หลังจากที่เข้าหอแล้ว ก็มีคนมาคุมข้างนอกห้องเพื่อไม่ให้ลู่หาญออกไปไหนได้ อิงอิงกับลู่หาญต่างคนต่างไม่คุยกัน นั่งนิ่ง สักพัก
อิงอิงก็พูดขึ้นว่า นี่เ้า ไม่คิดจะเปิดผ้าคลุมหน้าข้าออกหรือยังไงข้าหิวและอึดอัดด้วย ลู่หาญพูดขึ้นมาว่า อยากเปิดก็เปิดเองสิ ใครอยากแต่งงานกับเ้าละ เอาจนอิงอิงโมโห เอามือลู่หาญมาเปิด แล้ว เดินไป นั่งกินอาหารบนโต๊ะ ไม่พูดไม่จา ลู่หาญมองเห็นเช่นนั้นก็พูดเบาๆขึ้นมาว่า ยัยบ้านนอก มารยาทไม่มี ท่านแม่ยังจะให้ข้าแต่งกับคนบ้านนอกไม่มีมารยาท แบบนี้ แต่งได้ไง ข้าไม่ยอมหรอก ลู่หาญจึงลุกขึ้นแล้วไปเคาะประตู ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
ลู่หาญ เลยหันมามองหน้าอิงอิงที่กินอย่างคนหิวโหย แล้วพูดขึ้นว่า นี่เ้าอย่ามัวแต่กินสิ เ้าไม่เคยกินหรือยังไง ข้าจะบอกนะข้าไม่อยากแต่งงานกับคนบ้านนอกอย่างเ้าไม่มีมารยาท ไม่เป็กุลสตรีเลย อิงอิง ไม่พูดไม่ตอบากคำ พอกินอิ่ม ก็ขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วหลับไป ลู่หาญ มอง แล้วโมโหจึงนั่งกินเหล้าจนเมาบ่นเพ้อพูดอยู่คนเดียว
ใครจะแต่งกับเจ้ก็แต่งไปชีวิตนี้ข้าลู่หาญ ลูกตระกูลดีอย่างข้าจะแต่งกับสาวบ้านนอกอย่างเ้าได้ยังไงข้าคือ ชายหล่อเหลาที่สุดในเมืองหลวงนะ แล้วก็เดินมาปลุกอิงอิง อิงอิงก็ไม่ตื่น ลู่หาญ จึงนั่งข้างๆเตียงดื่มเหล้าพูดต่ออีก สักพักก็หลับไป ข้างๆขอบเตียง
1K
