บทที่ 14 มาให้ฉันตบจนกว่าจะพอใจ
“ก็เธอไปนอนกับพี่เขยของตัวเอง หนูจะตบตีเธอบ้างก็ไม่เห็นจะเป็เื่แปลกอะไร พ่อไปถามจวีซือเฝยเองเถอะว่าหนูอยากจะตบเธอก่อนงั้นเหรอ เป็เธอเองไม่ใช่เหรอ ที่บอกให้หนูตบเพื่อระบายโกรธน่ะ”
จวีซือหนานมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเ็า ความรู้สึกจุกแน่นในอกตีรวนขึ้นมาจนอยากจะร้องไห้
ั้แ่เด็ก ไม่ว่าเื่อะไรเธอต้องเป็ฝ่ายยอมให้ซือเฝยตลอด พอมาตอนนี้ แม้แต่คนรัก เธอก็ต้องเป็ฝ่ายเสียสละให้น้องไป แต่สุดท้ายพ่อบังเกิดเกล้ากลับมาทำแบบนี้กับเธอ...
จวีกั๋วเจิ้งขมวดคิ้วด้วยความโกรธ “ทุเรศจริง ๆ!”
“พ่อคะ… พี่พูดถูก เป็หนูเองที่ยอมให้พี่ตบ… หนูกับหานเกาอี้คบกัน พี่จะไม่พอใจก็เป็เื่ธรรมดา… ถึงพี่จะนอกใจก่อน แต่หนูก็เข้าใจความรู้สึกของพี่นะ!”
จวีซือหนานจ้องไปยังจวีซือเฝยด้วยสายตาเชือดเฉือน “เธอคิดว่าตัวเองเป็ฝ่ายถูกใช่ไหม”
“พี่ ฉันไม่ได้…”
จวีซือเฝยที่น้ำตาคลอเบ้าส่ายหัวอย่างน่าสงสาร ฝ่ายจวีซือหนานซึ่งเห็นการแสดงของเธอก็ก้าวขาเข้ามาใกล้ ๆ “ชอบทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเธอกำลังถูกฉันกลั่นแกล้งอย่างนั้นเหรอ! งั้นให้ฉันช่วยสวมบทบาทเป็เพื่อนเธอหน่อยไหมล่ะ!”
“พี่…” ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของจวีซือเฝย
เพียะ!
เสียงตบหน้าดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยการถูกพี่สาวผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น “โอ๊ย!” เธอร้องออกมาด้วยความเ็ปราวกับถูกราดด้วยน้ำกรดอย่างไรอย่างนั้น ดวงตาใสซื่อที่ซุกซ่อนความร้ายกาจมีน้ำตาไหลรินขึ้นมาในทันใด
หานเกาอี้รีบคว้าตัวจวีซือหนานเอาไว้ แล้วแผดเสียงดุดันใส่เธอ “จวีซือหนาน เธอเป็บ้าไปแล้วเหรอ!”
ส่วนจวีกั๋วเจิ้งก็วิ่งเข้ามาตบหน้าเธออย่างแรง “นังปีศาจร้าย!”
แก้มของจวีซือหนานมีรอยแดงเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นมาในทันที
“นังสารเลว! แกกล้าทำร้ายน้องสาวของตัวเองงั้นเหรอ!” จวีกั๋วเจิ้งมองเธอด้วยสายตาราวกับคมมีดที่กรีดหัวใจ ใบหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยเส้นเืปูดนูน
จวีซือหนานชะงักงันก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างเหลือเชื่อ
เธอถูกบีบบังคับให้ออกจากประเทศก็แย่พอแล้ว มาตอนนี้ ผู้เป็พ่อยังกล้าตบหน้าเธออย่างแรงเพื่อปกป้องคู่รักสารเลวคู่นั้น… เธอส่ายหน้าด้วยความเ็ป ไม่อาจยอมรับความรู้สึกที่แตกสลายในครั้งนี้ได้
“มันตั้งใจยั่วโมโหหนู พ่อมองไม่ออกเหรอ!”
“หุบปาก!” จวีกั๋วเจิ้งจ้องมองเธอด้วยความโกรธแค้น “น้องพยายามช่วยเหลือแกมาตลอด แต่แกกลับใส่ร้ายและทุบตีน้องอย่างไร้หัวใจ แกเคยทำตัวเป็พี่สาวที่ดีบ้างไหม!”
“...”
จวีซือหนานตัวสั่นไปด้วยความเกรี้ยวโกรธจากการเข้าใจผิดของผู้เป็พ่อ ความรู้สึกคับแค้นใจเหล่านี้จุกแน่นอยู่ในลำคอไม่สามารถพูดออกไปได้
หานเกาอี้ประคองจวีซือเฝยไปนั่งลงบนโซฟา ส่วนจวีซือเฝยก็ก้มหน้าซบอยู่ในอ้อมอกของเขาราวกับกำลังจะตายเสียให้ได้
“อย่าโทษพี่เลยนะคะพ่อ ทุกอย่างเป็ความผิดของหนูเอง ไม่ว่ายังไง การที่หนูกับเกาอี้คบกันก็เป็ความผิดของหนูทั้งสิ้น ถ้าพี่ยอมให้หนูคบกับเกาอี้ได้ พี่จะทำอะไรกับหนู จะตบตีหนูยังไง หนูก็ยอมทั้งนั้น! ขอแค่พี่ให้อภัยหนูก็พอ…”
ในตอนนี้ ใบหน้าบวมแดงของจวีซือเฝยทำให้เธอดูน่าสงสารยิ่งขึ้น
จวีซือหนานหัวเราะเย้ยหยันและมองไปทางจวีซือเฝย “อยากให้ฉันให้อภัยงั้นเหรอ! ได้! มานี่สิ มาให้ฉันตบจนพอใจซะก่อน!”
“พอได้แล้ว!” หานเกาอี้เงยหน้ามองจวีซือหนานด้วยแววตาเดือดดาล “ที่แท้เธอก็คือนังงูพิษ เธอเป็คนนอกใจก่อน แล้วยังจะมีหน้ามาใส่ร้ายคนอื่นอีก!”
จวีซือหนานไม่สนใจคำพูดของชายตรงหน้า ไม่ยักรู้มาก่อนว่าผู้ชายคนนี้มีความสามารถในการปั้นน้ำเป็ตัวได้ราวกับนักเขียนบทละคร
หรือจริง ๆ แล้วหานเกาอี้และจวีซือเฝยเกิดมาเพื่อเป็คู่สร้างคู่สมของกันและกัน!
เมื่อจวีซือเฝยเห็นว่าหานเกาอี้พูดปกป้องตนเองแบบนั้นก็รู้สึกดีไม่น้อย ทว่าสีหน้าของเธอกลับแสดงออกถึงความรู้สึกผิดออกมาแทน
เธอยื่นมือออกไปจับแขนของหานเกาอี้ไว้ จากนั้นก็เงยหน้ามองจวีซือหนาน “พี่ จริง ๆ แล้วทุกอย่างเป็ความผิดของฉันเอง อย่าโทษหานเกาอี้เลย… ฉันรักคนที่ไม่ควรรัก ฉันรักเขามากเกินไปจนทำผิดพลาดแบบนี้…”
หานเกาอี้ก้มมองหญิงสาวผู้น่าสงสารในอ้อมแขน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเ็ป
“ซือเฝย ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอกนะ ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงไม่มีวันรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต่ำตมแค่ไหน!”
3K
