ตอน 24 ตายซะเถอะ
หลีหงอี้เห็นป้ายติดประกาศหาตัวนักโทษ ทำได้เพียงฉีกดึงป้ายขาวพวกนั้นออกให้เกลี้ยง เร่งควบม้าเข้าวัง...
เพราะท่าทีลุกลี้ลุกลนของเขาทำให้เป็จุดสนใจ หลีหงอี้ยังเข้าไม่ถึงตำหนักอาชวี่ ก็ถูกจับกุมไปลงทัณฑ์ ณ คุกหลวง เพื่อเค้นหาความจริง
สองสามีภรรยาร่วมรักกันหนักหน่วงตะวันคล้อยไปถึงกลางฟ้า ถึงได้ตื่นนอน
พวกเขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นในวัง หลีเอ้อหลันทำตัวปกติ... เคลื่อนตัวออกจากตำหนักไท่จื่อ หวังนั่งจิบชาริมสระพักผ่อนหย่อนใจตามประสา
ชาร้อนยังไม่ทันรินถึงครึ่งจอก... ทหารเข้าคุมตัวนางไปยังคุกหลวง
"ปล่อยนะ จับข้าทำไมกัน " เอ้อหลันสุดฉงน
"ไว้โดนฝ่าาตัดสินโทษ เ้าก็จะรู้เอง!! " ทหารหลวงที่คุมตัวนางพูดจาเย้ยหยันไม่ให้เกียรติสตรี ซ้ำยังลงมือรุนแรงกับนาง
"นี่มันเกิดเื่วุ่นวายอะไรกันนะ " อาชวี่กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดเื่ แม่ทัพหงอี้ก็ถูกซ้อมปางตาย ส่วนเอ้อหลันถูกรังแกในคุกมืด
ณ คุกหลวง
"ฝ่าาเสด็จ.... " เสียงกงกงกล่าวขานรายงานก่อนฝ่าาจะย่างก้าวเข้าแดนคุมขัง
"เข้าหาอาชวี่... มีจุดประสงค์ใด!!" ฝ่าาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆหน้าห้องขัง ซักไซ้ตเบงเสียงจนนางหวาดกลัว
"ฝะ ฝ่าา... เอ้อหลันมิได้มีจุดประสงค์ใด " นางคุกเข่าลงแทบเท้าฝ่าา อ้อนวอนขอชีวิต
"เช่นนั้นเ้ารู้หรือไม่ ว่าทำไมข้าต้องหาตัวเ้าแทบจะพลิกเมืองขนาดนี้ " ฝ่าานั่งไขว้ขาเมินมองนางด้วยหางตาที่เหยียดหยาม
"เอ้อหลันมิทราบได้ " นางตอบขานรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เพราะเ้ามันคือก้อนเนื้อที่เกิดจากความอัปยศของแม่ทัพใหญ่หลียังไงล่ะ!!!" ยิ่งพูดถึงอดีตฝ่าายิ่งฝังใจเจ็บ
"ยศศักดิ์ที่ข้ามอบให้มันไม่สาสมหรือไร ถึงได้หลับนอนกับนางสนมข้า!!"
"มิหนำซ้ำ ทวยเทพยังไม่เห็นใจ ส่งเ้ามาเป็คู่ครองของไท่จื่อ!!! องค์เง็กเซียน!! ท่านรังแกข้าเกินไปแล้ว!!" ฝ่าาด่าทอเป็ฉาก ๆ
"ฝ่าา นั่นเป็เื่เมื่อนานมาแล้ว ข้าเชื่อว่ามันเป็ตราบาปและความผิดพลาดที่แม้ท่านพ่อตายแล้วก็ไม่อาจลืม... "
"หุบปากของเ้าซะ!!"
"กงกง เอาดาบมา ข้าจะสังหารนางบัดเดี๋ยวนี้!!"
"ฝ่าาขอรับ... เื่นี้รอให้ไท่จื่อเห็นดียินยอมก่อนดีหรือไม่ " กงกงกล่าวเตือนสติฝ่าา
"รอให้เขาเห็นดีงั้นหรือ ลูกข้าไหนเลยจะสูงส่งเทียมฟ้าเหนือบัลลังก์ มีอำนาจตัดสินถูกผิดได้แทนข้า!!" ฝ่าาผู้หัวรั้นไม่ขอฟังใครทั้งนั้น
ในเมื่อกงกงทำตัวชักช้าไม่ได้ดั่งใจ... ฝ่าาที่เืร้อนเดินง่วนหาดาบด้วยตัวเอง
กุญแจคุกหลวงถูกทำลายลง ฝ่าาเข้าถึงตัวนักโทษอย่างนางโดยง่าย... ดาบใหญ่เล็งจ่อต้นคอ พร้อมเสียบแทงทะลวงคอหอยทุกเมื่อ
"ก่อนตาย! เ้ามีอะไรจะสั่งเสียหรือไม่" ฝ่าาจะฆ่านางอยู่รอมร่อ ยังอุส่าให้โอกาสได้สั่งเสีย
"หากจะตายก็คงต้องตาย ข้าเกิดมาวันแรกบิดามารดาก็สิ้น แม่บุญธรรมก็ตายจากโลก ชีวิตนี้ไม่มีอะไรเหลือให้อาวรณ์!!"
"ลงมือเถอะฝ่าา" เอ้อหลันไม่ขอร้องขอชีวิตอีกแล้ว เพราะนางรู้ว่าคงหมดหนทางรอด
คมดาบกำลังจะเฉือนคอนางอยู่แล้ว!!!
อัศวินขี่ม้าขาวเข้าช่วยเหลือ...
"เสด็จพ่อ!!! หยุดนะ !!! อย่า!!!" อาชวี่วิ่งพรวดเข้ามาห้ามปรามไว้ ทว่าคมดาบนั้นผิดเพี้ยนเพราะเสียจังหวะ เฉือนเข้าที่ต้นแขนของนาง
อาชวี่ทนเห็นภรรยาได้รับาเ็ไม่ได้ หัวใจของเขาปวดเหมือนโดนกรีดลึก
อาชวี่บุกเข้าไป ไม่รอช้าที่จะตำคมดาบที่บิดาถือ ให้เฉือดมือตัวเองจนหลั่งเื ทาอาบบริเวณที่นางถูกเฉือด
"อาชวี่!!! เ้าจะปกป้องนางไม่ได้ นางคือลูกของฏชั่ว!!"
"ชีวิตของนาง ไม่มีค่าพอให้เ้าเสียสละ!! รู้หรือไม่ ว่าหากเ้ากรีดเืช่วยผู้อื่นหนึ่งครั้ง เ้าจะอายุสั้นลงหนึ่งปี!!"
"ทหาร!! พาตัวไท่จื่อไป ขังในหอบรรพชน อย่าให้ออกมาได้แม้แต่ครึ่งก้าว!!!" ฝ่าาที่ตั้งใจจะมาสังหารนาง เสียอารมณ์ซะแล้ว ทิ้งดาบใหญ่ลงพื้นดังเคร่ง!!! สะบัดอาภรณ์ัจากไป
ณ ตำหนักประทับของฝ่าา
ฝ่าากลัดกลุ้มใจหนัก นั่งคัดตำรากว่าร้อยจบก็ยังไม่หาย
"ฝ่าา...องค์ชายรองโจวเหวินขอเข้าเฝ้า" กงกงกล่าวรายงานยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ก้าวเท้าเข้ามาในตำหนักเสียแล้ว
ทุกครั้งที่เกิดเื่ พี่ใหญ่คนนี้พร้อมออกหน้าเสมอ
"โจวเหวิน... เ้ามาที่นี่เพราะเหตุอันใด หากมาเพราะเื่วุ่นๆของอาชวี่ล่ะก็ กลับไปเถอะ " ฝ่าาพูดดักคอไว้ ทั้งที่เขายังไม่ได้อ้าปากพูด
"เสด็จพ่อ ต่อให้ท่านไล่อย่างไร ลูกไม่ขอถอดใจ ตอนนี้อวี๋ชวี่หนักแน่นคุกเข่าหน้าประตูหอบรรพชน หากท่านไม่ยอมปล่อยนาง เขาเองไม่ยอมแพ้แน่"
"นิสัยดื้อรั้นของเขา ท่านคงรู้ดีกว่าผู้ใด " โจวเหวินคุกเข่าลงต่อหน้าฝ่าา
"บอกเหตุผลของเ้ามา... เหตุใดต้องออกหน้าแทนอาชวี่ " ฝ่าาสงสัยนัก เพราะเื่นี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย
"เสด็จพ่อ ข้าป่วยมากโรคมาแต่กำเนิด หากไม่ได้เืเนื้อของอวี๋ชวี่รักษาไว้ ไหนเลยข้าจะหายป่วยกลับมาปกติได้ถึงทุกวันนี้ "
"ทุกครั้งที่เขาหลั่งเื เขาต้องเสียชีวิต 1 ปี เพียงเท่านี้ข้าก็แทบจะยกเขาขึ้นหึ้งบูชา "
"เช่นนั้นเพียงคุกเข่าขอร้องท่าน ไม่ได้หนักหนาที่ข้าคนนี้จะทำให้เขาไม่ได้" โจวเหวินพูดได้ซึ้งกินใจนัก
"ข้าเองก็ไม่อยากทนเห็นโอรสของข้าต้องทนทุกข์หรอกนะ" ฝ่าาถอนหายใจ แอบหนักใจอยู่เหมือนกัน
"เอาเถอะ กลับไปซะ เื่นี้ข้าจะเก็บไปพิจารณา ยังไงข้าไม่ปล่อยให้เขาทรมานนานนักหรอก" ฝ่าารับปากว่าจะหาหนทางแก้ไข
ในใจไตร่ตรองถึงคราในอดีต จิตใจที่แสนโส-มม รักใคร่สตรีหลายนางจนเคยตัว บัดนี้แก่เฒ่าก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง หึงหวงเคียดแค้นกระทั่งกับผีที่ตายไป ข้านี้ช่างน่าสมเพชนัก
ฝ่าาได้คำตอบในใจ ว่าควรปล่อยวางได้แล้ว ไม่น่าหูเบาไปฟังคำเด็กเมื่อวานซืนอย่างเหอเถาเยา
ฝ่าาแสนเหนื่อยล้ากายใจ เอนตัวพิงหลังหวังพักผ่อนสักครู่... ทว่ากลิ่นกำยานหอมที่กุ้ยเฟยจุดไว้ หารู้ไม่ว่านั่นเป็ยานอนหลับชั้นดี กระทั่งฝ่าาเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
"โจวเหวินเ้าโง่!! มีลูกเช่นเ้าเหมือนเป็ตราบาป !!! "
"หากข้าชักใยเ้าไม่ได้ ข้าก็ควรขึ้นครองบัลลังก์เสียเอง!!!" หวงกุ้ยเฟยเดินออกมาจากหลังม่านช้าๆ นั่งบนบัลลังก์ทองของฝ่าา
"ยอดรักของข้า เ้ามันหูเบาแสนโง่เขลา สมแล้วที่ถูกสตรีอย่างข้าแย่งชิงอำนาจ "
"กษัตริย์แสนขลาดอย่างท่าน รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ข้าอาศัยจังหวะที่บ้านเมืองชุลมุน เพราะท่านเอาแต่สนใจชายารองนั่น ถือเป็โอกาสทองของข้าในการซุ่มวางกำลังพล" หวงกุ้ยเฟยพูดกับฝ่าาที่กำลังหลับใหลคล้ายคนบ้า
ตึงๆๆๆ เสียงกลองศึกรัวลั่นขึ้นทันที
กองทัพที่กุ้ยเฟยซุ่มตระเตรียมมาหลายปี พร้อมใช้งาน บุกเข้าทลายวังหลวงทั้งแปดทิศ
"เสด็จพี่... มองข้าสิ ชุดที่ข้าสวมมาสวยหรือไม่" นางยกกริดออกจากอาภรณ์ค่อยๆเฉือนเนื้อฝ่าาทีละชิ้น ราวคนโรคจิตที่เกินเยียวยา
"ฮะฮ่าาา ข้าช่างสะใจนัก " ยิ่งเห็นฝ่าาเ็ป นางยิ่งพึงพอใจ ทุกครั้งที่กดคมกริดฝังเนื้อ นางนึกถึงทุกคำพูดที่ฝ่าาเคยกดขี่และถุยถ่มให้นางอับอาย
หวงกุ้ยเฟย ยึดตราัที่สามารถควบคุมทหารนับล้านได้ ไว้ในกำมือ
"ต่อให้มีไท่จื่อไปก็ไร้ประโยชน์ ต่อไปนี้ ข้าเป็นายของพวกเ้าแล้ว" หวงกุ้ยเฟยนั่งไขว้ขาบนบัลลังก์ัสวยๆรอฟังข่าวดีจากขุนนางผู้หนุนหลัง
![[7 Sins] Greed](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742571986_39464615.webp)
538
