เวลาผ่านไปจนถึงวันที่อัยยะได้ออกจากโรงพยาบาล ผลจากการตรวจสแกนร่างกายสรุปได้ว่าเธอไม่มีผลกระทบต่ออวัยวะภายใน กระดูก และสมองดังนั้นทางโรงพยาบาลจึงอนุญาตให้เธอกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้และอีกหนึ่งเดือนค่อยกลับมาตรวจเช็กสุขภาพอีกครั้ง
"เย้ ... ได้ออกจากโรงพยาบาลซักที! อะ .. ที่จริงคุณไม่ต้องมารับฉันก็ได้นี่นา ให้คนขับรถมารับหรือจะให้ฉันกลับเองก็ได้ แล้วก็อีกอย่างคุณก็ไม่ได้อยู่บ้านหลังนั้นด้วยลำบากเปล่า ๆ" ไอรดาถามชายหนุ่มที่มารับเธอกลับบ้านคนคนนั้นก็คือสามีของอัยยะแต่ในนาม ลีอองนั้นเอง
"ไม่เป็ไรมันยังคงเป็หน้าที่ของผมที่ต้องดูแลคุณใน่นี้ คุณไม่ต้องเป็ห่วงเื่นี้เลยส่วนเื่โรงพยาบาลผมจัดการเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวคุณเก็บของเสร็จเราก็กลับได้เลย"
"ไงก็ได้ สำหรับฉันไม่มีปัญหา ... อะแล้วคุณพ่อละ ท่านจะมารับฉันหรือเปล่า?" ไอรดาถามลีอองไปเก็บของของเธอไป
"วันนี้คุณพ่อไม่ได้มารับคุณท่านให้ผมมารับคุณกลับบ้าน แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ท่านจะมาทานข้าวที่บ้านแทน"ลีอองพูดถึงพ่อตาของเขา ที่หมายถึงพ่อของอัยยะเขารู้ว่าการที่พ่อตาของเขาไม่มาในนี้ก็เพื่อเปิดโอกาสให้เขากับลูกสาวตัวดีได้ใกล้ชิดกัน
ถึงแม้เขาจะรู้อย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงอย่างไรอีกไม่กี่เดือนพวกเขาก็จะหย่ากันอยู่แล้ว
"อือ ...นี้ก็เป็เวลาทำงานท่านคงยุ่ง ๆ กับงานที่บริษัท ฉันเข้าใจ ฉันเก็บของเสร็จแล้ว ปะ ...เราไปกันได้" ไอรดาถือกระเป๋า เตรียมพร้อมออกจากห้องพักฟื้น
จู่ ๆลีอองก็ยื่นมือมาหยิบกระเป๋าจากมือของเธอ และเดินนำหน้าเธอออกจากห้องไปไอรดามองดูเขา เธอพอจะเริ่มรู้นิสัยผู้ชายคนนี้ขึ้นมานิดหนึ่ง(ถือว่าเป็ผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ยกเว้น....) เธอไม่ได้คิดต่อ จากนั้นเธอก็เดินตามชายหนุ่มไปโดยไม่ได้พูดอะไร
ระหว่างที่พวกเขาทั้งคู่กำลังเดินออกจากโรงพยาบาลที่โถงทางเดินคุณตาที่ไอรดาพบที่สวน ท่านนั่งอยู่บนรถเข็นที่มีพยาบาลช่วยเข็นรถสวนทางมาทางที่พวกเขาเดินออกมาจากห้องพักฟื้นพอดี
"อ๊ะ คุณตา สวัสดีค่ะ ...นี้หนูไอซ์ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ" ไอรดาทักทายชายสูงอายุ
"ยินดีด้วยนะที่เธอได้ออกจากโรงพยาบาลก่อนฉันแล้วอย่าเที่ยวไปซนที่ไหนอีก ขับรถก็ระวังยังเป็เด็กเป็เด็ก อย่าให้คนหัวงอกส่งคนหัวขาว"ชายสูงอายุกล่าวตอบเธอถึงแม้เขาจะใช้คำพูดในเชิงเย่อหยิ่งแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใย
"ค่ะคุณตา ขอบคุณนะคะ หนูไอซ์จะเป็เด็กดีค่ะ ไม่ทำให้คุณตาเป็ห่วงแน่นอนคุณตาก็ดูแลสุขภาพ หายไว ๆ นะคะ จะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็ว ๆ"ไอรดากล่าวขอบคุณชายสูงอายุ
ชายสูงวัยมองไปที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายหญิงสาวไอรดามองออกว่าเขาสงสัยว่าชายคนนี้คือใครแต่ไม่ได้ถาม ไอรดาจึงแนะนำ
"อะเกือบลืมไปเลยค่ะ คุณตา ... นี้ ... "เธอหยุดพูดนิดหนึ่งเพราะกระดากปากจะพูดคำว่า (สามี) ออกมา แต่ก็ต้องพูดอยู่ดี
“นี้สามีหนูเองค่ะ”
"คุณ นี้คุณตา ....อ๊ะหนูยังไม่รู้จักชื่อคุณตาเลยค่ะ คุณตาลืมบอกชื่อหนูไปเลยนะคะเนี่ย"ไอรดาที่กำลังแนะนำคนทั้งสองให้รู้จักกัน
"สวัสดีครับคุณราฟาเอล เอ็ดการ์กิ๊ฟฟอร์ด" ลีอองทักทาย
"นายรู้จักคุณตาด้วยเหรอ"ไอรดาหันไปมองชายหนุ่มที่เอ่ยชื่อชายสูงวัย
"อือ สวัสดีคุณลีออง ...ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็ไงสบายดีไหม?" ชายสูงวัยทักทายลีอองกลับ
"ครับ สบายดีครับ"
"ดีจังเลยค่ะรู้จักกันด้วยไอซ์จะได้ไม่ต้องแนะนำอะไรมากงั้นไอซ์กับคุณลีขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะคุณตา"
"ไว้มีโอกาสที่ดีผมยังพร้อมร่วมงานกับทางคุณราฟาเอลอยู่นะครับ ... ขอตัวก่อนนะครับ"
หลังจากทักทายกันเสร็จไอรดาและลีออกก็เดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อไปยังรถของพวกเขา
"คุณหิวหรือเปล่า" ลีอองถามอัยยะขณะที่พวกเขาเก็บของเข้าไปในรถเรียบร้อยแล้ว
"ยังล่ะ กลับบ้านเลยดีกว่า หากฉันหิวเดี๋ยวหาอะไรง่าย ๆ ทานก็ได้แต่ตอนนี้ยังไม่หิวเลย" ไอรดาตอบกลับ
ขณะที่พวกเขาขับรถกลับบ้านไอรดาและลีอองก็ไม่ได้พูดคุยกัน พวกเขาใช้เวลาประมาณเกือบชั่วโมงเพื่อกลับบ้าน เธอไม่ได้ถามเขาเกี่ยวกับคุณตาที่ชื่อราฟาเอล เอ็ดการ์กิ๊ฟฟอร์ด เพราะเธอเคยได้ยินชื่อนี้อยู่ แต่เธอยังไม่เคยเจอเขาตัวเป็ ๆและเธอก็พอจะทราบว่าลูกชายของคุณตาคนนี้คือ เจคอบ เอ็ดการ์ กิ๊ฟฟอร์ดเ้าพ่อนักล่าภาพวาด และศิลปะบนพื้นผิว เพราะเธอเคยถูกว่าจ้างจากพ่อลูกคู่นี้แต่ทั้ง 2 ฝ่ายก็ไม่เคยเห็นหน้ากัน
520
