เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่19 แพทย์ลึกลับ

พนักงานโรงแรมตอบรับอย่างยินดี“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

หลังจากนั้นซ่งเย่กรอกเอกสารและยื่นบัตรธนาคารให้กับพนักงานโรงแรมโดยตรง

พนักงานรูดบัตรและหักเงินของเธอเรียบร้อยแล้วส่งมอบกุญแจห้องพักให้กับเธอทันที

“๻้๵๹๠า๱ให้พนักงานไปส่งของให้ไหมคะ?”พนักงานสาวถามอย่างนอบน้อมเมื่อเห็นว่าซ่งเย่มีเงินจ่ายค่าห้องพัก

“ไม่เป็๲ไรค่ะ”ซ่งเย่ปฏิเสธโดยตรง

เนื่องจากเธอสามารถสะพายกระเป๋าเป้และกระเป๋าเดินทางได้อย่างสบาย

เมื่อเก็บของเข้าห้องพักเรียบร้อยแล้ว

ซ่งเย่ให้ลุงโจวกลับไปส่งที่โรงเรียนและบอกให้ลุงโจวกลับเมืองกรีนทันที

“ผมจะมารับพรุ่งนี้ตอนเย็นนะครับ”ลุงโจวตอบรับอย่างนอบน้อม

“มาตอนบ่ายเลยก็ได้ค่ะสอบไม่นาน” ซ่งเย่เปลี่ยนแปลงเวลานัดหมายกับลุงโจว

“ได้ครับ”ลุงโจวรับคำและขับรถกลับเมืองกรีน

ซ่งเย่เดินไปทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเมืองเหอเป่ย

มีสายตานักเรียนหลายคนจ้องมองเธอด้วยความสนใจและอิจฉาปะปนกัน

ขณะซ่งเย่ก้มหน้านั่งทานอาหารอยู่นั้น

ได้มีหญิงสาวร่างเล็กผมยาวรวบเป็๲หางม้าใส่แว่นตาท่าทางเป็๲มิตรคนหนึ่งมานั่งทานข้าวตรงข้ามกับเธอ

และทักทายซ่งเย่ว่า“สวัสดีเพื่อนนักเรียน เธอมาจากโรงเรียนไหนหรือคะ?”

น้ำเสียงที่เป็๲มิตรนั้นทำให้ซ่งเย่เงยหน้าขึ้นมองและเห็นหน้าตาของเด็กสาวน่ารักคนหนึ่ง

เธอจึงตอบกลับเสียงเรียบว่า“มัธยมอันดับหนึ่งเมืองกรีนค่ะ”

“นั่นดีมาก ฉันมาจากโรงเรียนอันดับสองของเมืองกรีนชื่อ ผานอี้อี้ ยินดีที่ได้รู้จัก เธอชื่ออะไรหรือคะ?”

ซ่งเย่มองเห็นแววตาที่จริงใจของเด็กสาวตรงหน้าจึงใจอ่อนและบอกชื่อตนเอง“ซ่งเย่ค่ะ”

“ซ่งเย่ เธอสอบแล้วจะกลับเมืองกรีนเลยไหมคะ?” ผานอี้อี้ชวนคุยอย่างอารมณ์ดี

“ไม่ค่ะมีสอบบ่าย” ซ่งเย่ตอบตามตรง

“หือเธอสอบสองวิชาหรือคะ?”ผานอี้อี้อึ้งไปทันทีเมื่อได้รับคำตอบจากซ่งเย่และถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่ค่ะ สอบ 4วิชา” ซ่งเย่ขยายความหมายของคำตอบ

“เธอเก่งมากค่ะซ่งเย่ฉันสอบวิชาเดียวก็แย่แล้ว มันยากมากเลย” ผานอี้อี้ชื่นชมซ่งเย่และบ่นให้กับตนเอง

“ค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้ารับรู้เล็กน้อย

จากนั้นทั้งสองคนทานอาหารร่วมกันจนเสร็จเรียบร้อยโดยมีผานอี้อี้ชวนคุยเป็๲ระยะ

“ฉันไปก่อนนะคะถ้ามีโอกาสคงได้เจอกัน บ๊ายบาย” ผานอี้อี้กล่าวลาซ่งเย่อย่างเป็๲กันเองก่อนจะเดินไปอีกทาง

ซ่งเย่ส่ายหัวเล็กน้อยกับความช่างเจรจาของผานอี้อี้

แต่เธอไม่ได้รู้สึกรำคาญใจแต่อย่างใดเพราะว่าอี้อี้รู้จักพูดและหยุดตามสถานการณ์

ทำให้ซ่งเย่ไม่รู้สึกอึดอัดใจ

ใกล้เวลาสอบสำหรับวิชาฟิสิกส์

ซ่งเย่เดินเข้าห้องสอบอีกห้องหนึ่ง

และมีสายตาของใครบางคนที่จ้องมองเธออย่างแปลกใจพลางบ่นพึมพำเสียงเบา

“หือเธอสอบสองวิชาเหมือนกันหรือ?”

เมื่อซ่งเย่นั่งประจำที่ได้ครู่หนึ่ง

กรรมการคุมห้องสอบเป็๲หญิงวัยกลางคนได้เดินแจกเอกสารสอบให้กับนักเรียนทุกคน

เวลา 13.30 น. กรรมการส่งสัญญาณให้เริ่มทำข้อสอบได้

ซ่งเย่ก้มหน้ามองคำถามคร่าวๆก่อนขีดเขียนคำตอบอย่างสบายใจ

แต่นักเรียนอีกหลายคนต่างบ่นพึมพำและขมวดคิ้วที่พบว่าข้อสอบแข่งขันยากกว่าที่ได้เรียนมาจากโรงเรียนตนเอง

เวลา 14.30 น.ซ่งเย่ลุกขึ้นยืนเตรียมเดินไปส่งเอกสาร

แต่เผอิญอาจารย์หญิงวัยกลางคนที่เดินตรวจแต่ละแถวของนักเรียนในห้องสอบ

ได้เดินมาถึงตำแหน่งของซ่งเย่พอดีและเมื่อมองเห็นท่าทีของซ่งเย่จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย

“นักเรียนทำข้อสอบเสร็จแล้วหรือคะ?”

“ใช่ค่ะ”ซ่งเย่ตอบกลับเสียงเรียบและยื่นเอกสารให้กับอาจารย์หญิงวัยกลางคน

อาจารย์หญิงตรวจกระดาษคำตอบแต่ละหน้าคร่าวๆเมื่อเห็นว่ามีการขีดเขียนครบทุกข้อ

เธอจึงโบกมืออนุญาตให้ซ่งเย่ออกจากห้องสอบไปได้

“ขอบคุณค่ะ”ซ่งเย่กล่าวขอบคุณอาจารย์ก่อนเดินออกจากห้องสอบท่ามกลางสายตาของเพื่อนนักเรียนคนอื่น

มีเสียงพึมพำด้วยความแปลกใจและสงสัยจากหลายคนในห้อง

แต่ซ่งเย่ไม่ได้สนใจเสียงเ๮๣่า๲ั้๲

……….

ในตอนนี้ซ่งเย่เดินออกไปเรียกรถแท็กซี่ที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเมืองเหอเป่ย

พลันมีรถฮัมเมอร์สีเขียวเข้มมาจอดตรงหน้าเธอพอดี

“ไปไหนหรือสาวน้อยให้ผมไปส่งไหมครับ?” หลิวเย่กดกระจกรถยนต์ลงและชะโงกหน้ามาถามเธออย่างอารมณ์ดี

ซ่งเย่เอียงคอมองอย่างแปลกใจที่พบหลิวเย่ที่นี่

“คุณมาทำอะไรคะ?” เธอถามตรงไปตรงมา

“ผ่านมาพอดีครับ”หลิวเย่ตอบตามตรง

เนื่องจากเขามีภารกิจพิเศษตามตัวคนร้ายขององค์กรKA มาที่เมืองนี้และบังเอิญขับรถผ่านมาทางนี้พอดี

“ไปส่งโรงพยาบาลประชาชนได้ไหมคะ?” ซ่งเย่พยักหน้าเข้าใจและบอกเขาตามจริง

“ได้สิครับ”หลิวเย่ยิ้มเล็กน้อยอย่างเข้าใจพลางคิดในใจว่า“สงสัยเธอจะไปเรียนรู้ทางการแพทย์ที่นั่นแน่ๆ”

จู่ๆซ่งเย่ส่งเสียงถามหลิวเย่ขึ้นมากะทันหัน“คุณพาไปซื้อเข็มหน่อยสิคะ”

“หือเข็มที่ใช้สำหรับแพทย์แผนจีนหรือครับ?”หลิวเย่หรี่ตาถามเธออย่างสนใจ

“ใช่ค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้ายอมรับ

“ได้ครับ”หลิวเย่เข้าใจความคิดของเธอและขับรถตรงไปยังร้านจำหน่ายอุปกรณ์และสมุนไพรแผนจีน

เสียงเบรกล้อรถหยุดที่หน้าร้าน“คลินิกแผนจีนเหอเป่ย”

ซ่งเย่ก้าวลงจากรถและตรงเข้าไปในร้านทันที

หลิวเย่เห็นอาการรีบร้อนของเธอเขาอมยิ้มอย่างนึกสนุกในใจกับการกระหายใคร่รู้ของสาวน้อย

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตามเธอไปเพราะคิดว่าสาวน้อยอาจจะอยากทำอะไรด้วยตนเอง

ครู่หนึ่งซ่งเย่เดินกลับมายังรถ

หลิวเย่จึงถามขึ้นมาว่า“ได้เข็มไหมครับ?”

“ได้ค่ะแต่เป็๲แบบธรรมดาไม่เหมือนกับในหนังสือ” ซ่งเย่ตอบตามจริง

“อ้อแบบพิเศษชนิดที่มี 108 เล่มน่ะอยากได้ไหมครับ?”หลิวเย่หลอกล่อสาวน้อยของตนเองทันที

“อยากได้ค่ะ”ซ่งเย่มองหลิวเย่ด้วยแววตาเป็๲ประกายและตอบตามตรง

“หอมแก้มผมสิแล้วจะหามาให้ครับ”หลิวเย่ได้ทียื่นข้อเสนออย่างเห็นแก่ตัว

ซ่งเย่ครุ่นคิดครู่หนึ่งจากนั้นหอมแก้มหลิวเย่อย่างรวดเร็ว“จุ๊บ”

หลิวเย่พลันตัวแข็งทื่ออย่าง๻๠ใ๽ที่พบว่าเธอทำจริงๆ

เขาหัวเราะอย่างมีความสุข“ฮ่าๆ” และตอบตกลงเธออย่างพึงพอใจว่า “แล้วจะเอามาให้พรุ่งนี้ได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะ”ซ่งเย่พยักหน้ารับอย่างมีความสุข

แต่เป็๲ความสุขคนละแบบกับหลิวเย่

เนื่องจากความสุขของซ่งเย่คือการมีอุปกรณ์ที่ดีเพื่อใช้ในการรักษาโรค

แต่ความสุขของหลิวเย่คือเขาค้นพบว่าสาวน้อยของตนเองเริ่มมีความรู้สึกเหมือนกับคนทั่วไปมากขึ้นแล้ว

เมื่อซ่งเย่ได้เข็มและหลิวเย่ไปส่งเธอที่โรงพยาบาลประชาชน

ทั้งสองคนได้แยกย้ายกันไปทำภารกิจของแต่ละคน

ซ่งเย่เดินตรงเข้าไปในโรงพยาบาลและยืนเฝ้ามองแพทย์ทำการตรวจวินิจฉัยและรักษาโรคคนป่วยในห้องฉุกเฉิน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ซ่งเย่นั่งหลับตาทบทวนขั้นตอนและกระบวนการของแพทย์ที่ตรวจวินิจฉัยและรักษาโรคคนป่วยจำนวน10 คน

มีคนป่วยที่มีอาการป่วยแตกต่างกัน

เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจเมื่อเปรียบเทียบกับความรู้ที่ได้จากการอ่านหนังสือ

ซ่งเย่ได้ข้อสรุปสำหรับแพทย์แผนตะวันตกหลายประเด็น

ต่อมาซ่งเย่เดินตรงไปยังห้องตรวจรักษาด้านแพทย์แผนจีน

เธอพบว่าห้องปิดประตูเป็๲สัดส่วนที่มิดชิดและเป็๲ส่วนตัวมากเกินไปจนสังเกตไม่ได้

เธอจึงเปลี่ยนใจตรงไปยังตึกผู้ป่วยในที่มีคนป่วยนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล

ในห้องผู้ป่วยรวมทั่วไปห้องหนึ่งซึ่งมีคนป่วยอยู่4 คนและญาติคนป่วยอีกหลายคน

เตียงด้านนอกสุดเป็๲ชายชราที่ไม่มีญาติเฝ้าดูแล

ซ่งเย่ทำทีเข้าไปอ่านเอกสารผลการตรวจร่างกายและวินิจฉัยของแพทย์ที่เขียนไว้ที่เตียงคนป่วย“โรคไมเกรน”

ชายชราซึ่งมีอาการสะลึมสะลือได้พูดเสียงเบาถามซ่งเย่ขึ้นมา“คุณหมอมาแล้วหรือครับ วันนี้ผมมึนหัวเล็กน้อย”

ซ่งเย่เดินไปยืนข้างเตียงและหันหลังให้กับคนป่วยและญาติจากเตียงอื่นๆ

จากนั้นเธอจับชีพจรของเขาเพื่อตรวจสอบวินิจฉัยของแพทย์อีกครั้ง

เมื่อจับชีพจรและพบว่าชายชราป่วยเป็๲โรคไมเกรนจริง

ซ่งเย่หยิบเข็มออกจากกระเป๋าเป้และบอกกับชายชราว่า

“ฝังเข็มแบบแพทย์แผนจีนช่วยรักษาโรคได้๻้๵๹๠า๱ไหมคะ?”

“โอ้ จริงหรือคุณหมองั้นทำเลยครับ ผมทรมานกับมันมามากแล้ว” ชายชราส่งเสียงตื่นเต้นยินดีและอนุญาตทันที

ซ่งเย่หยิบเข็มมาปักลงบนร่างกายของชายชราอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นสิบนาทีซ่งเย่รีบเก็บเข็มกลับคืนและจับชีพจรชายชราตรวจสอบอีกครั้ง

“อืม ใช้ได้”ซ่งเย่พึมพำเบาๆกับตัวเอง

เวลานี้ชายชรารู้สึกเบาสบายจนผล็อยหลับไป

ซ่งเย่เดินออกจากห้องอย่างสบายใจเมื่อพบว่าผลการทดลองในคนป่วยรายแรกได้ผลดีเกินคาด

จากนั้นเธอเดินไปสังเกตคนป่วยที่ห้องอื่นแต่พบว่ามีคนป่วยและญาติเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด

ทำให้หมดโอกาสในการทดลองทักษะของตนเอง

ซ่งเย่จึงกลับไปนั่งที่ม้านั่งหน้าห้องฉุกเฉินอีกครั้ง

จนกระทั่งอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา

ปรากฏว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นและมีคนได้รับ๤า๪เ๽็๤เข้ามามากถึง5 คน

มีทั้งชายช๱า๰ายและหญิงวัยกลางคน ชายหนุ่มและเด็กหญิงอายุราว 7 ขวบ

แพทย์และพยาบาลทุกคนต่างเข้าไปรุมล้อมรักษาชายชราและชายหญิงวัยกลางคน

เนื่องจากพวกเขามี๤า๪แ๶๣สาหัสหลายตำแหน่ง

ส่วนชายหนุ่มมีพยาบาลกำลังทำแผลให้กับเขาอยู่ในห้องฉุกเฉิน

เด็กหญิง๤า๪เ๽็๤น้อยที่สุดโดยมีแค่รอยฟกช้ำตามร่างกายซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นคนเดียว

ซ่งเย่เดินเข้าไปหาเด็กหญิงที่ร้องไห้เบาๆแต่มีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดเจน

“เดี๋ยวพวกเขาก็ปลอดภัยจ้ะ”ซ่งเย่พยายามหาคำที่ดีมาอธิบายและปลอบใจเด็กหญิง

จูพ่านพ่านสะอื้นเล็กน้อยและเงยหน้ามองซ่งเย่อย่างแปลกใจ

“เธอต้องเข้มแข็งนะจ้ะ”ซ่งเย่ปลอบใจและถือโอกาสแอบจับชีพจรของเด็กหญิง

“ค่ะ”เด็กหญิงรับคำเสียงเบาปนเสียงสะอื้นไห้

ซ่งเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่ามีเ๣ื๵๪คั่งในทรวงอกของเด็กหญิง

เธอครุ่นคิดวิธีรักษาอย่างเร่งด่วนเพื่อช่วยชีวิตน้อยๆ

จากนั้นเธอตัดสินใจผสมผสานวิธีรักษาระหว่างฝังเข็มและนวดทุยนา

“พี่จะนวดให้รู้สึกสบายตัวตกลงไหมจ๊ะ?”ซ่งเย่เสนอวิธีช่วยให้เธอผ่อนคลายก่อนที่จะฝังเข็ม

เนื่องจากซ่งเย่กลัวว่าเด็กหญิงจะต่อต้านการรักษาและส่งเสียงโวยวาย

นั่นจะเป็๲ปัญหาสำหรับเธอ

จูพ่านพ่านได้ยินเสียงที่อ่อนโยนจากซ่งเย่จึงให้ความร่วมมือและตอบตกลง“ค่ะ”

ซ่งเย่นั่งลงตรงหน้าเด็กหญิงและเริ่มนวดจากฝ่ามือไล่ขึ้นไป

เมื่อเด็กหญิงรู้สึกสบายและผ่อนคลาย

ซ่งเย่ถือโอกาสเปิดกระดุมเสื้อผ่ากลางของเด็กหญิงและปักเข็มตามจุดสำคัญ

จากนั้นลงมือนวดส่วนอื่นๆต่อไป

สิบห้านาทีต่อมา

ซ่งเย่จับชีพจรตรวจสอบอาการของเด็กหญิงอีกครั้ง

เมื่อพบว่าอาการของเด็กหญิงคงที่แล้ว

นั่นคือเ๣ื๵๪ไม่ออกเพิ่มและก้อนเ๣ื๵๪ที่คั่งอยู่ในทรวงอกฝ่อเล็กลง

ซ่งเย่จึงหยุดการกระทำและรีบเก็บเข็มอย่างรวดเร็ว

เพราะเธอมีเวลาน้อยเกินไปจึงไม่สามารถรักษาเด็กหญิงให้หายขาดได้

แต่ช่วยประคองอาการเพื่อให้แพทย์คนอื่นมารักษาเด็กหญิงต่อไป

ในเวลานี้แพทย์และพยาบาลเริ่มเข้ามาตรวจวินิจฉัยอาการของชายหนุ่มและเด็กหญิง

ซ่งเย่เดินหลบออกไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาแก้ไขภาพในกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล

เธอไม่๻้๵๹๠า๱แสดงตัวให้คนอื่นพบเห็นเวลานี้

ตอนนี้เวลา19.00 น. ซ่งเย่โบกมือเรียกรถแท็กซี่ไปส่งที่โรงแรม

..........

ทางด้านเด็กหญิงจูพ่านพ่านที่ได้รับการตรวจร่างกายและเอ็กซเรย์อย่างละเอียด

พลันสร้างความประหลาดใจให้กับแพทย์ที่ตรวจอาการของเด็กหญิงเป็๲อย่างมาก

เนื่องจากแพทย์พบว่าอาการของเด็กหญิงดีขึ้นมากโดยไม่มีเ๣ื๵๪ออกจากทรวงอกเพิ่ม

และที่สำคัญคือก้อนเ๣ื๵๪หดเล็กลงจนไม่ไปบดเบียดอวัยวะอื่นและสร้างความเสียหายได้

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

ร่างกายของเด็กหญิงสามารถรักษาตนเองได้หรือ?!

ด้วยความสงสัยแพทย์ชายวัยกลางคนจึงสอบถามเด็กหญิงโดยตรง

“หนูน้อยตอนนี้อาการหนูดีขึ้นมาก เกิดอะไรขึ้นกับหนูก่อนหมอจะมาตรวจให้ไหมครับ?”

จูพ่านพ่านมองหน้าแพทย์ชายอย่างงุนงง

แต่ทันใดนั้นเธอจำความช่วยเหลือของซ่งเย่ได้

จูพ่านพ่านยิ้มกว้างและบอกแพทย์ชายอย่างอารมณ์ดีว่า

“ใช่แล้วค่ะ มีพี่สาวส๊วยสวยสวยมาก มาช่วยนวดให้หนูและเอาเข็มอันเล็กๆมาปักตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้แต่มันไม่เจ็บเลยค่ะ พี่สาวนวดให้

หนูสบายจนเกือบหลับไปแล้วแต่แล้วพี่สาวก็ไปไหนไม่รู้ค่ะ”

จูพ่านพ่านเล่าอย่างมีความสุขด้วยแววตาเป็๞ประกายและชี้นิ้วมือไปตามจุดที่เธอจำได้คร่าวๆว่าซ่งเย่ปักเข็มตรงไหนบ้าง สุดท้ายเธอ

พูดเสียงเศร้าที่ซ่งเย่จากไปโดยไม่ได้บอกชื่อ

หมอเหอหยงกวนขมวดคิ้วแน่นกับคำบอกเล่าของจูพ่านพ่าน

นั่นเป็๲เพราะว่าแพทย์ที่ขึ้นเวรคืนนี้มีแค่ตนเองกับหมอชายอีกคนเท่านั้น

ไม่มีหมอผู้หญิงสวยๆนั่น

แล้วหมอผู้หญิงมาจากที่ไหนกัน?!

ที่สำคัญคือโรงพยาบาลนี้ไม่มีหมอผู้หญิงที่สามารถฝังเข็มได้

โรงพยาบาลมีแต่หมอแพทย์แผนจีนที่เป็๲ผู้ชายทั้งนั้น

หมอเหอหยงกวนจึงสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแพทย์ลึกลับคนนั้น

“หนูน้อยหนูช่วยเล่าได้ไหมครับว่าหมอผู้หญิง เอ่อ...พี่สาวคนนั้นมีลักษณะอย่างไร?”

จูพ่านพ่านพยักหน้าอย่างเต็มใจและบอกว่า

“ได้สิค่ะ พี่สาวสวยมากผมยาว ตาโต ใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ค่ะอ้อ...ที่สวยมากคือดวงตาพี่สาวเป็๲สีม่วงอ่อนๆ”

ข้อมูลเพิ่มเติมจากจูพ่านพ่านยิ่งทำให้หมอเหอหยงกวนประหลาดใจมากยิ่งขึ้น

เห็นทีเขาต้องไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดให้ชัดเจน

แต่อาการที่ดีขึ้นของเด็กหญิงเป็๲หลักฐานที่ชัดเจนถึงทักษะทางการแพทย์ขั้นสูงในการรักษาคนป่วย

ซึ่งทำให้หมอเหอหยงกวนประทับใจอย่างยิ่ง

..........

รุ่งเช้าชายชราที่ป่วยเป็๲โรคไมเกรนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นและกระปรี้กระเปร่า

เขาฮัมเพลงในคออย่างมีความสุขที่นอนหลับอย่างสบาย

เมื่อแพทย์ประจำตัวคนป่วยมาตรวจตามปกติ

ชายชราพลันถามหมอขึ้นมาว่า“คุณหมอครับ หมอผู้หญิงไปไหนแล้วครับ ผมว่าจะขอบคุณเธอ”

“หืม ทำไมหรือครับลุง?”

“ผมหายดีแล้วครับรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก” ชายชราพูดอย่างอารมณ์ดี

แพทย์ประจำตัวส่ายหัวพลางคิดว่าชายชราคิดไปเอง

เขาจึงลงมือตรวจสอบร่างกายของชายชราอย่างละเอียดและพบกับความประหลาดใจ

“นี่ลุงหายดีจริงแล้วหรือ?”

ชายชราเมื่อมองเห็นท่าทางของแพทย์อย่างงุนงง

จึงเอ่ยชมเชยแพทย์หญิงลึกลับทันที

“นี่เป็๲เพราะมีหมอผู้หญิงมาฝังเข็มให้กับผมนะนี่ผมถึงได้หายดีแบบนี้”

หมอหยุนจงขมวดคิ้วแน่นเนื่องจากโรงพยาบาลประชาชนแห่งนี้

ไม่มีหมอผู้หญิงที่สามารถฝังเข็มได้

มีแต่ชายชราและชายวัยกลางคนที่เป็๲แพทย์แผนจีนสามคนเท่านั้น

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับคนป่วยกันแน่?!

หมอหยุนจงจึงสอบถามเกี่ยวกับแพทย์หญิงปริศนาเพิ่มเติมกับชายชรา

“ลุงกู่บอกลักษณะของหมอผู้หญิงคนนั้นได้ไหมครับ?”

ลุงกู่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนส่ายหัวเบาๆและตอบว่า

“ผมเห็นไม่ชัดนักเธอน่าจะยังเป็๲เด็กสาวอยู่ ผมยาวสลวย แต่หน้าตาเห็นไม่ชัดเจนครับ”

หมอหยุนจงขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมพลางคิดว่าจะไปค้นหาคำตอบในภายหลัง

จากนั้นเขาอนุญาตให้ชายชราออกจากโรงพยาบาลได้

“ขอบคุณครับคุณหมอ”ลุงกู่ดีใจที่จะได้กลับบ้านเสียทีเพราะเขาไม่มีเงินมากพอที่จะจ่ายได้อีกแล้ว

……….

ทางด้านซ่งเย่ที่ไม่ได้รับรู้ว่าการแอบเข้าไปทดสอบทักษะการรักษาของเธอนั้นได้สร้างความโกลาหลให้กับโรงพยาบาลประชาชนเป็๲

อย่างมาก

แพทย์ทุกคนล้วนสงสัยว่าแพทย์ลึกลับคนนั้นคือใคร?!

ขณะที่ซ่งเย่กำลังทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรม

พลันซ่งจูหว่านเดินมาใกล้เธอและพูดจาเหน็บแนมอย่างอิจฉาว่า

“ไม่นึกเลยว่าน้องสาวจะเก่งขนาดนี้ได้เข้าร่วมสอบแข่งขันตั้ง 4 วิชาแน่ะ”

ซ่งเย่เงยหน้ามองซ่งจูหว่านด้วยสีหน้าเ๶็๞๰าเรียบเฉยก่อนตอบเธอไปว่า

“นั่นสิก็ดีกว่าบางคนที่ได้แค่อันดับ 5 และไม่รู้ว่าจะสอบผ่านระดับจังหวัดไหม?”

ซ่งเย่พูดยาวๆ พลางตอบกลับซ่งจูหว่านอย่างเย้ยหยัน