกับอาการที่เห็น
“ฉันปวดท้องขอเข้าห้องน้ำหน่อย” พูดจบรีบตรงไปหาห้องน้ำทันทีฟิวเข้ามาส่องกระจกในห้องน้ำมองตัวเองใช่เขาหน้าแดงมือข้างหนึ่งแตะสลับไปมาสองแก้มมันแดงเพราะอะไรกันเขาเขินหรอแล้วทำไมเขาต้องเขินบ้าจริง
ก๊อกๆ
“จะนอนในห้องน้ำเลยไหม” เสียงผู้ชายจากข้างนอกเรียกฟิวให้ตื่นจากภวังค์
“เสร็จแล้วครับ”
ฟิวเปิดประตูออกมาเจอร่างสูงนอนรอบนเตียงแล้วพร้อมกับมองมาที่เขาฟิวทำอะไรไม่ถูกกลืนน้ำลายลงขอร่างสูงนอนรอในสภาพเปลือยเปล่า
439
