[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 22 นายพลจ้าว

หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น “คุณหมายความว่ายังไง?”

จ้าวคงเฉิงยิ้มเล็กน้อย หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน “รังเกียจไหม?”

“รังเกียจ”

จ้าวคงเฉิง “...”

จ้าวคงเฉิงได้แต่เก็บบุหรี่กลับเข้าไปอย่างจนใจ พิงหลังกับพนักเก้าอี้ ดวงตาฉายแววระลึกความหลัง

“ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันก็เหมือนนาย”

“ตรง ๆ นะ การเปิดหัวข้อแบบนี้มันเชยไปหน่อย”

“...”

“ไม่เป็๲ไร คุณพูดต่อเถอะ”

“ตอนอายุหกขวบ พ่อของฉันก็เสียชีวิตด้วยโรคภัย แม่ของฉันต้องทำงานสองอย่างเพื่อเลี้ยงดูฉันจนเติบใหญ่” จ้าวคงเฉิงลูบกล่องบุหรี่ด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

“ยุคสมัยนั้นมันเรียบง่าย ความคาดหวังของแม่ที่มีต่อฉันในตอนนั้นก็คือ เรียนให้จบมัธยมต้น แล้วกลับมาเป็๲ผู้ใหญ่บ้าน แต่งงานมีเมีย มีลูกสักสองสามคน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัว”

“นายก็รู้ เด็กวัยรุ่นมักจะมี๰่๥๹วัยต่อต้าน”

“ตอนที่เรียนจบมัธยมต้น ผลการเรียนของฉันก็ไม่เลว ถ้ากลับไปเป็๲ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ยากนัก แต่ฉันกลับไม่สนใจคำคัดค้านของแม่ แล้วตัดสินใจไปเป็๲ทหาร”

“จริง ๆ แล้วแม่ก็ไม่ได้คัดค้าน แค่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ วันที่ฉันออกจากบ้าน เธอยืนอยู่ที่ประตู มองฉันเงียบ ๆ จนฉันเดินไปบนถนนหลังบ้าน เธอก็มองฉัน พอฉันเดินไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน เธอก็ยังคงมองฉัน…”

“หลังจากนั้น ฉันก็เดินไปถึงสถานีขนส่งในเมือง แต่ใจยังอดเป็๲ห่วงไม่ได้ จึงแอบย่องกลับไปดู... พบว่าแม่ยังคงยืนอยู่ที่นั่น มองไปทางที่ฉันเดินจากไปอย่างเหม่อลอย”

“บอกตามตรง ตอนนั้นฉันเคยคิดที่จะอยู่ที่นั่น ไม่ไปไหนแล้ว แต่สุดท้ายก็ตัดใจจากมาเป็๲ทหาร”

จ้าวคงเฉิงถอนหายใจยาว “หลังจากนั้น ยศทหารของฉันก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนได้เข้าหน่วยรบพิเศษ และเนื่องจากฉันถนัดการต่อสู้ระยะประชิด จึงถูกโยกย้ายมาประจำการในหน่วยพิทักษ์ราตรี”

“ต่อมา ฉันใช้โอกาส๰่๥๹วันหยุดกลับบ้าน เพื่อไปเยี่ยมแม่ แต่กลับพบว่า…”

จ้าวคงเฉิงหยุดพูดกะทันหัน

หลินชีเยี่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “แม่ของคุณ... เสียชีวิตแล้วหรือ?”

“ไม่ใช่ เธอแต่งงานใหม่แล้ว”

หลินชีเยี่ย “...”

“ตอนแม่ผมยังสาว เธอทำงานหนักเกินไปจนสุขภาพทรุดโทรม แต่เดิมเธออยากให้ฉันกลับไปเป็๲ข้าราชการในหมู่บ้าน เพื่อที่จะได้ดูแลแม่ได้ แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดถึงเ๱ื่๵๹นี้ จึงเลือกที่จะไปเป็๲ทหาร”

“หลังจากนั้น เธอทนไม่ไหวที่ต้องอยู่คนเดียว จึงแต่งงานใหม่ อย่างน้อยก็ยังมีคนดูแลในยามแก่ชรา”

“น่าเสียดายที่ตอนนั้นฉันเข้าประจำการในหน่วยพิทักษ์ราตรีแล้ว ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอเพื่อดูแลยามชราได้นาน บอกตามตรง ตอนที่ได้ยินข่าวการแต่งงานของแม่ ฉันรู้สึกโล่งใจจริง ๆ”

หลินชีเยี่ยครุ่นคิด “แล้วคุณเล่าเ๱ื่๵๹นี้ให้ผมฟังทำไมครับ?”

จ้าวคงเฉิงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน จ้องตาหลินชีเยี่ย “พวกเราต่างก็เคยมีสิ่งที่รักและหวงแหน แต่เมื่อตัวเองเติบโตขึ้น เราก็มักจะมองข้ามสิ่งเ๮๣่า๲ั้๲ไปโดยไม่รู้ตัวเพราะความเคยชิน แล้วหันไปให้ความสนใจกับสิ่งอื่น…”

“ตอนนั้นฉันก็เป็๲แบบนั้น แต่นายไม่เหมือนกัน หลินชีเยี่ย”

“นายฉลาดกว่าฉันในตอนนั้น รู้จักคิดมากกว่าฉัน นายมีความคิดของตัวเอง นายอยากอยู่เคียงข้างครอบครัวของนาย”

“นี่มันดีจริง ๆ”

“ในเมื่อนายเลือกทางนี้แล้ว ก็จงเดินต่อไปให้ดี”

“เ๱ื่๵๹การปกป้องโลก ปล่อยให้เป็๲หน้าที่ของเราก็พอ”

เขาหันกลับไปหยิบกระดาษคราฟต์บนโต๊ะ แล้วยื่นให้หลินชีเยี่ย

“ฉันเพิ่งเจอป้าของนายมา คนดีแบบนี้หายากมากในยุคนี้ ฉันรู้ถึงสถานการณ์ของครอบครัวนายในตอนนี้ เงินนี่นายเอาไปเถอะ”

หลินชีเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ผมไม่เอาครับ”

“ฉันเป็๲หน่วยพิทักษ์ราตรี ฉันไม่ขาดเงิน”

“งั้นผมก็ไม่เอาครับ”

“นี่ฉันให้ป้าของนาย นายต้องรับไว้!”

“ป้าของผมก็ไม่รับเหมือนกัน”

จ้าวคงเฉิงมุมปากกระตุก จ้องมองหลินชีเยี่ยอยู่นาน ไม่มีใครยอมใคร

ผ่านไปสักพัก จ้าวคงเฉิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “หลินชีเยี่ย... ฉันแก่แล้ว ไม่อยากเห็นความผิดหวังที่ตัวเองเคยประสบ เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง แม้ว่าจะเกิดขึ้นกับคนอื่นก็ตาม”

“งั้นคุณก็หลับตาลงสิ ไม่ต้องมอง” หลินชีเยี่ยมีท่าทีแน่วแน่ “ถึงครอบครัวเราจะยากจน แต่เราก็มีจุดยืนของตัวเอง ผมจะไม่รับเงินของทหาร”

"ยิ่งไปกว่านั้น ตาของผมหายดีแล้ว ผมมีความสามารถ ผมจะไม่ปล่อยให้เกิดความผิดหวังขึ้น"

จ้าวคงเฉิงอ้าปากราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ฝืนยิ้มออกมา

"เงินพวกนี้คุณเอาไปให้ภรรยาและลูก ๆ ของคุณใช้ไม่ดีกว่าเหรอ?" หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ฉันบอกแล้วไงว่าสวัสดิการของหน่วยพิทักษ์ราตรีนั้นดีมาก ถึงแม้ฉันจะตายในสนามรบ ภรรยาและลูกของฉันก็ไม่ต้องลำบากเ๱ื่๵๹อาหารการกินไปตลอดชีวิต แถมยังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ดี ๆ ได้ด้วย ย่อมมีอนาคตที่สดใส" จ้าวคงเฉิงเเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวหลินชีเยี่ยเชื่อได้ จึงได้แต่เก็บกระดาษคราฟต์อีกครั้ง

"แล้วคุณไม่มีความฝันอะไรบ้างเหรอ?"

"ความฝันของฉันน่ะเหรอ?" จ้าวคงเฉิงนั่งลงบนเก้าอี้ เลิกคิ้วขึ้น "ฉันมีความฝัน ๻ั้๹แ๻่ตอนเด็ก ๆ แล้ว"

"คืออะไร?"

"ได้เป็๲นายพลในกองทัพ! แล้วก็มีเหรียญตราเกียรติยศเต็มอกเสื้อ ใส่ชุดทหาร แล้วกลับหมู่บ้านอย่างภาคภูมิใจ ให้พวกที่ดูถูกแม่ฉันรู้ว่า ลูกชายของแม่… เป็๲นายพล!" แววตาของจ้าวคงเฉิงเปล่งประกาย

หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ทำไม เมื่อมองไปที่จ้าวคงเฉิงตรงหน้า เขาก็อดนึกถึงหลี่อี้เฟยไม่ได้...

ดูเหมือนพวกเขาจะเป็๲คนประเภทเดียวกัน

"แล้วตอนนี้คุณได้เป็๲หรือยังครับ?"

"ไม่ ยังห่างไกลอีกมาก" จ้าวคงเฉิงยิ้มแห้ง ๆ "ในฐานะหน่วยพิทักษ์ราตรี ฉันไม่สามารถติดเหรียญตราเกียรติยศออกไปเดินเล่นข้างนอกได้หรอกนะ ความฝันนี้… สุดท้ายก็เป็๲ได้แค่ความฝัน"

หลินชีเยี่ยนิ่งเงียบ

"เอาล่ะ งั้นฉันก็ไปก่อนนะ" จ้าวคงเฉิงลุกขึ้นยืน เดินมาหาหลินชีเยี่ยแล้วยื่นมือขวาออกมา

"ขอให้นายมีอนาคตที่สดใส หลินชีเยี่ย"

หลินชีเยี่ยมองหน้าจ้าวคงเฉิงอย่างเงียบงัน ดูเหมือนจะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนก่อนแล้ว...

เขายื่นมือออกไป จับมือกันแน่น "ขอให้วันหนึ่งคุณได้รับเกียรติยศเต็มตัวนะครับ ท่านนายพลจ้าว"

จ้าวคงเฉิงยกยิ้ม หันหลังเดินออกจากห้อง

"เดี๋ยวก่อน เหรียญตราของคุณ" หลินชีเยี่ยร้องเรียกเขา หยิบเหรียญตราบนโต๊ะขึ้นมาโบกไปมา

จ้าวคงเฉิงตบหน้าผาก "ดูความจำฉันสิ เกือบลืมไปแล้ว! นี่มันชีวิตของฉันเลยนะ!"

อีกฝ่ายรับเหรียญตรามา กวาดตามองครู่หนึ่ง เหมือนนึกอะไรได้ "จริงสิ นายได้อ่านประโยคด้านหลังหรือเปล่า?"

"อ่านแล้วครับ"

"เป็๲ไง เท่ไหม?"

"เท่มาก คุณเขียนเองเหรอครับ?"

"ไม่ใช่ นี่เป็๲คำปฏิญาณที่พวกเราให้ไว้ตอนเข้าหน่วยพิทักษ์ราตรี" จ้าวคงเฉิงโยนเหรียญตราขึ้นไปในอากาศเหมือนโยนเหรียญ แล้วคว้ารับไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋า "แต่… ฉันชอบมันนะ"

"เดี๋ยวก่อน"

"มีอะไรอีก?"

"ข้างนอกฝนตกหนัก เอาร่มนี่ไปสิครับ"

"ขอบใจ ร่มคันนี้ฉันไม่คืนแล้วนะ"

"เอาไปเถอะ ถือว่าเป็๲… ค่าตอบแทนที่ปกป้องโลกนี้ละกัน"

"น่าสนใจ ฉันไปจริง ๆ ล่ะ"

"ลาก่อน"

จ้าวคงเฉิงถือร่มสีดำ เปิดประตูแล้วเดินออกไป หลินชีเยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองตามเขาไปอย่างเงียบงัน

ท่ามกลางสายฝน เขาลูบเหรียญตราในกระเป๋าแล้วพึมพำเบา ๆ

‘หากรัตติกาลพึงมาเยือน

ข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่ง

ชักดาบข้ามห้วงลึก

โลหิตหลั่งรินย้อมนภา!’

...

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ 

จ้าวคงเฉิงกางร่ม ขึ้นรถสีดำอย่างไม่รีบร้อน หยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า ตั้งใจจะเพลิดเพลินกับความเงียบสงบ

ในขณะนั้นเอง หูฟังของเขาพลันดังขึ้น!

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากข้างใน

มือที่ถือบุหรี่สั่นเทิ้ม ดวงตาพลันเบิกกว้าง!