วดล/ ดิว ร้องเสียงดังลั่น ขณะที่เขามองเห็นลูกฟุตบอลลอยมากำลังจะโดนใบหน้าเพื่อนรัก ที่กำลังเดินอยู่ขอบสนามฟุตบอลของโรงเรียน เพื่อจะกลับบ้านหลังเลิกเรียน แต่แล้วพระเอกนิยายก็โผล่มาจังหวะนี้
“เชี่ย! มาเดินห่าอะไรแถวนี้”
เก้าทัพพุ่งตัวมาปัดลูกบอลที่กำลังจะโดนหน้าใครบางคน ที่เดินเฉิดฉายเป็ตัวเอกละครหลังข่าว ก่อนที่จะมีเสียงโต้ตอบทันควัน
“เชี่ย!แตะบอลยังไงเนี่ย!”
น้ำไนล์สบถคำเสียงเบา ขณะที่เขายกมือขึ้นป้องกันใบหน้าตัวเองที่กำลังจะโดนลูกบอลพุ่งเข้าหา
“ไอ้น้ำเป็อะไรหรือเปล่ามึง ไอ้เชี่ยเก้าเตะบอลห่าอะไรของมัน”
“ไม่เป็ไร มึงรู้จักมันด้วยเหรอ?”
น้ำไนล์เด็กมัธยมปีที่หก หน้าตาผิวพรรณดี เขาทอดสายตามองยังเพื่อนนักเรียนตัวโต ที่กำลังวิ่งเข้าไปในสนามฟุตบอล หลังจากก่อนหน้าพึ่งปัดลูกบอลออกไม่โดนใบหน้าเขา แถมยังชื่นชมว่าเดินซุ่มซ่ามไม่มองหางอีก
“เอ้า!ก็ไอ้เก้า ห้อง6/3ไงมึง เพื่อนเดย์แฟนไอ้มิวไง”
“เชี่ย! มึงพูดเหมือนกูรู้จักไอ้มิวดียังงั้นแหละ!”
“เอ้า!ไอ้เต้มันจีบมึงอยู่ ไอ้มิวก็อยู่ในแก๊งด้วย”
“มันไม่ได้จีบ~~~”
“จริง! งั้นก็แซ๋บกันเฉยๆ”ดิวแกล้งแซว
“เชี่ย!ดิว!”
“ฮ่าๆ”
ดิววิ่งแจ้นทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อนรัก ขณะที่น้ำไนล์โมโหจนใบแดง วิ่งไล่ตามพลางส่งเสียงก่นด่า แต่หารู้ไม่ว่ามีใครบางคนแอบชำเลืองมองด้วยหางตา พร้อมกับอมยิ้มเบาๆอย่างไม่รู้ตัว
“ไงมึง ถึงกับเขินเลยเหรอวะ!”
เนติเดินมาตบไหล่พร้อมกับกล่าวคำแซวเพื่อนอย่างรู้ดี เพราะเขาเป็แนะนำวิธีการเข้าหาน้ำไนล์ให้กับเก้าทัพ หลังจากที่เห็นเพื่อนรักแอบมองอีกฝ่ายมาสักระยะ ั้แ่เมื่อครั้งชั้นม.6 ทั้ง4ห้องได้มีโอกาสเรียนรวมกัน ซึ่งเขาสองคนเรียนห้องทับสาม ส่วนน้ำไนล์อยู่ห้องทับหนึ่ง
“เขินห่าอะไรล่ะ! เขาด่ากูไอ้เชี่ย แผนบ้าอะไรของมึง”
“เอ้า!ไอ้นี่มึงไม่เคยดูละครหลังข่าวเหรอวะ”
“ละครบ้าอะไรของมึง..อยู่ดีๆก็เตะบอลใส่เขาแถมยังไปด่าเขาอีก”
“แล้วมึงทำไป..ทำไม..ถ้าไม่เชื่อกู”
“เอ่อ...กู.”
“มึงเชื่อกู เขาจะจดจำและอยากรู้จักมึงั้แ่วันนี้เป็ต้นไป”
“แน่ละ..ด่ากูซะขนาดนั้น”
“อะน่า!..โบราณว่าไว้ เขาด่าแปลว่าเขารัก”
“หึ!..”เก้าทัพมองใบหน้าเพื่อนรัก พลางยกยิ้มขำขันอย่างอ่อนใจ เพราะเขาก็ดันไปเชื่อถือคำแนะนำของเขาเสียด้วย
วันต่อมาที่ห้องสมุด น้ำไนส์กับดิวมานั่งทำรายงาน โดยมีเต้นักเรียนห้องสองมาขอนั่งด้วย แน่นอนว่าเขาจงใจมาจีบน้ำไนส์โดยเฉพราะ แต่น้ำไนส์กลับไม่เล่นด้วยจึงพยายามหาทางเลี่ยง ด้วยการเดินไปหยิบหนังสือ เข้าห้องน้ำ ขณะที่มีใครบางคน นั่งแอบมองอยู่ห่างๆ และยกยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้ทัน
ในวันต่อมาน้ำไนล์กับแก๊งเพื่อนๆมานั่งเล่นที่สแตนด์เชียร์พูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนาน จนใบหน้าขาวใสเต็มไปด้วยความน่ารักมากขึ้นทุกวันๆ ในหัวใจคนแอบมอง
“ไอ้เก้า! ทำไมมึงไม่จีบซะเลยวะ! แอบมองมาเป็เดือนแล้วนะ”
“กูไม่กล้าวะ! เขาน่ารักเกินกว่าคนอย่างกูจะจีบติด”
“มึงเอาอะไรมาตัดสินวะ”
“มึงก็ดูไอ้เต้สิ รูปหล่อพ่อรวยเขายังไม่มองเลย และประสาอะไรคนอย่างกู ลูกกำพร้า ฐานะด้อย”
“ไม่แน่นะโว้ย..เขาอาจชอบของแปลกอย่างมึงก็ได้”
“เชี่ย!เน”
ทุกๆวันเก้าทัพก็มักจะแอบมองน้ำไนส์อยู่ห่างๆ เพียงเท่านั้นเขาก็มีความสุข จนวันหนึ่งเขากลับพลาด เมื่อเขาแอบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้
แต่อยู่ๆเพื่อนของน้ำไนล์ดันเดินมาทางด้านหลัง พร้ะโกนเรียกคนที่เขาแอบมองอยู่ จนทำให้น้ำไนล์หันมามอง จังหวะนั้นดั่งจุดนัดพบ แม้สบสายตากันอยู่ไกลๆ แต่หัวใจทั้งสองกลับละเมอเพ้อฝันอยู่ในภวังค์ไปครู่ใหญ่ ก่อนที่น้ำไนล์จะนึกขึ้นมาได้ว่าเหมือน มีใครบางคนแอบมองเขาอยู่
“นายนั่น!..”
“ใครวะ!.อ้อไอ้เก้า..คนที่มาปัดลูกบอลออกให้มึงครั้งก่อนไง”
“กูรู้..แต่ก็รู้สึกว่ามันมองกู”
“แหม่ะๆ งามค่ะคุณน้ำไนล์”
“เปล่า...กูหมายถึงมันเหมือนจ้องจะเอาเื่กูมากกว่า”
“จะบ้าเหรอ?..แล้วมึงไปทำอะไรให้มัน ..กูว่ามันแอบชอบมึงมากกว่า”
“บ้า!” น้ำไนล์ต่อว่าเพื่อนรัก ขณะในใจแอบตั้งคำถาม
...................................................................
3K
![[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632789163_18083948.webp)
