เฮ้อ!!เสียงถอนหายใจของสองหนุ่มเตชิตกับภูวิทย์ดังออกมาพร้อมกัน
หลังจากโดนไล่ตะเพิดให้ออกมาจากห้องทั้งสองก็พาตัวเองกลับมายืนรอคำสั่งต่อไปจากผู้เป็นาย
“มีเื่อะไรรึเปล่าคะคุณเต”
“แหะๆ ๆ” เตชิตที่ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดีได้แต่หัวเราะแห้งๆ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองอย่างแก้เขินก่อนจะยืนคิดอย่างงอนๆ เมื่อสาวเ้าไม่ยอมละสายตาคาดคั้นไปจากเขาซะทีไอ้เราก็ไม่อยากจะบอกเพราะกลัวจะเสียฟอร์ม ทีไอ้ภูมันยืนอยู่ใกล้ๆกลับไม่ยอมถาม
“แล้วทำไมคุณอรไม่ลองถามไอ้ภูมันดูบ้างล่ะครับ”ภูวิทย์ที่โดนพาดพิงถึงหันไปมองอรปรีดาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยก่อนจะบังเอิญสบตาเข้ากับเธออย่างพอดิบพอดี
“เอ่อ....” เสียงหวานๆ ติดขัดขึ้นมาเล็กน้อยเพราะใจที่กำลังเต้นไม่เป็จังหวะ
“งั้นไม่เป็ไรค่ะ อรไม่อยากรู้แล้วก็ได้คุณเตไม่ต้องบอกอรหรอก” เธอบอกแล้วหันกลับไปทำงานต่อ
“อ้าว...อย่าพึ่งงอนกันสิครับคุณอรมันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่พวกผมสองคนทำงานสำคัญพลาดจนโดนนายไล่ให้ออกมาอย่างที่เห็นนี่แหละครับ”
“ทำงานพลาด”เธอถามซ้ำพร้อมกับมองหน้าคนทั้งสองสลับไปมา ไม่อยากจะเชื่อว่าคนสนิทของท่านประธานที่ได้ชื่อว่ามีฝีมือดีและทำงานไม่เคยพลาดจะมีวันนี้กับเขาด้วยอรปรีดาปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างขำๆ ในท่าทางเขินอายของเตชิต
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะคนเราก็มีพลาดกันได้ แต่เป็แบบนี้ก็ไม่มีเงินโบนัสไปเลี้ยงพวกสาวๆ แล้วสิเนี่ยแย่จังเลยนะคะเป็งานสำคัญซะด้วย แต่เอ๊ะ!!...ถ้าเกิดคราวหน้าพลาดอีกแล้วอย่างนี้ท่านประธานไม่ไล่ออกเลยหรอคะไม่น่าเลยจริงๆ ไม่เป็ไรนะคะเดี๋ยวอรหางานใหม่ไว้ให้”
เธอแกล้งแหย่เขาเล่น ฝ่ายเตชิตเมื่อได้ยินดังนั้นก็สะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆว่าแล้วเชียวว่าคุณเธอจะต้องหัวเราะเยาะ ดูสิยังมาทับถมกันอีก คนยิ่งกลัวๆอยู่ด้วยคุณอรนะคุณอร ชิ! งอนจริงๆ ด้วย
“โอ๋ๆๆ ขอโทษนะคะอรแค่ล้อเล่นดีกันนะคะคุณเต” งอนง้อชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังงอนตุ๊บป่องอยู่พร้อมกันนั้นเองก็มีเสียงของภูวิทย์ดังแทรกขึ้นมา
“เดี๋ยวฉันมานะไอ้เตจะไปดื่มกาแฟสักหน่อย” ภูวิทย์หันไปบอกเสียงห้วนแล้วเดินไปในทันที
“แน่ะ!! เป็อะไรของมันวะ ทำหน้าขรึมได้ตลอดเวลาไม่เมื่อยหน้าบ้างรึไงกัน”คนเคยงอนมองตามหลังเพื่อนไปอย่างงงงวย
“อรทำอะไรให้คุณภูไม่พอใจรึเปล่าคะ”ใบหน้าหวานที่เคยประดับรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะกลายเป็สลดอย่างเห็นได้ชัดเตชิตรู้สึกสงสารจับใจ
“ไม่มีอะไรหรอกครับคุณอรอย่าคิดมากเลยไอ้ภูมันก็อย่างนี้แหละได้แต่แอ๊บทำหน้าตึงเปรี๊ยะอยู่ตลอดเวลา”
คำปลอบโยนของเขาเหมือนจะได้ผลแต่ก็ต้องสลดอีกเช่นกัน เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเขา
“ไอ้ผมก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมพวกสาวๆ ถึงได้รุมชอบมันนักหนา ทั้งๆ ที่ผมเองหล่อน้อยกว่ามันเสียที่ไหนออกจะสูสีด้วยซ้ำไป”
จากที่เป็ฝ่ายปลอบโยนหญิงสาวกลับกลายมาเป็น้อยใจโชคชะตาในความหล่อเหลาของตังเองซะงั้นแต่ทว่าพอหันไปมองหญิงสาว เตชิตก็แทบอยากจะยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองเสียให้ได้
“คำพูดไร้สาระของผมคุณอรอย่าใส่ใจมันเลยนะครับ”เตชิตบอกอย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะที่คุณพูดมันก็ถูก ขอบคุณมากนะคะ ที่อุตส่าห์พยายามพูดให้อรดีขึ้น”
หญิงสาวส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อโดยที่ภายในใจยังคงคิดมากกับคำพูดของคนตรงหน้า นั่นสินะเป็เื่ธรรมดาอยู่แล้วที่จะมีสาวสวยเข้ามาพัวพันมากมาย ในเมื่อเขาออกจะหน้าตาดีแล้วจะมาสนใจอะไรกับคนอย่างเธอ
ใบหน้าหวานยิ้มกับตัวเองอย่างขมขื่นแต่ถึงอย่างงั้นก็ใช่ว่าจะทำให้เธอตัดใจไปจากเขาได้
เวลาล่วงเลยจนกระทั่งบ่ายแก่ แกร๊ก!! ประตูถึงจะเปิดกว้างพร้อมกับปรากฏร่างของผู้เป็นายทำให้เตชิตกับภูวิทย์ต้องรีบหลบหลีกให้อย่างไว
“มีงานอะไรเร่งด่วนบ้างไหมคุณอรถ้ามีก็ฝากไว้กับไอ้ภูแล้วกัน ผมจะออกไปทำธุระข้างนอก และอาจจะไม่กลับเข้ามาบริษัทอีก”
เมื่อจัดการสั่งงานเลขานุการเสร็จกฤษณะก็เดินตรงไปยังลิฟต์ทันที โดยไม่อยู่ฟังคำคัดค้านหรือคำตอบรับใดๆ แม้แต่น้อยฝั่งคนที่ได้รับคำสั่งหันมามองหน้ากัน จะต่างก็ตรงที่หญิงสาวหน้าแดงเล็กน้อยขณะที่อีกฝ่ายใบหน้ายังคงเรียบตึงดังเดิม
เมื่อเห็นผู้เป็นายเดินไปแล้วเตชิตจึงรีบหันไปนัดหมายกับภูวิทย์ถึงสถานที่พบเจอของเย็นนี้เหมือนทุกครั้งก่อนจะวิ่งตามหลังผู้เป็นายไปติดๆและไม่ต้องบอกอะไรให้มากความ เพียงแค่มองตาผู้เป็นายเตชิตก็รับรู้ได้ทันทีว่าจุดมุ่งหมายปลายทางที่กฤษณะ้าไปคือที่ใด
ผ่านไปพักใหญ่ๆรถคันหรูก็มาหยุดจอดอยู่ที่บริษัทออกแบบของอนุรักษ์ขาเรียวยาวก้าวลงจากรถโดยไม่รีรอให้คนสนิทมาเปิดประตูรถให้
“ฉันจะขึ้นไปหาไอ้รักษ์มันถ้าคราวนี้พลาดอีกคงไม่ต้องให้บอกนะ” เขาหันไปบอกคนสนิทเสียงเรียบก่อนจะเดินไปในขณะที่เตชิตได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังของเ้านายหนุ่มตาปริบๆรู้สึกได้เลยว่าคราวนี้ไม่ได้เป็เพียงแค่คำขู่เหมือนที่ผ่านๆ มา
“มีหวังไม่เงินเดือนก็โบนัสมากกว่าครึ่งหายไปแน่คราวนี้คิดแล้วอยากจะร้องไห้ อีกคนก็เป็ถึงคุณผู้หญิงที่มีบุญคุณต่อครอบครัวส่วนอีกคนก็เป็ถึงเ้านายซึ่งก็มีบุญคุณไม่แพ้กัน แล้วจะทำไงดีวะเนี่ยไอ้เตน่ะไอ้เต”
สมองเคยปราดเปรื่องคิดยังไงก็คิดไม่ตกนอกจากต้องรีบพาตัวเองไปทำภารกิจดังกล่าวให้ลุล่วง
.........................................................................................................................
868
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
