มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่51  : ไฟแรกแห่งหลงหยาง

รุ่งเช้าของวันที่สิบสองหลังทัพฉินเริ่มเคลื่อน
หมอกขาวหนาทึบปกคลุมช่องเขาหลงหยาง
เสียงแม่น้ำกระทบหินดังสะท้อนราวกับเสียงกลองสงคราม

บนยอดเขาทางตะวันออก รัชทายาท หานอวี้จิน
ยืนมองลงมาที่หุบเขาเบื้องล่าง
ค่ายของกองเพลิงหานปักธงแดงเรียงรายแน่นปากทาง
ขณะที่เบื้องไกลสุดตา — ควันธงฉินเริ่มโผล่เหนือหมอก

องค์ชายสาม หานอวี้เหยียน ก้าวเข้ามา

“ศัตรูเคลื่อนเข้าใกล้ทุกชั่วยามพวกมันส่งทัพม้าเข้ามานำหน้า”

หานอวี้จินเลิกคิ้ว

“ทัพม้า?”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะเป็นทัพที่พวกเขาเรียกว่า กองอัสนีฟ้า
แม่ทัพชื่อ... หานอี้เฟิง ”

รัชทายาทนิ่งไปชั่วขณะ
สายตาแฝงความครุ่นคิด — ชื่อ “หาน”ไม่ใช่เรื่องที่ได้ยินบ่อยนักในกองทัพศัตรู

“หานอี้เฟิง...ข้าจำชื่อเขาได้”
“เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเคยเป็นนายกองม้าแห่งเมืองหานหนิง”

องค์ชายสามแปลกใจ

“เขาเป็นคนของเรา?”

“เคยเป็น” —รัชทายาทตอบเรียบ
“ขุนนางบางคนใส่ร้ายว่าปล่อยศัตรูหลบหนี
ถูกปลด ถูกขับออกจากแคว้น แล้วถูกฉินรับไปเลี้ยงไว้ในกองทัพ”

“คนเช่นนั้นยังจะกล้ากลับมาถือดาบใส่แผ่นดินเกิดอีกหรือ?”
— หานอวี้เหยียนเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง

หานอวี้จินยิ้มบาง

“มีคนมากมายที่ไม่ได้ทรยศ...เพียงแต่ถูกแผ่นดินทรยศก่อนเท่านั้น”
“แต่ไม่ว่าเขาจะกลับมาเพราะแค้นหรือศักดิ์ศรี...
วันนี้ข้าจะให้เขาได้รู้ ว่าแผ่นดินที่เขาทิ้งไป ได้เปลี่ยนไปแล้ว”

การวางกำลังของทั้งสองฝ่าย

ฝ่ายหาน

กองเพลิงหาน  — 20,000 นาย

กองยุทธเพลิงลับ  — 5,000 นาย

กองทัพหลัก  — 25,000 นาย

ฝ่ายฉิน

กองมังกรเหล็ก  — 45,000 นาย

กองอัสนีฟ้า  — 30,000 นาย

กองโลหิตฉิน  — 25,000 นาย

เสนาธิการมู่หลิงประเมินผิดจากแผนที่เก่า
คิดว่าช่องเขาหลงหยางนั้นโล่งและพื้นแข็งพอให้ม้าเคลื่อนได้เต็มกำลัง
เขาต้องการ “พิสูจน์ความอ่อนแอของหาน”
จึงส่งหานอี้เฟิง ซึ่งเป็นอดีตนายกองม้าแห่งหานหนิง —เข้าเป็นหัวหอก

“ไม่มีใครรู้เส้นทางของหานดีเท่าเขา
ให้เขาใช้ความคุ้นเคยนั้น ทำลายบ้านเก่าของตัวเอง”
— มู่หลิง กล่าวในที่ประชุมฉิน

ช่องเขาหลงหยาง— แผ่นดินสั่นสะเทือน

เสียงเกือกม้านับหมื่นกระแทกพื้นหิน
ฝุ่นตลบคลุ้งบดบังแสงตะวัน
หานอี้เฟิงชักหอกยาวในมือ ขณะม้าแดงฉินพุ่งทะยานนำหน้า

“ข้างหน้าเป็นค่ายหาน!
บุกเข้าไปให้ข้าดูซิว่า แผ่นดินที่ข้าเคยปกป้อง ยังมีอะไรเหลือหรือไม่!”

เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วหุบเขา
ทัพม้านับพันทะยานเข้าสู่ช่องเขา

แต่ในวินาทีนั้น —
บนยอดเขาฝั่งตะวันออก ธงควันสีเทาลอยขึ้น

“ถึงเวลาแล้ว” —ไป๋หงเหวินกล่าว
“จุดไฟ!”

เสียง ครืน...! ดังสนั่น
พื้นหินใต้เท้าม้าระเบิดเป็นเปลวเพลิง
แรงระเบิดดันอากาศจนคลื่นความร้อนแผ่กระจาย

ม้าและคนกระเด็นกลางอากาศเสียงโห่ร้องปนเสียงเหล็กกระทบหิน

หานอี้เฟิงเบิกตา

“นี่มัน... ดินประสิว?!”

ก่อนจะถูกคลื่นแรงระเบิดซัดกระเด็นหล่นจากหลังม้า

ขณะที่ควันไฟกลืนช่องเขา
ธนูจากหน้าผาทั้งสองฝั่งหลั่งลงเหมือนฝน
ลูกธนูเหล็กกล้าปักใส่เกราะฉินเป็นพรู

องค์ชายสามชูดาบขึ้น

“ยิง!!”

เสียงธนูและหน้าไม้ดังต่อเนื่องไม่หยุด
เปลวเพลิงและลูกศรไฟประสานกันราวกับพายุเพลิง
แนวทัพม้าของอัสนีฟ้าพังทลาย
แนวหลังพยายามถอยแต่เจอหินถล่มที่เตรียมไว้ขวางทาง

บนยอดเขารัชทายาทหานอวี้จินมองภาพนั้นอย่างสงบ
แสงเพลิงสะท้อนบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ไป๋เหิงเซินรายงาน

“แนวหน้าของอัสนีฟ้าแตกหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะเหลือเพียงแนวกลางกำลังถอย!”

“อย่าไล่” —หานอวี้จินสั่ง
“ให้พวกมันหนีไป... เพื่อบอกฉินอ๋องว่าไฟของหานเป็นอย่างไร”

องค์ชายสามถาม

“ทำไมต้องปล่อย?”

“เพราะความกลัว...แพร่เร็วกว่าไฟเสมอ”

ค่ายฉิน— ความโกลาหล

ทหารที่เหลือรอดจากกองอัสนีฟ้ากลับถึงค่ายหลงกวนในสภาพไหม้เกรียม
แม่ทัพป๋ายเหวินเจาตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของพวกเขา

“เกิดอะไรขึ้นกับกองม้าของข้า!?”

“พื้นดินระเบิด!เพลิงพุ่งขึ้นจากใต้หุบเขา!”

มู่หลิงนิ่งงัน

“มันใช้ดินประสิว...ขุดไว้ใต้พื้น?”

เสียงของเขาเบาจนแทบกลืนกับลม
รู้ทันทีว่าศัตรูตรงหน้าไม่ใช่เพียงนักรบ — แต่คืออัจฉริยะ

คืนนั้นองค์หญิงฉินอวี้เหม่ยมองแสงไฟจากหุบเขา
แสงแดงสะท้อนบนม่านผ้าในค่าย
เธอกำพัดแน่นในมือ

“หานอวี้จิน...เจ้ามันปีศาจหรือเทพเซียนกันแน่”
“เจ้าไม่เพียงชนะด้วยคมดาบ แต่ด้วยสติปัญญาที่โลกนี้ยังไม่อาจเข้าใจ...”

บนยอดเขาหลงหยาง
รัชทายาทหานอวี้จินมองเพลิงที่ยังลุกไหว
องค์ชายสามเอ่ยเสียงเบา

“นี่คือชัยชนะใช่หรือไม่?”

“ไม่...นี่เพียงแค่เริ่มต้น”
“ไฟแรกที่เผาผลาญม้าเหล็กของฉิน
คือเพียงประกายจากเตาแห่งสงครามที่จะลุกทั่วแผ่นดิน”

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แดงด้วยควัน

“ขอให้ไฟนี้...กลายเป็นแสงของหานตราบเท่าที่ข้ายังหายใจ”