เมื่อฉันอัญเชิญร้านเเมวค้าทั่วไปออกมาทั้งเฟย่าเเละราฟเน่ก็มองมันอย่างสนอกสนใจ มันช่างน่าเเปลกใจที่พวกเธอซึ่งถูกเรียกขาลว่าอัศวินดำนั้นดันมาสนใจสิ่งก่อสร้างที่ออกเเบบมาให้ดูฟรุ้งฟริ้งเช่นนี้
หรือเพราะที่จริงเเล้วพวกเธอจะเป็ผู้หญิงเเนวนี้กันนะ รู้สึกมันดูขัดๆกับภายนอกยังไงก็ไม่รู้
เหมี๊ยว~
พอฉันเปิดประตูเข้าไปข้างในมันก็มีเสียงร้องของเเมวดังขึ้นเหมือนกับครั้งก่อน ทั้งเฟย่าเเละราฟเน่ต่างก็ใเสียง พวกเธอพยายามจะมองรอบๆเพื่อหาว่าเสียงมันมาจากไหนเเต่ก็ไม่พบอะไรที่ผิดสังเกต...ยอมเเพ้เถอะ ขนาดฉันยังไม่เข้าใจกลไกการทำงานของที่นี่เลย
ฉันเรียกทั้งสองคนให้เข้ามาข้างในเเละมองหาอีฟเด็กสาวที่ดูเเลร้านนี้
เนื่องจากครั้งก่อนที่มาฉันมาเเค่ดูของที่ขายอยู่ในร้านเท่านั้น ซึ่งทั้งหมดที่จำได้มันก็มีอยู่น้อยชิ้นนักที่มันจะเกี่ยวข้องกับ'เเมว' ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าที่ชั้นสองหรือชั้นอื่นๆของที่นี่จะมีของบางอย่างเช่นหูเเมวอยู่ด้วยหรือเปล่า เเละเพราะเเบบนั้นการให้คนที่ดูเเลร้านนี้เป็คนนำทางไปดูก็ย่อมดีกว่าเดินหลงอยู่เเล้วล่ะ
"....."
เเต่พอฉันเดินเข้าไปยังโต๊ะของพนักงานฉันก็เห็นว่าอีฟนั้นกำลังนอนฟุบไปบนโต๊ะอยู่
ก็เข้าใจนะว่าเธอว่างงาน เเต่การที่ฉันเดินมาใกล้ขนาดนี้เเล้วยังไม่รู้สึกตัวนี่มันจะหลับเพลินไปหน่อยไหม?
เพราะไม่รู้ว่าจะเรียกให้ตื่นยังไงฉันเลยใช้มือจับไปที่หูเเมวของเธอ...มันทั้งนุ่มทั้งอุ่นเลยให้ความรู้สึกเหมือนกับกำลังจับหูของเเมวอยู่จริงๆ เเละด้วยความสงสัยบางอย่างฉันจึงลูบหูเเมวของเธอไปพร้อมๆกับเส้นผมสีม่วงอ่อนของเธอ
เป็ความรู้สึกที่ประหลาดมาก ทั้งๆที่ผิวััของหูกับเส้นผมมันขัดกันเเท้ๆทำไมสิ่งที่เรียกว่าหูเเมวนี้ถึงได้มีตัวตนขึ้นมาได้ล่ะ? ถ้าให้อิงจากเเมวตัวเป็ๆล่ะก็เื่เเบบนี้มันค่อนข้างประหลาดอยู่นะ เพราะเเมวปกติผิวััของส่วนหูมันจะเป็หนึ่งเดียวกับส่วนอื่น เเต่ที่เรียกกันว่ามนุษย์สัตว์นั้นมันมีเส้นผมขึ้นบริเวณรอบหู
นี่มันเป็เื่ที่ดูลึกลับมากจริงๆ...มันช่างเป็ความเเฟนตาซีที่น่าใชะมัด...
ในระหว่างที่ฉันกำลังศึกษารูปร่างจริงๆของหูสัตว์อยู่นั้น อีฟที่นอนอยู่ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา เธอเเหงนหน้าขึ้นมามองฉัน
"งืม~...มาเล่นบนหัวของคนอื่นเเบบนี้มันไม่ดีเลยน้า~..."
เธอบอกฉันด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เเต่ก็มีความรู้สึกโกรธเคืองปนเข้ามา
พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พอใจฉันก็รีบหยุดมือทันที
"ขอโทษนะ พอดีไม่รู้จะปลุกยังไงน่ะ"
ฉันกล่าวขอโทษอีกฝ่าย อีฟที่ได้ยินก็หายโกรธเธอค่อยๆลุกขึ้นมาจากโต๊ะเเละขยี้ตาตัวเอง
"งืม~..เเล้ววันนี้จะมาซื้อของงั้นหรอ~?"
"ก็ไม่เชิงหรอก ฉันเเค่จะมาดูของให้เฟย่าเเละราฟเน่น่ะ"
ฉันชี้ไปที่ทั้งสองคนที่ทำท่างัวเงียเหมือนจะง่วงนอน...อ้าว?
"พวกเธอเหนื่อยกันอยู่หรอ?"
ฉันหันไปถามทั้งสองคน เเต่ทั้งคู่ก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
พอเห็นอาการเเบบนั้นอีฟก็ยิ้มเล็กๆเเละพูดสาเหตุของอาการนั้นออกมา
"ดูเหมือนทั้งสองคนจะได้รับผลจากเวทยมนต์ของเค้าไปล่ะน้า~"
"...จะว่าไปเเล้วตอนที่ฉันมาเจออีฟครั้งเเรก..."
ก็เหมือนจะรู้สึกง่วงนิดหน่อยนะ? เเต่พอปล่อยไว้สักพักมันก็ไม่มีอาการง่วงเเล้ว คงเพราะว่าฉันมีสกิลต้านทานเวทยมนตร์อยู่...เเต่ครั้งนี้เฟย่าเเละราฟเน่ไม่ได้มีของเเบบนั้นพวกเธอจึงมีอาการง่วงนอนทั้งๆที่ไม่ได้เหนื่อยอะไร
" [นิทราข้ามเเสง] มันคือเวทย์ไร้ธาตุที่ทำงานตลอดเวลา~ ผลของมันจะทำให้คนรอบตัวที่ได้ยินเสียงของเค้าหลับไหล~ ถ้าตั้งใจใช้มันจริงๆเเค่เค้าพูดไม่กี่คำทุกคนในรัศมีเกือบห้าร้อยเมตรก็หมดสติในทันทีได้~ เเต่ถ้าเค้าไม่ได้ตั้งใจใช้มันจะทำให้คนรอบข้างรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาอย่างที่ทั้งสองคนเป็นั่นเเหละ~"
อีฟอธิบายเช่นนั้นเเล้วตบมือเเปะๆเพื่อยกเลิกผลของเวทยมนตร์ที่เธอเผลอใช้ไป
"ตอนนี้เค้าบีบวงของเวทยมนตร์ให้เเคบลงเเล้วน้า~ พอดีเวทย์นี้มันควบคุมยากเค้าเลยช่วยได้เเค่นี้~ ถ้าไม่อยากหมดสติก็ช่วยยืนให้ห่างจากเค้าประมาณเมตรครึ่งนะ~"
เธอว่าเเบบนั้น ทันใดนั้นทั้งเฟย่าเเละราฟเน่ก็รู้สึกหายง่วงนอนเเละกลับมาเป็ปกติอีกครั้ง ทั้งสองคนรับฟังคำเเนะนำเเละถอยออกมา ฉันว่าจะถอยออกมาด้วยเเต่อีฟก็บอกว่ามีเเค่ฉันเท่านั้นที่ระยะใกล้ขนาดไหนก็ไม่มีผล
"เอาล่ะ~ เเล้วตกลงวันนี้ฟรานจะมาดูอะไรงั้นหรอ~?"
"หูเเมวกับหางน่ะ ทั้งสองเหมือนว่าอยากจะได้มัน..."
อาจจะไม่ถึงกับขอร้องอ้อนวอนฉัน เเต่ในดวงตาของพวกเธอตอนที่มองฉันนั้นมันกำลังบอกว่าอยากจะมีเหมือนกัน ซึ่งตรงจุดนั้นฉันก็ไม่อาจจะเมินเฉยได้เพราะพวกเธอนั้นมีความสามารถมากพอที่ฉันจะต้องตามใจหาสิ่งที่พวกเธออยากได้มาให้
ก่อนเข้ามานี่ก็ถามให้ชัวเเล้วว่าพวกเธออยากได้มันไหม ซึ่งทั้งสองคนก็พยัคหน้าตอบว่าใช่กันทั้งคู่ เเละเนื่องจากไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียกว่าหูเเมวนั้นมีขายอยู่ในตามตลาดของโลกนี้ไหมฉันจึงได้เอาร้านที่อยู่ใกล้ตัวเป็ตัวเลือกเเรกซะก่อน
"เห~ หูเเมวกับหางหรอ~"
"ตามนั่นเเหละ ที่นี่มีขายหรือเปล่าล่ะ?"
"ไม่มีขายหรอกน้า~ เพราะว่าเป็เเบบเเจกฟรีน่ะ~"
"......"
"ได้ยินไม่ผิดหรอกน้า~ เพราะว่าหูเเมวเเละหางของเเมวนั้นเราเเจกฟรีไงล่ะ~"
"...อ่ะ อืม"
ได้ยินชัดเลยล่ะ สรุปคือมันมีเเจกฟรีสินะ
"ถ้ายังไงเดี๋ยวเค้าจะพาไปดูให้เองน้า~ ดังนั้นตามเค้ามาได้เลย~"
อีฟว่าเช่นนั้นเเล้วนำทางพวกเราไปยังห้องข้างๆ
*
"เอิ่ม ที่นี่มัน..."
"ก็ห้องที่เเจกเฉพาะหูเเมวไงล้า~"
อีฟว่าเช่นนั้นเเล้วอ้าเเขนออกอย่างมีความสุข พอเห็นเเบบนั้นฉันก็กวาดสายตามองรอบๆอีกครั้ง
ภายในห้องนั้นจะมีรูปร่างเป็วงกลมซึ่งผนังรอบข้างนั้นจะมีสิ่งของบางสิ่งเเขวนห้อยเอาไว้เรียงกันเป็เเถว ไม่ต้องตั้งใจมองดีๆฉันก็สามารถสรุปได้เลยว่ามันคือหูเเมวเเน่นอน เเถมยังเป็เเบบที่คาดผมซึ่งมีหลายรูปร่างหลายสีหลายลวดลายอีกด้วย
ถ้าห้องนี้มันเล็กเหมือนห้องเรียนฉันก็ไม่ค่อยใอะไรหรอก เเต่นี่อะไร! ห้องมันกว้างสุดๆไปเลยไม่ใช่หรือไง!
กว้างยิ่งกว่าโซนที่ตั้งของขายพวกไอเท็มพิเศษก่อนหน้านี้อีก ทั้งๆที่เรายังอยู่ชั้นเเรกเเล้วเคลื่อนย้ายไปห้องข้างๆเท่านั้นเองนะ! ทำไมห้องนี้มันถึงได้กว้างใหญ่กว่าห้องขายของหลักได้เล่า!
ฉันคิดว่าไอ้คุณพระเ้านั่นออกเเบบที่นี่ได้เปลืองพื้นที่มาก ทั้งๆที่หูเเมวมันอยู่ที่ผนังไกลๆเเค่นั้นเเต่ไหงออกเเบบให้มันกว้างขนาดนี้กัน ขนาดมองจากตรงนี้ฉันยังไม่เห็นหูเเมวที่ตั้งอยู่อีกฝั่งเลย มันช่างเป็การออกเเบบที่ไม่ได้ประโยชน์อะไรสักนิด
"นี่...ไม่คิดว่ามันกว้างเกินไปหน่อยหรอ!?"
"กว้างๆน่ะดีเเล้ว~"
"เเต่มันดูเปลืองพื้นที่เเปลกๆนะ ถ้าจะเอาไว้ตั้งโชว์หูเเมวล่ะก็มันน่าจะเเคบลงมาเพื่อให้มองเห็นได้ทั่วๆสิ"
ฉันไม่ได้อะไรกับหูเเมวมากหรอก เเค่รู้สึกไม่พอใจการออกเเบบนี่เท่านั้น สมมุติว่าห้องนี้ขายอย่างอื่นที่ไม่ใช่หูเเมวมันก็จะถูกมองเเบบเดียวกันว่าค่อนข้างมีปัญหาในการจัดการกับพื้นที่ ถึงจะรู้ว่าของเเค่นี้คงไม่ทำให้พระเ้ามีปัญหาอะไรเเต่มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลที่ออกเเบบให้มีพื้นที่ส่วนเกินขนาดนี้
ในขณะที่ฉันออกอาการไม่พอใจกับการออกเเบบของที่นี่อีฟก็เปร่งยิ้มเเล้วหันมามองฉัน
"หืม~ ปกติเเล้วก็ต้องคิดเเบบนั้นสิน้า~ เเต่ที่นี่น่ะค่อนข้างพิเศษกว่าที่เห็นน้า~"
"...พิเศษ?"
"เดี๋ยวเค้าจะเเสดงให้ดู~"
อีฟว่าเช่นนั้นเเล้วเดินไปที่กลางห้อง เมื่อฉันพาเฟย่าเเละราฟเน่มาด้วยก็สังเกตรอบข้าง จากระยะนี้ไม่เห็นอะไรอยู่ข้างๆเลยสักนิด มันทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าอีฟจะทำอะไรกันเเน่
*เเปะๆ*
"เริ่มระบบค้นหา ้า[สีฟ้าอ่อน]เเละ[สีชมพูอ่อน]"
ตึ้ง!
ทันใดนั้นก็มีเเสงสีฟ้าอ่อนเเละสีชมพูอ่อนปรากฏขึ้นจากทางซ้ายเเละขวา เเละยังไม่ใช่เเค่นั้นจากทิศที่มีเเสงปรากฏขึ้นนั้นได้มีบางสิ่งลอยออกมา
สิ่งนั้นคือที่คาดผมที่มีหูเเมวอยู่...
เเถมมันไม่ใช่เเค่หนึ่งหรือสองเเต่มันค่อยๆทะยอยกันออกมานับร้อยๆกว่าเเบบ จากทิศขวานั้นมีหูเเมวสีฟ้าอ่อนหลายๆเเบบลอยออกมาเป็เเถวกัน ซึ่งทางซ้ายเองก็มีหูเเมวสีชมพูอ่อนออกมาหลายๆเเบบเช่นกัน
หูเเมวจำนวนนับไม่ถ้วนทะยอยกันออกมาเรื่อยๆอย่างไม่หยุด มันลอยมาวนรอบตัวเราจนทั่วทุกทิศไม่ว่าจะหันไปหางไหนก็เห็นเเต่ที่คาดผมรูปหูเเมว
สำหรับฉันเเล้วการที่ต้องมาเห็นภาพเเบบนี้มันทำเอารู้สึกขนลุกยังไงชอบกล
อย่างกับว่ารอบข้างนั้นคือกองทัพหูเเมวที่พร้อมจะจู่โจมใส่ฉันทุกเมื่ออย่างงั้นเเหละ
เเต่ในขณะที่ฉันคิดเเบบนั้นทั้งเฟย่า ราฟเน่เเละอีฟนั้นกลับรู้สึกสนุกสนานเเละตื่นเต้นกับภาพมายาพวกนี้ซะอย่างงั้น!
ไปมองไอ้ที่ลอยๆอยู่นั่นด้วยสายตาที่เป็ประกายไม่ได้นะทั้งสองคน เดี๋ยวก็ถูกสาปเข้าหรอก!!
ไม่ไหว จู่ๆก็รู้สึกเวียนหูขึ้นมา...ไอ้ฉันนี่มันไม่เหมาะกับของน่ารักๆเเบบนี้จริงๆนั่นเเหละ
อยากจะออกไปสูดอาการข้างนอก เเต่ให้ออกไปเฉยๆตอนนี้มันจะทำให้พวกเธอเสียอารมณ์ในการชมหูเเมวมายาพวกนี้หรือเปล่านะ
"....."
*กึกๆ*
"หืม...?"
ฉันที่รู้สึกถึงการขยับของหูบนหัว ฉันเลยหันไปมองยังทิศที่หูบนหัวของฉันชี้ไปเเละใช้พลังของเฮดโฟนฟังเสียงบางอย่างจากทิศทางนั้น
มีบางอย่างกำลังมา...
บางอย่างที่ตัวใหญ่เเละทุกครั้งที่มันขยับตัวรอบข้างจะมีเสียงของคลื่นลมดังขึ้นเป็ระยะๆ
ไม่ค่อยเเน่ใจเท่าไหร่ เเต่เหมือนมันจะเป็สิ่งมีชีวิตที่บินได้นะ
ถ้ามันเป็เเค่นกตัวใหญ่ฉันก็คงจะไม่สนใจหรอก เเต่ความรู้สึกที่มุ่งร้ายใส่รอบข้างอย่างชัดเจนนี่มัน...ดูยังไงมันก็เป็ศัตรูชัดๆ เเละเหมือนว่ามันกำลังจะมาทางนี้เเล้วด้วย
"อีฟ ฉันได้ยินเสียงบางอย่าง..."
"อื้ม~ มอนเตอร์สิน้า~ ถ้ายังไงก็ขอฝากจัดการด้วยล่ะ~"
อีฟว่าเช่นนั้นเเล้วไล่ดูหูเเมวที่ลอยอยู่ว่ามีอันไหนเหมาะกับเฟย่าเเละราฟเน่ต่อ...คุณเธอจะชิวเกินไปไหม!?
เเละในตอนที่ฉันตั้งใจจะออกไปนั้นเฟย่าเเละราฟเน่ก็ตามมาด้วย ทั้งสองคนจ้องฉันไม่ต้องให้เฮเลนเเปลภาษาฉันก็เข้าใจว่าพวกเธอตั้งใจจะทำอะไร
"อยากตามไปด้วยหรอ?"
พอฉันถามเพื่อความเเน่ใจทั้งสองคนก็พยัคหน้าทันที เเน่นอนว่ามีพวกเธอไปช่วยด้วยอาจจะช่วยลดความอันตรายที่ฉันจะเจอได้เยอะ ฉันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธพวกเธอ-
"ไม่ได้น้า~! ทั้งสองคนต้องอยู่ให้เค้าลองหูเเมวก่อนสิ~"
เเต่ฉันยังไม่ทันพูดอะไรอีฟก็ลากทั้งเฟย่าเเละราฟเน่ไปลองหูเเมว...
ฉันสังเกตเห็นว่าพวกเธอพยายามจะขัดขืนเเต่เพราะทั้งคู่อยู่ในระยะเวทยมนตร์ของอีฟพอดีจึงทำให้ทั้งคู่ไร้เรี่ยวเเรงที่จะต่อต้าน...
"เอ่อ คือว่า..."
"ไม่ได้~! ถ้าฟรานพาทั้งสองคนไปด้วยเค้าก็เลือกหูเเมวที่เหมาะๆให้ทั้งสองคนไม่ได้~ เเบบนั้นมันเสียเวลาจะตายไป~"
"ไม่นะ คือว่า..."
"ไม่ได้ก็คือไม่ได้! ยังไงฟรานเเค่คนเดียวก็จัดการได้อยู่เเล้ว! ระหว่างที่ฟรานไม่อยู่ฉันก็จะเลือกหูเเมวให้ทั้งสองคนไปพลาง-ทุกอย่างตามนี้! ฟรานห้ามค้าน!"
"-ค่ะ!..."
เถียงไม่ได้เลย! พอโดนอีกฝ่ายขึ้นเสียงหน่อยฉันก็ถึงกับพูดอย่างที่้าออกไปไม่ได้
น่ากลัว คนๆนี้น่ากลัวในหลายๆความหมายเลย!
"ดีมาก~ ถ้าอย่างงั้นก็รีบไปจัดการได้เเล้วล่ะ!"
"ค่ะ!"
เเละเพราะเเบบนั้นฉันเลยต้องออกไปตรวจสอบข้างนอกคนเดียว...
เอาเถอะ ยังไงต่อจากนี้ก็น่าจะมีโอกาสที่ฉันเเละทั้งสองคนจะได้ร่วมกันสู้ล่ะนะ ตอนนี้คงต้องไปลุยเดี่ยวเเละภาวนาให้ทั้งคู่ได้พบกับหูเเมวเเห่งโชคชะตาเท่านั้น
เเต่ก่อนที่ฉันจะได้ออกไปอีฟก็ส่งเสียงเรียกฉัน
"จริงสิ~ ตอนนี้เฮดโฟนหูเเมวของฟรานเลเวลเท่าไหร่เเล้วหรอ~?"
"...47เเล้วน่ะ"
"เห~ ถ้าอย่างงั้นฟรานก็มีสกิลที่[ปลดล็อคตอนเลเวล40]เเล้วสินะ~ เค้าล่ะอยากจะเห็นสกิลนั้นจังเลย~"
"...ขอล่ะ เเค่เื่นั้นเท่านั้นที่อย่าให้ฉันทำเลย..."
"ทำไมล่ะ~ เค้าว่ามันน่ารักจะตายไป~"
"....."
"เเหะๆล้อเล่นน่ะ~ ถ้าฟรานไม่อยากให้เค้าเห็นก็ไม่เป็ไร~ ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะ~"
"อื้ม..."
ฉันพยัคหน้าเเละออกไปจากร้านเเมวค้าทั่วไป
*
เมื่อฉันเดินผ่านประตูออกมาเเล้วฉันก็ใช้เวทย์อัญเชิญร้านเเมวค้าทั่วไปกลับเข้าไปในวงเวทย์ตามเดิม
เพราะศัตรูที่ฉันััได้คราวนี้มันต่างจากมอนเตอร์ทั่วไปที่ฉันเคยเจอ...ฉันรู้สึกว่ามันอันตรายกว่า ดังนั้นการระมัดระวังเเบบเต็มขั้นในตอนนี้จึงเป็วิธีที่ทำได้ดีที่สุดเเล้ว
"เอาล่ะ..."
ฉันมองไปยังทิศที่ฉันััถึงศัตรูได้ เหมือนว่าเ้าสิ่งนั้นจะเคลื่อนที่มาจากทางทิศใต้นะ ส่วนทิศทางที่เ้านั่นกำลังเคลื่อนไปก็คือเเถวนี้
......
ฉันเข้าไปเเอบอยู่หลังต้นไม้โดยที่ไม่ลืมลบััของตัวเอง ฉันเเหงนหน้าขึ้นมองสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างเหมือนกับกิ่งก่ามีปีกค้างคาว ตัวของมันนั้นมีเกล็ดสีดำเเหลมยื่นออกมาอยู่เต็มตัว ขนาดตัวของมันนั้นใหญ่กว่ามอนเตอร์ทั่วไปเเต่ก็ยังไม่ใหญ่เท่าหมูป่าไนโตร
มันใช้ดวงตาสีเเดงก่ำก้มมองไปรอบๆเเละกระพือปีกขนาดใหญ่ของมัน โดยบินผ่านลำธารเเห่งนี้ไปโดยไม่ได้สังเกตเห็นฉัน
.....
เมื่อรู้สึกว่ามันบินไปไกลเเล้วฉันก็ออกมาจากที่ซ่อนเเละมองไปยังทิศที่มันกำลังบินไป
"นั่นคือไวเวิร์นสินะ..."
สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายกับัเเต่มีขนาดเล็กกว่า มีขาเพียงสองข้างเเละมีปีกเป็ค้างคาว...น่าใจริงๆที่มีไวเวิร์นเเบบนั้นอยู่ในโลกนี้ด้วย รูปร่างภายนอกมันดูค่อนข้างน่ากลัว...ถ้าให้เด็กตัวเล็กๆมาเห็นคงกลัวกันจนสลบไปเเล้วเเน่ๆ
ทิศนั้นที่เ้านั่นไปคือป่าอีกส่วนที่ฉันไม่เคยไป ที่นั่นฉันไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่เเต่มั่นใจได้ว่ามันเป็ทิศที่อยู่ตรงกันข้ามกับเมือง
ถ้าเ้านั่นมุ่งไปเมืองฉันก็อาจจะต้องไปรายงานที่กิลด์นักผจญภัยตามที่มีเขียนไว้ในกฏอยู่หรอก เเต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ขนาดนั้นนะ
.....
ไม่สิ จริงอยู่ที่เ้าไวเวิร์นนั่นดูจะไม่ใช่ปัญหาเเต่ไอ้ที่กำลังขี่มันอยู่นั้นคนล่ะเื่เลย
ระดับความอันตรายที่ฉันรู้สึก...มันไม่ได้ออกมาจากเ้าไวเวิร์นนั่นเเต่เป็เ้าสิ่งที่กำลังขี่มันอยู่ตังหากล่ะ เเม้จะเห็นไม่ละเอียดเเต่เ้านั่นดูเหมือนกับคนที่สวมชุดเกราะสีดำเต็มตัวคล้ายกับเฟย่าเเละราฟเน่...มันดูคล้ายกับอัศวินทมิฬ เเต่มีััที่น่าขนลุกเยอะกว่า
ถ้าปล่อยตัวอันตรายเเบบนั้นไว้มันคงไม่ดีนัก อย่างเลวร้ายที่สุดเ้าสิ่งนั้นอาจจะกลายเป็ตัวปัญหาในภายหลังได้
"เฮเลน รู้ไหมว่าทิศที่เ้านั่นกำลังไปมันมีอะไรอยู่?"
ฉันเอ่ยถามAIที่อยู่ในเฮดโฟน ด้วยระยะนี้ฉันมั่นใจว่าเธอสามารถคาดเดาทิศทางที่เ้านั่นกำลังมุ่งไปได้
[ไม่เเน่ชัดนัก...เเต่เหมือนกำลังไปที่น้ำตกศักดิ์สิทธิ์ที่พวกภูติกำลังดูเเลรักษาอยู่ค่ะ]
"น้ำตก?...ใช่จุดที่ปล่อยน้ำให้ไหลไปบนลำธารนี้หรือเปล่า?"
[ใช่เเล้วค่ะ]
"โอเค ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะ"
[ไม่ใช่ปัญหาเลยค่ะ]
ฉันขอบคุณเฮเลนสำหรับข้อมูล เธอเลยบอกว่ามันไม่ใช่ปัญหาด้วยน้ำเสียงดีใจเล็กน้อย
เอาล่ะ...จะตามไปดีไหมนะ ถ้ามันเป็ต้นน้ำของลำธารนี้ฉันก็น่าจะตามมันไปทัน
เเต่ไปถึงเเล้วจะยังไงต่อล่ะ ตัวฉันในตอนนี้จะสู้กับตัวเเบบนั้นไหวงั้นหรอ?
ฉันครุ่นคิด...เเต่เมื่อเช็คอะไรหลายๆอย่างดู ก็เหมือนว่าเื่ในตอนนี้มันจะไม่ใช่เื่ที่ต้องกังวลอะไรมากนัก
"อื้ม...น่าจะไหวเเหละ"
***
639
