“นั่นใครน่ะ...ต้นเหรอ”เสียงหวานใสถามแบบไม่จริงจังนัก
“อ่าา...ใช่..ใช่ไอ้ต้นนั่นและ” ชายหนุ่มตอบกลับแบบขอไปที ขณะที่กระเด้าดุ้นเอ็นเข้าไปปะทะก้นอวบดังสนั่น
“บั่บบั่บ บั่บ”
“นายต้นคงเบื่อมากแน่ๆเขาโทรหาฉันเมื่อวันก่อน...อูยย..อ่าา...”หญิงสาวโยกสะโพกไปตามแรงกระแทกพลางเอ่ยพูดสั่นๆ ปนเสียงครางออกไป
เสียงชายหนุ่มถามกลับมาแบบไม่ค่อยพอใจนัก“่นี้เธอไม่ได้เจอกับมันใช่ป่าว หือ...โอ้วว...”
จะไม่ให้เขาไม่พอใจได้อย่างไร...ในเมื่อจนป่านนี้เขายังไม่มีโอกาสได้ฟันนงนุชเลยสักทีแต่ไอ้ต้นเอาเด็กของเขาไปตั้งหลายทีแล้ว...นี่มันเสียเปรียบชัดๆ...เฮ้อ...
“โอ๊วว...ไม่...ไม่ฉันไม่ได้เจอเขาเลย ั้แ่ไปเที่ยวกันครั้งก่อน” สาวสวยตอบเสียงสั่นสะโพกอวบขยับไม่หยุด...หล่อนตอบตรงๆ...จริงๆแล้วเธอก็อยากเจอเขามากเลย...แต่ไม่มีโอกาสนะสิ
“เอ่อ...แล้วระหว่างผมกับไอ้ต้นสาชอบใครมากว่ากันครับ...อูยย...” เขาขยับเอวกดแท่งเอ็นเข้าร่องเสียวของหล่อนถี่ยิบขณะเอ่ยถามออกไป
หญิงสาวเริ่มตอบยากแล้ว“ตอนนี้อย่าถาม เื่นั้นเลยน่า..”
เฮ้อ! จะให้เธอตอบว่าอย่างไรดีล่ะแม้ว่าเธอจะชอบดุ้นของต้นมากกว่า...แต่ของทิวก็ไม่เลวนะ สาริณีพลิกตัวกลับมานอนหงายเมื่อแท่งลำแกร่งของทิวากร หลุดออกไปจากกลีบเนื้อลื่นเยิ้มฉ่ำของหล่อน...
เขาแบะขาเรียวยาวอ้าออกก่อนดันเข่าทั้งสองของหล่อนเข้าหาลำตัว เป็รูปตัวเอ็ม พลางใช้สองมือประคองโคนขาอวบของหล่อนไว้แล้วกระดกเอวดันท่อนเนื้อร้อนเข้าไปในร่องสาวที่แฉะลื่นทันที
“อ๊าา...อืออ...” หญิงสาวครางดังลั่นสองมือรั้งโคนขาชายหนุ่มไว้แน่น
ทิวากรยังไม่ลืมเื่ที่ถาม“ใช่...ไม่ใช่เวลาจริงๆ แต่ผมแค่อยากรู้ เท่านั้นแหละ...”
“อ๊า...อืออ..ขอโทษนะแต่ฉันไม่อยากบอกเื่นั้น” สาริณีส่ายหน้าไปมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเพราะความเสียวซ่านหรอว่าเป็การปฏิเสธที่จะบอก
“อูยย...ถ้าฉันบอกไปต้องมีใครสักคนที่เจ็บ แน่ๆ นายก็รู้...”หญิงสาวเหมือนจะบอกเป็นัยๆ
ชายหนุ่มได้ยินก็ออกอาการไม่พอใจที่หล่อนบอกแบบนั้นจึงเร่งจังหวะ กระแทกท่อนเนื้อ เข้าสู่ร่องเสียวของหล่อนเร็วขึ้น แรงขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงอวัยวะเพศกระทบกันดังลั่น...
“บั่บบั่บ บั่บ”
“อ๊าก...อ๊าา...”
“อ๊าา...ที่รักคุณทำเร็วเกินไปแล้ว...อือ...”สาริณีเห็นเขาเร่งจังหวะ เร็วขึ้นและรุนแรงขึ้น มันทำให้หล่อนรู้สึกเจ็บแป๊บๆอยู่ภายใน จึงร้องเตือนออกไป
“ใจเย็นๆแล้วทำช้าๆ หน่อยสิคะ ที่รัก” เธอยอดเสียงหวานอย่างเอาใจ
...
ขณะเดียวกันอีกสถานที่หนึ่งสองครอบครัว กำลังรับประทานอาหารเย็นร่วมกันอย่างมีความสุข สองครอบครัวได้นัดรับประทานอาหารเย็นร่วมกันที่บ้านของญารินดาเมื่อหล่อนเดินทางกลับมาถึงทุกคนมีความสุขมากโดยเฉพาะพ่อแม่ของพวกเขา
นานๆที ลูกๆ จะกลับมาบ้าน ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งเหมือนสมัยก่อนตอนที่พวกเขายังเป็เด็ก...สองครอบครัวรับประทานอาหารกันไปพูดคุยกันไปอย่างเพลิดเพลิน
หนุ่มสาวทั้งสามคนช่วยกันเก็บช่วยกันล้างถ้วยชาม หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ อ่า..นี่สินะความสุขที่เงียบสงบทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างเป็ธรรมชาติ พวกเขาเกิดและเติบโต มาด้วยกัน ในอำเภอเล็กๆแห่งนี้
พวกเขาอาศัยอยู่ในบรรยากาศที่แสนอบอุ่นด้วยความสัมพันธ์ของสองครอบครัวที่อาศัยอยู่ใกล้กัน
วันเวลาผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ทุกอย่างราบเรียบทุกคนมีความสุขในความเงียบสงบ...
แต่สำหรับชายหนุ่มที่กระตือรือร้นอย่างนวพล...สิ่งเหล่านี้มันน่าเบื่อเกินไปหรือเปล่า...แม้ความสุขเหล่านี้จะทำให้เขามีพลังในการสู้ชีวิตต่อไป...แต่ความสุขเหล่านี้กลับปลุกพลังอย่างหนึ่งในตัวของชายหนุ่มขึ้นมาอย่างรุนแรงเขาเริ่มโหยหา...
เขารู้สึกว่าเขาอยู่ที่บ้านต่างจังหวัดนานเกินไปแล้วการไม่มีอะไรทำ ไปกระตุ้นบางอย่างในตัวเขา...ใช้แล้ว ความเงี่ยนไง...เขาเริ่มทนต่อไปไม่ไหวแล้ว...
เงี่ยนจังโว้ย...เฮ้อ! อยากเอากับ พี่นุชจัง...ความคิดในสมองของชายหนุ่มสับสน ยุ่งเหยิง...ั้แ่เขาได้ร่วมรักกับสาริณีความรู้สึกในการมองผู้หญิงของเขาก็เปลี่ยนไป...
เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันแต่ก่อนนั้นเขาไม่เคยเห็นว่า ญารินดา หรือนารินี หรือแม้แต่นงนุชเป็สาวสวยเลย...แต่ตอนนี้...
ยิ่งหลังจากที่ได้ร่วมรักกับนงนุชความรู้สึกต่างๆ ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก เขา...เขาชอบมองสาวๆอยากร่วมรักกับพวกหล่อน...ไม่เว้นแม้แต่ญารินดาพี่สาวที่แสนดี หรือแม้กระทั่งนารินีก็ตาม...เฮ้อ! นี่มันบ้าไปแล้ว...
เขาเดินเข้าประตูบ้านญารินดามาอย่างไม่รู้ตัว...
“อ้อต้น...มาหาญารินดา เหรอ...” เสียงหญิงวัยกลางคนทักทายอย่างยินดีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข
นวพลเงยหน้ามองอย่างงงๆ...หือ...แม่พี่ญา...
“อ๋อครับ พอดีวันนี้ ผมว่าจะกลับเข้าเมืองนะครับ...เลยว่าจะแวะมาลาคุณป้า คุณลุงแล้วก็บอกพี่ญาด้วยครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพ
“อ้าวจะกลับแล้วเหรอ...แต่เห็น พี่ญาเขาว่าจะอยู่อีกหลายวันนี่” หล่อนทำหน้างง มองชายหนุ่มอย่างสงสัยเพราะลูกสาวเพิ่งบอกว่าไม่ได้รีบกลับ
“อ๋อพอดีผมมีเื่ด่วนต้องรีบกลับไปทำน่ะครับ”ชายหนุ่มยิ้มตอบให้เหตุผลอย่างเป็ธรรมชาติ
“อ้อ...งั้นเข้ามานั่งรอก่อนสิลูก พี่ญาเค้ากำลังอาบน้ำอยู่น่ะ”หญิงวัยกลางคนกล่าวเชื้อเชิญก่อนจะเดินลับหายเข้าไปในห้องครัว
เขาเดินตรงเข้าไปในห้องพักผ่อนอย่างคุ้นเคย...ขณะหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาสายตาของนวพลก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่คุ้นตาวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยๆ ใกล้ๆ
“หือ...นี่มันโทรศัพท์พี่ญานี่นา...” เขารำพึงเบาๆ
ฉับพลันแสงสว่างวาบก็ผ่านเข้ามาในดวงตาของเขา...พร้อมกับความคิดชั่วร้ายก็ผ่านเข้ามาในความคิดด้วยเช่นกัน...อ๊ะเดี๋ยวก่อน...เราเก่งเื่แบบนี้นี่นา...
ไวเท่าความคิดเขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นมาก่อนจะััเลื่อนหน้าจอไปมาอย่างชำนาญ...นี่เป็ความคิดที่บ้ามากๆเลย...แต่คงไม่เป็ไรมั้ง...เขาคิดเอง เออเอง เสร็จสรรพ...ก่อนจะเลื่อนเปิดไลน์เข้าไปคุยกับนงนุช...
[ญารินดา] “ยายนุชวันนี้ฉันจะกลับเข้าเมือง อยากแวะมาที่บ้านเราไหม”
[ญารินดา] “นายต้นเขา ต้องอยู่อีกสักพักน่ะ...มากินเบียร์ด้วยกันไหม”
เขาพิมพ์ทักไปรัวๆไม่นานก็มีรายการพิมพ์ตอบกลับมา
[นงนุช] “โอ้เธอจะกลับมาแล้วเหรอ”
[ญารินดา] “ใช่ที่นี่น่าเบื่อมาก”
[นงนุช] “งั้นพรุ่งนี้เย็นเรากินข้าวด้วยกันนะ”
[ญารินดา] “จ้ะแน่นอน รอเธอมานะ กินอะไรก็ได้”
[นงนุช] “ฮื้อ..เข้าใจล่ะแล้วเจอกัน”
[ญารินดา] “ไม่ต้องโทรหาฉันนะแค่มาที่บ้านก็พอ”
[นงนุช] “โอเคฉันจะซื้อเบียร์ไปเองนะ”
[ญารินดา] “โอ้ แล้วฉันก็มีเสื้อผ้าสวยๆ ให้เธอใส่ด้วยนะ”
[นงนุช] “หือเธอพูดถึงเื่อะไรเหรอ”
[ญารินดา] “หมายถึงว่า ฉันซื้อเสื้อผ้าสวยๆ มาฝากเธออยากให้เธอใส่แล้วดูดีน่ะ”
[นงนุช]“อะไรกัน อิอิ...”
ชายหนุ่มใจหายแว๊บใจเต้นโครมคราม เฮ้อ เกือบไป...ดันเผลอบอกสิ่งที่ไม่จำเป็ออกไปได้...ฟิ้ว...
ลบแชทนี้ออกก่อนดีกว่าเดี๋ยวพี่ญารู้เข้า เจอด่ากระจายแน่...จัดการกับโทรศัพท์มือถือเสร็จเขาเอาวางไว้ที่เดิม ก่อนจะลุกพรวดเดินตรงเขาครัวไปทันที่...
“สวัสดีครับป้า ผมไปก่อนดีกว่า...เดี๋ยวไปเจอพี่ญาในเมืองก็ได้ครับ ฝากบอกพี่เค้าด้วยนะครับ”ชายหนุ่มยกมือไหว้ ก่อนเดินออกไป
“ได้จ้ะเดินทางปลอดภัย มีความสุขนะจ๊ะ ป้าจะบอกพี่ญาให้” หล่อนยกมือรับไหว้ ก่อนอวยพรตามปกติ
...
ถึงเวลานัดหมายสาวสวยก็หิ้วถุงเบียร์พร้อมของว่างเดินตรงมาที่คอนโดของเพื่อนรัก ด้วยความเคยชิน หล่อนกดรหัสผ่านแล้วเข้าประตูมาอย่างคุ้นเคย...
“ญารินดา...ฉันมาแล้ว...เอ..ไปไหนนะเงียบจัง” เสียงทักทายดังลั่นก่อนที่ร่างสวยจะเดินเข้าประตูมา
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆนอกจากความเงียบ...หญิงสาวเริ่มเอะใจ...พลางหันมองสำรวจไปรอบๆ อย่างสงสัย
“ญารินดาเธออยู่บ้านหรือป่าวเนี่ย...เอ...หรือมายังไม่ถึง” หล่อนเริ่มลังเล ทำหน้านิ่วครุ่นคิดอย่างไม่แน่ใจ
แต่แล้วหล่อนก็ถึงกับอึ้งแสดงสีหน้าใอย่างเห็นได้ชัด..เมื่อหันไปเห็นร่างที่ไม่คาดฝันว่าจะพบกำลังเดินออกมาจากประตูห้องนอนที่เปิดแง้มอยู่...
“หวัดดีครับพี่”ชายหนุ่มเอ่ยทักทาย พร้อมยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
“ห๊ะต้น นาย มาทำอะไร ไหนว่ายังไม่กลับไง” หล่อนถามอย่างใ จ้องมองชายหนุ่มรุ่นน้องอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
...
อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชม วิจารณ์ด้วยจ้าเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น
คำแนะนำติชมเป็สิ่งที่ไรต์้าสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า
![[นิยายแปล] 论救错反派的下场 ว่าด้วยจุดจบของการไปช่วยตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721106972_50174455.webp)
3K
