.jpg)
Just For Love 12
“ไปไหน?” เสียงคนที่นั่งจ้องฉันเอ่ยถาม
“เอาเอกสาร” ฉันตอบเบา ๆ กลัวว่าจะไปรบกวนคนอื่นน่ะสิ ถามว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหน ขอกระซิบตอบได้ไหมคะว่าวันนี้ฉันมาทำงาน ใช่แล้วค่ะอ่านไม่ผิดหรอก ทำงานจริง ๆ นี่แหละ ส่วนซันเดย์เขาก็ติดสอยห้อยตามมานั่งเฝ้าด้วย พี่ ๆ ตื่นเต้นกันเสียยกใหญ่ที่จู่ ๆ ก็มีนักร้องมานั่งเฝ้า และทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวโปรยยิ้มให้คนที่ผ่านเข้ามาในระดับสายตา เขายิ้มอย่างเป็มิตร สาว ๆ ในบริษัทต่างก็เดินแวะเวียนเข้ามาใกล้แผนกเพื่อดูและถ่ายรูปซันเดย์ ฉันไล่เขากลับยังไงก็ไม่กลับ เมื่อวานก็บอกแล้วว่าไม่ว่างแต่เขาว่างเลยบอกว่าจะตามมาอยู่ด้วยโดยไม่สนใจเสียงคัดค้านจากฉันเลยสักนิด
“ฟาง” เมื่อฉันหยิบเอกสารเสร็จแล้วเดินกลับมานั่ง ซันเดย์ก็เอ่ยเรียกเสียงเบา ยังดีที่อย่างน้อยก็เกรงใจพี่ ๆ คนอื่นอยู่บ้างน่ะ
“ว่าไง?” ขานรับมือก็เปิดเอกสารกวาดสายตามองตัวเลขบนกระดาษ
“โทรศัพท์แบตหมด”
“ก็ชาร์ตสิคะ”
“ลืมเอามา ขอยืมหน่อยครับ”
“อยู่ในกระเป๋าเปิดหาเองเลย” ฉันยิ่งต้องเร่งเคลียงานเขาก็ยังจะถามนั่นถามนี่ไม่หยุด เขามาทำงานพร้อมกับฉันตอนพักเที่ยงก็ลงไปทานข้าวด้วยกันโดยมีฝันกับฝุ่นไปด้วย ทานเสร็จฉันบอกให้กลับก็ไม่ยอมกลับ สรุป่บ่ายเขาก็ตามขึ้นมานั่งเฝ้าฉันดังเดิมนี่แหละ เขาได้เก้าอี้จากพี่คนหนึ่งในแผนกเอาไว้นั่งเฝ้าโดยเฉพาะเลยล่ะ
“ฟาง”
“คะ?”
“...”
“อะไรคือเรียกแล้วเงียบ” ฉันย้อนถาม มือก็คลิ้กบันทึกงานไว้กันหาย เสร็จแล้วล่ะงานฉัน ได้เวลาจัดการคนหน้ามึนแล้ว
“เย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะ มีคนอยากเจอ”
“คะ? ใครอยากเจอ”
“เดี๋ยวก็รู้เอง เย็นนี้นะครับ”
“ไม่ไปได้ไหมล่ะ” จริง ๆ นะ ฉันไม่ได้รู้สึกอยากไปเลยสักนิด ถามเขามือก็ยื่นไปหยิบแก้วเครื่องดื่มมาดื่ม
“อยากให้ไป มีแค่น้องสองคนเอง พวกนั้นอยากเจออีกอย่างเฮียก็เจอไปแล้ว พวกนั้นเลยงอนว่าทำไมยังไม่ได้เจอ” เขาอ้อนเสียงหวาน ไม่ลืมหยิบขนมมาจ่อที่ปากฉัน เอาสิ ขุนให้ฉันอ้วนแล้วกลิ้งไปเลย
“แค่น้องใช่ไหม” ถามเพื่อนความมั่นใจ
“ครับ แค่น้องสองคน”
“ก็ได้ แต่ไม่ไปร้านแพง ๆ นะ”
“รู้ครับ เดี๋ยวเลิกงานเราแวะเข้าไปรับพวกนั้นกัน แล้วค่อยให้เลือกว่าอยากทานอะไร” อ้อ อีกอย่าง่นี้ที่ดีขึ้นคือแฟนคลับของซันเดย์ไม่มีใครมาโวยวายอะไรแล้วเื่ที่เขากลับมาคุยกับฉัน คุยแบบคุยอ่ะไม่รู้ว่าคุยแบบคนคุยไหมแต่ั้แ่ที่กลับมาทักทายและพูดคุยกันแบบงง ๆ ตอนนี้ผ่านมาอีกเดือนแล้ว และแฟนคลับเขาออกจะดีใจด้วยซ้ำเวลาฉันว่างแล้วไปดูเขาเวลามีงาน ฝุ่นมันยิ่งประชดฉันอยู่ว่าให้ลาออกไปดูแลซันเดย์รายได้น่าจะดีกว่า ทำเอาคนที่ถูกพาดพิงยกยิ้มโป้งชมฝุ่นเสียยกใหญ่ ทั้งที่พวกเขาเพิ่งเจอกันแต่กลับเข้ากันได้อย่างดี
“ซัน”
“ครับ?”
“เหนื่อยไหม เบื่อหรือเปล่า”
“ไม่ครับ อยู่ไหนที่มีฟางเราก็อยู่ได้ ดูสิแฟนคลับชมใหญ่เลย” เล่นโทรศัพท์ฉันอย่างกับเป็โทรศัพท์ตัวเองเลยดูสิ ฝ่ามือร้อนของซันเดย์ข้างหนึ่งยกขึ้นลูบผมฉันเบา ๆ โดยที่สายตาและมืออีกข้างกำลังจับต้องโทรศัพท์
“เมื่อเช้ามีน้ำมูกนี่ หายหรือยังนะ?” ซันเดย์ยื่นหน้าเข้ามาถาม เมื่อเช้าฉันตื่นเช้าแล้วจามน้ำมูกเลยไหลตามอาการคนที่เป็ภูมิแพ้นั่นแหละ นิด ๆ หน่อย ๆ ก็น้ำมูกไหลแล้ว เขาบังคับให้ทานยาลดน้ำมูกแล้วั้แ่เช้าเป็แบบง่วงน้อยแต่มันทรมานมากเลยนะที่ต้องทนฝืนอาการง่วงนอน
“ดีขึ้นแล้ว แต่ง่วงมากเลยล่ะ”
“เดี๋ยวกลับจากนี่ค่อยนอนบนรถ เดี๋ยวขับรถให้เอง”
“ไหวเหรอ?”
“ไหวสิ” ซันเดย์พยักหน้าจริงจัง
“พรุ่งนี้มีงานนะคะ”
“ครับ ไปด้วย...”
“ไม่ค่ะ เดี๋ยวให้คนไปส่งไปรับ ตามนี้ค่ะ เก็บของก่อนจะเลิกงานแล้ว” ฉันเอ่ยตัดบทอย่างใจร้าย ก็เขาน่ะจะหาเื่มาอ้อนให้ไปด้วยอีกแล้วสิ ฉันยังอยากทำงานที่นี่อยู่นะจะให้ลาบ่อย ๆ ได้ยังไงกัน แค่นี้ฝุ่นกับฝันมันก็บอกว่าจะไล่ฉันให้ไปอยู่กับซันเดย์อยู่แล้ว
หลังเลิกงานเราทั้งสองขึ้นรถกันทันทีเพราะรีบไปตามนัดกลัวว่ารถจะติด ซันเดย์ทำหน้าที่ขับรถส่วนฉันหลับั้แ่ยังไม่ทันจะออกจากบริษัท เพราะทนฝืนฤทธิ์ยามาตลอดทั้งวันตอนนี้เลยเพลียอยากจะนอนพัก
“ขอนอนนะคะ” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้บอกกับซันเดย์ก่อนจะหลับไป
ร้านชาบูทั่วไปเป็สถานที่ที่น้องของซันเดย์ทั้งสองคนอยากมาทาน ซันเดย์เองก็ตามใจน้องไม่หยุดน้องอยากได้อยากทานอะไรยอมทุกอย่าง แต่ถ้าเกินไปเขาก็จะดุน้องฉันได้แต่มองแล้วยิ้มตาม คิดถึงพี่บีมกับพี่โบ้ทจัง ศุกร์นี้ชวนซื้อของไปทำชาบูทานที่บ้านกันดีกว่า
“พี่ฟาง อันนี้อร่อย” มันเดย์คีบหมูมาใส่จานให้ฉันตามด้วยเธิร์สเดย์ที่คีบหมูมาใส่จานฉันอย่างเอาใจ
“อันนี้ก็อร่อยครับ” เธิร์สเดย์พูดตาม ซันหัวเราะเสียงเบากับท่าทีของน้องทั้งสอง และเขาเองก็คีบหมูมาใส่จานให้เหมือนกัน เอาสิ
“ทานกันสิ คีบให้แต่พี่แบบนี้จะได้ทานไหม”
“ครับ ๆ จะทานแล้วนะครับ” เธิร์สเดย์บอกด้วยท่าทีจริงจัง ฉันมองน้องทั้งสองทานชาบูอย่างอร่อยโดยที่ตัวฉันเองก็ทานบ้างตักให้ซันเดย์บ้าง วันนี้เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากส่วนมากก็จะถามเื่ทั่ว ๆ ไป โดยที่สองพี่สองก็มองฉันสลับกับส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มให้คนเป็พี่ชาย เหมือนพวกเขาคุยอะไรกันสักอย่างที่ฉันก็ไม่รู้แต่คุยกันผ่านทางสายตาอ่ะนะ
“อาทิตย์นี้ไปบ้านพี่ไชน์กันไหมคิดถึงหลาน” เธิร์สเดย์น้องเล็กของบ้าเอ่ยชวนผู้เป็พี่ทั้งสอง
“พี่ว่างไปด้วย พี่ซันไปไหม ว่างหรือเปล่า” มันเดย์ถามซัน แต่ซันกลับก้มหน้ามองฉันแทน
“มองอะไรเล่า”
“ว่างหรือเปล่า?”
“ไม่รู้ เช็คตารางเองเลย เร็วน้องรอ” ฉันดุไป ซันเดย์ยิ้มมุมปากนิด ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็คตารางงาน ที่จริงฉันก็มีตารางงานเขานะเพราะคุณซันเดย์ของทุกคนส่งมาให้ยังไงล่ะ ส่งมาหมดไม่ว่าอะไรต่อมิอะไร
“ไม่ว่างมีงาน” ท้ายที่สุดซันเดย์ก็ยอมตอบน้อง ๆ เขา สีหน้าผิดหวังของทั้งสองทำเอาผู้เป็พี่เริ่มคิ้วขมวด
“งานเสร็จแล้วจะตามไปทานข้าวที่บ้านด้วยแล้วกัน”
“เย้!”
หลังทานชาบูเสร็จซันเดย์วนรถกลับไปส่งน้องแล้วมาส่งฉันที่คอนโด เขาเองก็อยากจะค้างด้วยแต่โดนฉันห้ามและยื่นคำขาดเอาไว้เขาเลยจำยอมกลับไปนอนที่คอนโดตัวเอง
“พรุ่งนี้ตอนเย็นจะไปรับนะครับ ไปทานข้าวด้วยกัน”
“พรุ่งนี้จะกลับบ้านคิดถึงป้า”
“เดี๋ยวไม่ส่ง”
“ไม่เป็ไรค่ะ พี่โบ้ทจะมารับน่ะ”
“แล้วจะกลับคอนโดวันไหน” ซันเดย์ยังถามต่อ
“อันนี้บอกไม่ถูกเพราะวันอาทิตย์ต้องบินไปดูงานที่ไต้หวันด้วยอ่ะ”
“งี้ก็ไม่เจอกันยาวเลยอ่ะดิ” เขาถามอย่างนอยด์ ๆ
“ก็...” ยังไงดี ตอบยังไงดี
“โทรมาก็ได้นี่ตอนว่าง ส่งข้อความมาก็ได้”
“ครับ ๆ ”
“ต้องไปทำงานจริง ๆ ”
“เข้าใจครับคุณ” ฝ่ามือร้อนยกขึ้นก่อนจะวางลงบนผมฉันและลูบเบา ๆ เราปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันไป รถจอดอยู่ที่หน้าคอนโดแต่ซันเดย์ยังไม่ยอมปล่อยให้ฉันลง
“ดึกแล้วนะ” ฉันหันกลับไปมองคนข้าง ๆ
“่นี้เพิ่งปล่อยอัลบั้มใหม่ อาจจะต้องเดินสายโปรโมทถ้าว่างแล้วจะโทรหานะครับ”
“ค่ะ”
“ถึงแล้วจะโทรหานะ”
“ค่ะ ขับรถดี ๆ นะ”
“ครับคุณ” ซันเดย์ยิ้มให้น้อย ๆ ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาจุ๊บที่แก้มเบา ๆ แล้วถอยออกห่าง ฉันมองอีกฝ่ายตาโตด้วยความใก่อนจะรีบลงจากรถ ไม่นานฉันก็เข้ามาอยู่ในห้องพักของตัวเอง ฉันรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมนอนมาก ซันเดย์โทรกลับเข้ามาระหว่างที่กำลังจะล้มตัวนอนบนเตียง เขาโทรวีดีโอคอลกลับเข้ามา พอรับสายถึงได้รู้ว่าเขาเองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ แต่จะมาเปลือยกายต่อหน้าฉันแบบนี้ไม่ได้นะ อายบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้
“ไปใส่เสื้อดี ๆ ”
(เดี๋ยวใส่ครับ จะนอนแล้วเหรอ)
“อือ ง่วงไม่ไหวแล้ว”
(งั้นเหรอ ฝันดีแล้วกันนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหา ห่มผ้าด้วย)
“รู้แล้ว นอนแล้วนะ ฝันดีค่ะ”
(ฝันดีครับคุณ)
67K
