Time and Space ห้วงความทรงจำรักในต่างโลก (Yaoi)

        ฤดูใบไม้ร่วงทางตอนเหนือนั้นหนาวมาก กลางคืนยิ่งหนาวเหน็บ กระโจมทั้งหมดมีการจุดเตาถ่านจึงมีเสียงจากการเผาไหม้ดังเป็นระยะขับให้กลางคืนเงียบสงัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  

        ซูตงเฉินเอนกายอยู่บนฟูก มีผ้าห่มคลุมกายและนอนหลับอย่างสนิทสองสามวันมานี้เขาเหนื่อยมาก โชคดีที่ความวุ่นวายในช่วงแรกได้ผ่านพ้นไปแล้วเรื่องทุกอย่างเป็นไปตามครรลอง เขาจึงสบายอยู่บ้าง การล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงยาวนานต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งเดือนซึ่งเขาไม่สามารถอดหลับอดนอนเช่นนี้ได้ ดังนั้นคืนที่ไม่เกิดเรื่องเขาจึงหลับสนิททันทีโดยหวังว่าจะหายจากอาการเหนื่อยล้าโดยเร็วที่สุด   

        รอบกระโจมมีองครักษ์ประจำกายคอยยืนเฝ้า และด้านในมีตู้หลีคอยสอดส่องเหตุการณ์ทุกอย่างในรัศมีสิบกิโลเมตรเขาจึงพักผ่อนได้อย่างสงบ อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้ใดป้องกันเยี่ยนเฟ่ยได้คนผู้นี้จึงแอบเข้ากระโจมมาอย่างเงียบเชียบในช่วงกลางดึก         

        เขาเป็นหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรฝ่ายลับ ตั้งแต่เด็กเขาได้เรียนรู้กลอุบายเล็กน้อยต่างๆจากอาจารย์หลายท่าน โดยทำตัวเหมือนเงามืด จากนั้นอาศัยแสงในยามค่ำคืนลักลอบเข้าไปในกระโจมที่ไม่มีสลักประตูนับว่าเป็นเรื่องง่ายดาย เขาได้ติดต่อกับตู้หลีล่วงหน้าว่าไม่ต้องปลุกซูตงเฉินขณะนี้เยี่ยนเฟ่ยราวกับกลุ่มควันบางเบาที่ลอยเข้ามาโดยที่ซูตงเฉินจับสัมผัสไม่ได้ และยังคงนอนหลับสนิท  

        เยี่ยนเฟ่ยเดินไปที่ข้างฟูกและนั่งขัดสมาธิบนพรมด้านหน้า ท่ามกลางความมืด เขามองเค้าโครงรางๆของคนที่อยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย และอดโน้มศีรษะไปวางบนไหล่ของอีกคนอย่างแผ่วเบาไม่ได้

        จู่ๆ ซูตงเฉินก็สะดุ้งตื่น ขณะที่กำลังจะใช้มือคว้า เขาก็รู้สึกได้ว่าคนข้างกายคือเยี่ยนเฟ่ยดังนั้นจึงผ่อนคลายลงและพูดเสียงเบา “ทำไมจู่ๆ ถึงมา? ”           

        “เหนื่อยแทบตาย” เยี่ยนเฟ่ยพูดเสียงเบามาก “นอนไม่หลับ เพียงอยากมาดูเจ้าหน่อย”  

        ซูตงเฉินไม่ได้ถามอะไรมาก และไม่ได้พูดอะไรไร้สาระทำนองว่า ‘หากถูกคนพบเข้าจะทำอย่างไร? ’ เขาขยับเข้าไปด้านในและเอียงกายเล็กน้อยให้มีพื้นที่ว่าง “ขึ้นมา”  

        เยี่ยนเฟ่ยมีความสุขอย่างมาก เขาเกลือกกลิ้งนอนลงข้างกายอีกคน   

        ซูตงเฉินดึงผ้าห่มไปคลุมให้เขาแล้วถามอย่างเฉื่อยชา “มีการเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่? ”  

        “ไม่มีเหตุการณ์แปลกๆ ” เยี่ยนเฟ่ยกล่าวเสียงเบา “ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงซึ่งมีสัตว์มากมายเป็นเรื่องปกติที่สัตว์ดุร้ายจะคอยตามล่าสัตว์กินพืชทุ่งหญ้าอุดมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า วัวกับแกะมีอยู่ทุกที่ พวกคนเลี้ยงสัตว์มีความสุขมากฝูงสัตว์อยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล ดูแล้วไม่มีสัญญาณน่าสงสัยอะไร”          

        “อืม” ซูตงเฉินกล่าวอย่างง่วงงุน “รีบนอนเถอะ”  

        เยี่ยนเฟ่ยรู้สึกเพียงว่าในใจมีความสุขเหลือล้น เขายกมือวางบนแขนอีกคนแล้วหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทรา  

        จนกระทั่งรุ่งสางมาเยือน เมื่อซูตงเฉินตื่นขึ้นมา เยี่ยนเฟ่ยก็จากไปแล้วซูตงเฉินลุกขึ้นสวมเสื้อคลุม มวยผมและสวมเครื่องประดับศีรษะ ก่อนจะถืออ่างทองแดงไปยังริมธารบนภูเขาเล็กๆด้านนอก  

        ที่โลกต้นกำเนิดเดิม ยาสีฟันที่เก่าแก่ที่สุดถูกคิดค้นโดยชาวอียิปต์โบราณแปรงสีฟันที่เก่าแก่ที่สุดถูกคิดค้นขึ้นโดยฮ่องเต้หมิงเซี่ยวจง ในปี 1498 นี้ ฮ่องเต้ผู้สถาปนาราชวงศ์จิ้นเหนือได้ ‘คิดค้น’ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ ฯลฯของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น ชักโครก และอ่างอาบน้ำ เป็นต้น ชีวิตของขุนนางจึงมีระดับขึ้นมากซึ่งแน่นอนว่ากลางทุ่งกว้างไม่ได้พิถีพิถันเช่นนั้น ซูตงเฉินเจอน้ำสะอาด หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็รับประทานอาหารเช้าและประชุมสั้นๆกับเจียงหยวนอู่และสือชิง จากนั้นก็นำกำลังทหารขึ้นไปบนเขา  

        ที่ทางเข้ากระโจมของฮ่องเต้ หนานกงจี๋ (*ชื่อใหม่ของซูอวี้จ้ง) ที่ชำระร่างกายแล้วยืนอยู่ที่นั่น เขากำลังมองพระอาทิตย์ยามเช้าที่ไกลออกไปด้วยท่าทางแข็งแกร่งและทรงพลังในดวงตามีความรักใคร่ชื่นชมและความคิดถึงแวบผ่าน  

        ก่อนเขาเข้าวัง ซูตงเฉินได้แอบยัดใบรับรองเงินจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึงให้เขา ซึ่งมีทั้งแบบใหญ่และเล็กเพื่อความสะดวกต่อการจับจ่ายของเขานอกจากนี้ยังมีไข่มุกทองคำ ดอกไม้เงิน จี้หยก ฯลฯเพื่อเป็นรางวัลแก่คนที่ดูแลในวัง ซูตงเฉินเตือนเขาว่า ขอเพียงจัดระเบียบบนล่างในวังให้เรียบร้อยห้ามประหยัดเงินและรับความไม่เป็นธรรมเด็ดขาด  

        หลังเข้าวัง ฮ่องเต้และฮองเฮาได้พระราชทานสิ่งของเป็นรางวัลให้มากมายพระสนมแต่ละวังก็ส่งของขวัญจำนวนมากมาเช่นกันหลังจากเขาถูกแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารก็ได้รับของขวัญนับไม่ถ้วนจากทุกสารทิศทว่ามีเพียงซูตงเฉินที่แอบมอบสิ่งของเหล่านี้ให้ จึงทำให้เขารู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ           

        ตั้งแต่เขาเข้าวัง ซูตงเฉินก็ไม่เคยเสนอตัวขอเข้าพบเขาเลยแม้บังเอิญเจอกันในวังก็วางตัวอย่างเหมาะสม และไม่เคยถือความดีความชอบเป็นบุญคุณในการเลี้ยงดูเขายังคงใกล้ชิดกับซูตงเฉิน ทว่าต้องระวังตัว ด้วยเรื่องพิธีการของฮ่องเต้และขุนนางทำให้ไม่สามารถแสดงออกหรือให้ความสำคัญกับเขามากเกินไป นอกจากนี้เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการศึกษาหาความรู้มากมายและอยู่กับเสด็จปู่ซึ่งดูเหมือนจะสมเหตุสมผลและมั่นคง ฝ่าบาททอดพระเนตรเห็นก็ทรงพอพระทัยเป็นอย่างมากแต่ละวันของเขาจึงผ่านไปอย่างค่อนข้างราบรื่น  

        เขายืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่ประตูกระโจม ฮ่องเต้เสด็จออกมาตรัสถามด้วยรอยยิ้มมีความสุข “จ้งเอ๋อร์มองอันใดอยู่หรือ? ”  

        หนานกงจี๋เงยศีรษะมองพระองค์แล้วกล่าวอย่างมีความสุข “ดูพระอาทิตย์ที่โผล่พ้นทุ่งหญ้าพ่ะย่ะค่ะ ช่างยิ่งใหญ่เพลินตาเสียจริงมองแล้วให้อารมณ์ที่หลากหลายมากพ่ะย่ะค่ะ”  

        “ใช่แล้ว” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรทิวทัศน์พระอาทิตย์ขึ้นที่งดงามด้วยความประทับใจเปี่ยมล้น “ตะวันแดงโผล่พ้น หนทางสว่างไสว”                  　　

        เสียงใสกังวานของหนานกงจี๋ดังขึ้น “มังกรซ่อนเร้นทะยานขึ้นจากเหวเกล็ดและกรงเล็บโบยบิน”  

        ฮ่องเต้ทรงพระสรวลด้วยความเบิกบาน “พูดได้ดี”  

        ห่างออกไปเล็กน้อย เจิ้งอี้เฉิงยืนเอามือไพล่หลังและมองลงไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นร่างสูงเพรียวของเด็กหนุ่มก็รู้สึกพอใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้บุตรชายคนที่สองของภรรยาเอกตามมาปรนนิบัติและยืนอยู่ข้างกายบิดาในเวลานี้ ก่อนจะมองไปยังบุคลิกห้าวหาญของพระราชนัดดาฮ่องเต้ในระยะไกลแล้วเอ่ยแผ่วเบาว่า “เป็นฝันที่คาดไม่ถึงจริงๆ ”  

        เจิ้งอี้เฉิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วสั่งเสียงเบา “รู้อยู่ในใจก็พอ อย่าริเริ่มก้าวเข้าหา ระวังเรื่องการรักษาระยะห่าง”   

        “ลูกทราบขอรับ” บุรุษวัยกลางคนผู้สง่านั้นเฉลียวฉลาดมากเขารู้ว่าควรทำอะไรโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยเตือน           

        แววตาของเจิ้งอี้เฉิงเบี่ยงออกจากพระราชนัดดาของฮ่องเต้และเบนไปหาซูตงเฉินที่หายเข้าไปในป่าเขาค่อนข้างชื่นชมคนหนุ่มผู้นี้ คราแรกจงใจเกี่ยวดองกับเขาเพื่อรักษาชีวิตน่าเสียดายที่ถูกฮ่องเต้ชิงไปก่อน โดยรับสั่งให้เขาแต่งงานกับองค์หญิง ทว่าหลังจากแต่งงานโดยพื้นฐานชีวิตเขานับว่าได้รับการคุ้มครองแล้วได้ยินมาว่าองค์หญิงฉงอานขี้หงุดหงิด ไม่ให้เกียรติราชบุตรเขย ไม่เคารพบิดามารดาสามีไม่รักษาบรรทัดฐานทางศีลธรรมของสตรี อยู่ในจวนก็เลี้ยงดูบุรุษรูปงามตลอด ช่างเหลือทนยิ่งนักไม่คู่ควรต่อกันแม้แต่น้อย แม้ฝ่าบาทจะเป็น ‘พ่อสื่อ’ และหลังจากทั้งสองแต่งงานกัน องค์หญิงได้ไล่ตะเพิดบุรุษที่เลี้ยงไว้ในจวนออกไปทว่าผู้ใดจะรู้ว่าพวกเขาทั้งหมดถูกขับไล่ออกไปหรือไม่?เขาไม่สามารถยุ่งเรื่องการแต่งงานได้ ทำได้เพียงบอกเป็นนัยๆ แก่ลูกศิษย์ที่เป็นผู้ตรวจการว่าให้จับตาดูองค์หญิงใหญ่ผู้นี้เอาไว้ตราบใดที่ค้นพบการกระทำต่ำช้าของนางก็นำขึ้นฟ้องร้องเพื่อกระตุ้นให้นางแก้ไขอย่างถูกต้องนางจะได้ไม่สร้างความเสื่อมเสียให้จวนอันกั๋วกงและทำให้ซูตงเฉินต้องอับอายขายขี้หน้า  

        เขาไม่เพียงแอบเป็นห่วงซูตงเฉินเท่านั้น เหล่าญาติพี่น้องอันกั๋วกงก็กังวลเช่นกันพวกเขากลัวว่าหลังแต่งงาน องค์หญิงจะยังมีการผิดประเวณีกับบุรุษอื่น และทำให้สายเลือดทายาทสับสนโดยปล่อยให้บุตรพันธุ์ผสมสวมรอยใช้สกุลซูตงเฉิน และสืบทอดบรรดาศักดิ์โหวของเขา ซึ่งนั่นถือเป็นการตบหน้าตระกูลสูงศักดิ์และตระกูลมีเกียรติทั้งโลก          

        องค์หญิงฉงอานยังได้ยินสหายของตนเองเอ่ยถึงการวิพากษ์วิจารณ์ของขุนนางใหญ่ในราชสำนักอย่างคลุมเครือรวมถึงข่าวลือในแวดวงสตรีผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง นางจึงโกรธเคืองและอับอาย ทั้งยังกังวลเล็กน้อยว่าซูตงเฉินจะไม่ชอบตนเองช่วงเวลานี้นางเร่งสะสางภายในจวน นางไม่เพียงไล่บุรุษรูปงามทั้งหมดออกไปเท่านั้นแม้กระทั่งองครักษ์ที่หล่อเหล่าหรือสง่างาม ผู้ที่คอยติดตาม บ่าวผู้ชาย ฯลฯก็ถูกแทนที่ด้วยคนที่หน้าตาธรรมดาและนิสัยมั่นคง กฎก็ได้รับการตั้งขึ้นมาใหม่ ประตูระหว่างเรือนในและเรือนนอกถูกควบคุมอย่างเคร่งครัดและไม่อนุญาตให้บ่าวรับใช้วิ่งวุ่นไปมา พวกบ่าวที่มีความสัมพันธ์กัน เมื่อถูกจับได้หากไม่ให้พวกเขาแต่งงานกันก็ส่งไปอยู่ชนบทห่างไกลด้วยวิธีนี้ทั้งภายในและภายนอกจวนองค์หญิงจึงสะอาดเอี่ยม เพื่อเวลาที่ซูตงเฉินเห็นจะได้ไม่รู้สึกรำคาญใจ  

        นางคิดจะใช้ชีวิตที่ดีไปกับซูตงเฉินอย่างจริงใจและนางก็ชื่นชมคุณชายสูงศักดิ์หล่อเหลาไร้ที่ติแม่ทัพใหญ่ที่มีจิตวิญญาณแห่งวีรบุรุษผู้นี้อย่างมาก ดังนั้นจึงไม่คิดทำให้เขารู้สึกแสลงใจต่อตนเองแม้เพียงนิด    

        ซูตงเฉินรู้เรื่องเหล่านี้ทั้งหมดเขาไม่สนใจว่าองค์หญิงฉงอานจะมีบุรุษรูปงาม เพราะเขาไม่เคยวางแผนร่วมหอกับนางหากต้องการเลี้ยงดูบุตรหลาน แน่นอนว่าเขามีวิธีล้ำสมัยโดยที่ไม่จำเป็นต้องแตะเนื้อต้องตัวนางทว่าสามารถทำให้นางตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรที่มีร่างกายของเขาผู้นี้และยีนขององค์หญิงได้ดังนั้นองค์หญิงจะทำอะไร เขาก็ไม่ยี่หระ ทั้งยังไม่เอ่ยถึงบุรุษรูปงามแม้แต่คำเดียว เขาได้ยินข่าวลือทว่าไม่สนใจ ผู้คนมากมายต่างชื่นชมความเฉลียวฉลาดและทักษะความอดทนเพื่อรักษาพระพักตร์ฮ่องเต้แม้กระทั่งองค์หญิงที่แต่งงานสองครั้ง และไม่มีคุณสมบัติที่ดีของหลักสามคล้อยตามสี่คุณธรรม ทว่าเขาก็เต็มใจยอมรับนางดังนั้นทุกคนจึงยกย่องเขาเป็นสุภาพบุรุษที่จริงใจ ใจกว้าง ซื่อสัตย์น่านับถือ ซึ่งช่วยเพิ่มชื่อเสียงที่ดีให้แก่เขาไม่น้อย  

        ทุกครั้งที่ ‘โทรหา’ เยี่ยนเฟ่ยมักจะอดเย้าแหย่เขาไม่ได้ ตอนนี้ก็เช่นกันซูตงเฉินนั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ตรงไหล่เขา พลางมองไปยังผืนป่ากว้างใหญ่ตรงหน้า และฟังเยี่ยนเฟ่ยที่บีบเสียงในลำคอบรรยายสิ่งที่สตรีผู้สูงศักดิ์ชื่นชมตนเอง จากนั้นก็อดระเบิดหัวเราะออกมาไม่ได้           

        “วันนี้เจ้าไม่มีอะไรทำแล้วหรือ? ว่างถึงเพียงนี้เชียว? ” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “โอกาสดีเช่นนี้ กองกำลังของคังอ๋องกลับไม่เคลื่อนไหว ไร้หลักการทางวิทยาศาสตร์ที่สุด”  

        “อืม ข้าก็คิดว่ามีปัญหา” เยี่ยนเฟ่ยจริงจังขึ้นมาทันที “ข้าได้ส่งคนจำนวนมากไปตรวจสอบทุกที่แล้ว ทว่าทุ่งหญ้านี้เชื่อมต่อกับที่ราบสูงมองโกเลียซึ่งเป็นที่ตั้งของเหลียวเป่ย ทั้งยังกว้างใหญ่ไร้พรมแดนการส่งคนจำนวนมากไปก็เหมือนกับการขว้างหินลงทะเล ไม่สามารถครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดได้สายเตือนภัยห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้ นอกจากนั้นข้าได้ส่งสายลับจำนวนไม่น้อยไปที่นั่นหวังว่าจะพบสถานการณ์ผิดปกติได้ทันเวลา อย่างน้อยที่สุดก็สามารถแจ้งให้พวกเจ้ารู้ล่วงหน้าได้”  

        “ตกลง” ซูตงเฉินมองเหยี่ยวล่านกหลายตัวที่บินวนอยู่บนท้องฟ้านกสวยงามที่มีหางยาวและปีกสีแดงกำลังร่อนต่ำลงมาอยู่ในป่าเขาเมื่อเห็นบรรดาศักดิ์ชั้นสูงและเหล่าขุนนางใหญ่พาองครักษ์ ครอบครัวขุนนาง ลูกน้องและสุนัขล่าเนื้อจำนวนมากเข้าร่วมล้อมล่าสัตว์ พวกเขาตะโกนและพุ่งเข้าไปในป่าพุ่งไปที่เนินหญ้า ข้ามเนินเขาและหุบเขาเพื่อพยายามฆ่าเหยื่อ เขาก็รู้สึกจิตใจสงบราวกับสายน้ำ           

        ลานล่าสัตว์เป็นที่ราบของที่ราบสูงมองโกเลีย ซึ่งมีความลาดชันเล็กน้อยและมีสันเขาเตี้ยๆมีรั้วกั้นสัตว์ดุร้ายบนภูเขาลึก จึงไม่เป็นอันตราย แม้บางครั้งผู้มีฝีมือขี่ม้าย่ำแย่จะกลิ้งลงมาจากไหล่เขาและตกลงสู่พื้นหญ้าทว่าไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส  

        ซูตงเฉินได้ยินเสียงร้องอุทานและด่ากราดเป็นครั้งคราว เขาทำเพียงเงยศีรษะมองและนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้านเป็นเพียงพวกเจ้าสำอางตระกูลมีเกียรติบางคนที่พลัดตกจากม้าโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้นและยังไม่ถึงขั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส เพียงส่งกลับไปที่ค่ายก็พอ ซึ่งเขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย   

        มีผู้ส่งสารระหว่างค่ายทหารทั้งสามที่คุ้มกันบนภูเขาเป็นครั้งคราว พวกเขาคอยเดินสอดแนมไปทั่วบริเวณเพื่อสังเกตสถานการณ์และตรวจสอบว่ามีช่องโหว่ให้สัตว์ดุร้ายผ่านเข้าไปได้หรือไม่ จะได้ยุติภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมด           

        ทุกอย่างดำเนินการไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ฮ่องเต้ทรงกระฉับกระเฉงพระองค์พาพระราชนัดดาไปล่าสัตว์สองสามตัวที่ลานล่าสัตว์เกือบทุกวัน บางครั้งก็เป็นกวางซีกากวางชะมด หรือเก้ง บางครั้งก็เป็นไก่ฟ้า กระต่ายป่า กวางโรไซบีเรีย หรือละมั่งตกกลางคืนยิ่งคึกคัก พวกองครักษ์ที่อยู่ภายในต่างช่วยกันนับเหยื่ออย่างชัดเจน กำหนดอันดับหนึ่ง สองสามของนักล่าสัตว์ในวันนั้น ก่อนจะปล่อยเหยื่อที่ยังมีชีวิตกลับคืนสู่ป่าจากนั้นก็นำเหยื่อที่ถูกฆ่าตายส่งไปที่ครัว เพื่อปรุงอาหารโดยการเผาหรือย่างฮ่องเต้พระราชทานรางวัลให้แก่นักล่าสามอันดับแรก ตรัสชมเชยหนึ่งครั้ง และประทับบนพื้นหญ้ากับเหล่าลูกท่านหลานเธอและเหล่าขุนนางกินดื่มไปพลางดูการร้องรำเพื่อเพิ่มความสนุกสนาน  

        วันแห่งความสุขผ่านไปไม่ถึงสิบวัน เยี่ยนเฟ่ยก็ได้รับข่าวจากผู้ส่งสารว่าเกิดความผิดปกติที่ทุ่งหญ้าและป่าใกล้เคียงสัตว์ป่ากลุ่มใหญ่หลายกลุ่มค่อยๆ รวมตัวกัน กลายเป็นภัยพิบัติจากสัตว์ร้ายที่หาได้ยากในศตวรรษ