ผ่านไปครึ่งวัน...บนเทือกเขาหยุนหลัว...
ในป่าลึกที่กว้างสุดลูกหูลูกตากิ่งก้านและใบไม้จากต้นงอกเงยออกมาบดบังแสงอาทิตย์จากฟากฟ้าสูงขึ้นไปคือเนินหินและต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวบนพื้นใต้ต้นไม้นั้นมีศพสัตว์ป่าจำนวนมากกะโหลกของสัตว์ป่าบางตัวยังซ่อนเขี้ยวที่แหลมคม แลน่าพิศวง
ความใปกคลุมทั่วร่างหลงเหยียนไม่รู้จริงๆ ว่าเพราะอะไรพวกเขาถึงมาที่นี่
หลงหลิงเป็ถึงเทพัในยุคโบราณที่แปลงกายมานางสามารถส่งจิตััออกไปปกคลุมทั่วเทือกเขาหยุนหลัวเมื่อเดินไปข้างหน้าอีกหลายก้าว จู่ๆ นางก็จับแขนหลงเหยียนเอาไว้
“ระวังตัวด้วย ข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายพลังจากปีศาจอสูรจำนวนมากที่นี่พละกำลังแกร่งว่าเ้ามาก พวกเราเดินหน้าอีกไม่ได้แล้วมิเช่นนั้นเราต้องตายที่นี่แน่”
“อะไรนะ?” ถึงแม้แขนของหลงเหยียนจะถูกมือที่เนียนนุ่มจับแต่ใจกลับผงะ สะดุ้งใ
“ในเมื่อพวกเรามาผิดที่ หรือพวกเรากลับไปตามทางเดิมดีกว่าหรือไม่รอที่เขาหยุนอู่ ปล่อยให้ถูกจับไป อย่างไรก็ดีกว่ามาเป็อาหารให้สัตว์ป่าที่นี่”
ตอนแรกหลงเหยียนอยากหาป่าร้างที่น่าอยู่กว่านี้อาศัยกับนางสองคนเมื่อเกิดความสัมพันธ์แล้ว... แคกๆ
“เกรงว่าเราคงกลับไปไม่ได้แล้ว”
ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงคำรามของสัตว์อสูรดังสนั่น หลงเหยียนหันกลับมาสัตว์ร่างใหญ่กำลังกรูเข้ามาที่พวกเขาสองคน
“แม่เ้า!” หลงเหยียนกรีดเสียงแหลมอย่างอดไม่อยู่ ร่างสั่นด้วยความกลัวขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทว่าเท้ากลับเหมือนถูกตรึงไว้กับที่
หลงหลิงรีบผลักหลงเหยียนออกพวกเขาทั้งสองกลิ้งไปคนละทิศคนละทาง ครั้งนี้หลงเหยียนไม่มีเวลาคิดอะไรมากมายขณะที่ร่างลอยออกไป เขาหันกลับมามองหน้าหลงหลิง สองคนสื่อสารกันทางสายตา
รีบหนีตายเร็ว...
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาไม่มีเวลาหันกลับมาซ้ำอีก ข้างหลังมีสัตว์อสูรอะไรกำลังตามล่าอยู่จากนั้นพบว่าด้านหน้ามีเนินดินปรากฏขึ้น
หลงเหยียนเคยอยู่บนเขาหยุนหลัว่หนึ่งรู้ว่าเมื่อไรที่พบเนินดินแบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วด้านหน้าจะเป็เหวลึกหรืออาจเป็ร่องเหวที่ลึกพันเมตร
วิ่งพุ่งเข้าไปทางเนินดินหลงเหยียนกอดหัว ย่อตังลงอย่างกะทันหัน ส่วนหลงหลิงที่พุ่งมาด้วยความเร็วไม่อาจหยุดลงได้นางเอนตัวไปข้างหน้า หลงเหยียนใจกระตุกวูบสัตว์ป่าขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังพุ่งไปด้วยความเร็ว ฟึ่บ... ร่างขนาดใหญ่อ้าปากเขี้ยวแหลมยาวคว้าร่างหลิงหลงแล้วร่วงลงไปอย่างรวดเร็ว
“เมื่อครู่เสี่ยงอันตรายยิ่งนัก ข้าเกือบใตาย” หลงเหยียนปรับสภาพจิตใจ
อสูรร่างใหญ่มีเขายาวที่เต็มไปด้วยลวดลายมันกลิ้งร่วงลงไปในเหวแห่งนี้ที่ลึกมาก หลงเหยียนกัดฟัน พลังปราณรวมอยู่ที่ฝ่ามือเขาออกแรงดึง ใช้พลังเหวี่ยงร่างหลงหลิงขึ้นมาจากเหว ทักษะของหลงเหยียนดูช่ำชองมากสามารถช่วยหลงหลิงขึ้นมาได้ในครั้งเดียว
หลงหลิงชะงักไปแน่นิ่งคล้ายหุ่นไม้
“นี่ เ้าเป็อะไรหรือไม่ ถ้าไม่ใช่เพราะเ้าพวกเราสองคนคงถูกมันกินไปแล้ว”
“ฮือ...” หลงหลิงปล่อยโฮออกมาทันที
นางมองลงไปยังเหวลึกก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงดัง “เมื่อครู่ข้าเกือบใตาย ถ้าร่างเดิมข้าอยู่ที่นี่ต่อให้มีอสูรแบบนี้อีกหนึ่งหมื่นตัว ข้าก็ทำลายพวกมันแหลกเป็ผงได้ เหอะข้าใแทบตาย”
จากนั้นนางก็หันกลับมามองหลงเหยียน“อยู่กับคนอย่างเ้า ข้ารู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัยเลยสักนิดหรือผู้หญิงต้องเป็ฝ่ายปกป้องเ้าตลอด? เ้าระวังให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือ?”
ดูเหมือนนางโกรธแล้วจริงๆถึงกระนั้น ด้วยนิสัยของหลงเหยียน เขาไม่มีทางปล่อยให้นางเอาแต่ใจแบบนี้หรอก
“เงียบเดี๋ยวนี้”
ปากน้อยๆเปิดกว้าง ยกคิ้วสูง นางก็แหงนหน้าคำราม “ไม่ ข้าไม่หยุด เ้าจะทำอะไรข้าได้?”
หลงเหยียนไม่ตอบมุมปากประกายรอยยิ้มที่ชั่วร้าย “กลางป่าเขาเช่นนี้ ฮึๆๆดูเหมือนถ้าข้าไม่สั่งสอนเ้าเสียหน่อย เ้าคงไม่รู้ว่าข้าร้ายกาจเพียงใด”
ทันใดนั้นหลงเหยียนผลักนางล้มลง พลังปราณรวบรวมที่ฝ่ามือ ฟึ่บ...ใช้นิ้วจี้จุดบนร่างหลงหลิง ทำให้นางมิอาจดิ้น ด้วยความเร็วนางจับเท้าขวาที่เรียวงามของนาง ถอดถุงเท้า ใช้มือจุดที่กลางเท้าพลังปราณเริ่มเคลื่อนไหว ระลอกอุ่นๆ ไหลไปบนกลางเท้าที่นุ่มนวลของนาง
หลงหลิงหัวเราะอย่างอดไม่ได้อยากดึงขากลับมาแต่ความรู้สึกชาไปทั้งตัวทำให้นางไม่มีเรี่ยวแรงคล้ายมีมดหมื่นตัวเดินไปทั่วตัว เดินตามหลอดเืและกระดูก
พลังปราณกำลังขับเคลื่อนในร่างกาย
“หลงๆๆ หลงเหยียน เ้าสารเลว รีบ... รีบปล่อยข้า”
หลังจากหัวเราะเพียงครู่เดียวนางก็ร้องไห้อย่างเสียใจ
ครั้งนี้ทำให้หลงเหยียนชะงักไปเขาทนไม่ได้ที่เห็นหญิงสาวร้องไห้ จากนั้นก็เพิ่งนึกขึ้นได้เท้าของผู้หญิงเป็สิ่งที่พวกนางหวงแหน
ผู้อื่นห้ามเตะต้อง
ถ้าเป็ผู้อื่นเกรงว่าเวลานี้คงทำเื่ที่ผิดมหันต์แล้ว หากเป็หญิงคนอื่นคงคิดไปไกลแต่นางเป็หลงหลิง หลงเหยียนปลดจุด หลงหลิงกลับสงบสติ ในใจเกิดความคิดอื่น
“อยากด่าเ้าก็ด่ามา” ไม่รู้เพราะเหตุใดหลงหลิงกลับกระซิบข้างหูหลงเหยียนเบาๆ “เ้าร้ายนัก...”
“หา!” หลงเหยียนที่ได้ยินแบบนั้นก็สะดุ้งล้มลง
“เ้า เ้าไม่โกรธข้า?” มือซ้ายค่อยๆจับนิ้วที่ผอมเรียวของนาง
หลงเหยียนรู้สึกแค่ว่านิ้วมือนางนุ่มมากเมื่อััแล้วใจก็สั่นเบาๆ ่ฤดูร้อนสภาพอากาศจะร้อนเป็พิเศษแต่มือของนางกลับเย็นอย่างหาใดเปรียบ...
แสงแดดยามเย็นทอลงมากระทบบนใบหน้าที่งดงามของหลงหลิง หลงเหยียนยื่นมือไปเช็ดน้ำตาเม็ดใสๆบนหน้านางอย่างแ่เบา แววตาประกายรอยยิ้ม ภาพตรงหน้าทำให้หลงเหยียนชะงัก
“คือ ขอโทษด้วย ไป๋รั่วอี...”
แต่หลงเหยียนกลับจับมือนางไม่ปล่อย
“เ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?” หลงหลิงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงแล้วหลงเหยียนมองตนเป็ไป๋รั่วอีมาตลอดก็จริงนางไม่เคยเผยความจริงให้เขาเห็นมาก่อน
‘เหอะ ข้าไม่ให้เขาดูหรอกขนาดเรือนร่างที่ขี้ริ้วขี้เหร่นี้ยังทำให้เขาชะงักไปหากเขาเห็นโฉมหน้าที่งดงามของข้า เขาจะไม่หลับไม่นอนเลยหรือ? ช่างเถิด เ้าหมอนี่ก็ตลกเหมือนกัน แหย่เขาเล่นหน่อยก็น่าขันดี’
หลงหลิงคิดในใจเวลานี้นางโมโหมากจึงกัดไหล่ของเขาอย่างแรง
หลงเหยียนเจ็บมากหมุนตัวหันไปกดนางลงพื้น จั๊กจี้ที่แขนและไหล่ของนาง หลงหลิงหัวเราะสองคนกลิ้งลงจากเนินดินมาหยุดอยู่ข้างโขดหินก้อนใหญ่
พรึ่บ...หลงหลิงฟุบอยู่กลางอกหลงเหยียน เวลานี้ดวงตาของหลงหลิงมีเสน่ห์มาก เผยอปากเล็กน้อยกลิ่นหอมลอยออกมา
ต่อหน้าหญิงที่งดงามเช่นนี้หลงเหยียนเริ่มหวั่นใจ ยื่นมือไปจับนาง ทว่าเวลานี้เอง จู่ๆก็มีเสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
“อะไรเนี่ย มาอีกตัวแล้วหรือ”
“โฮก!” หลงเหยียนสะดุ้ง หยุดอยู่ในท่าเดิมรับรู้ได้ว่ากลิ่นอายพลังจากอสูรตัวนี้น่ากลัวกว่าตัวก่อนหน้าพวกเขาสองคนหยุดหยอกเล่น แล้วซ่อนตัวอยู่ใต้โขดหิน
แนบหูฟังเสียงได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของอสูรร่างใหญ่ตัวนั้น
“ตุบๆๆ” เสียงฝีเท้าของอสูรร่างใหญ่คล้ายกำลังเดินมาทางพวกเขา
เืสูบฉีดไปทั่วร่างหลงเหยียนเขาตื่นเต้นมาก หลับตาลง สามารถััได้ถึงเหงื่อที่กำลังไหลตามใบหน้านี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้ความตายมากที่สุด
ห้วงอากาศมีกลิ่นเหม็นลอยเข้ามารอบด้านเต็มไปด้วยรังสีสังหาร เมื่อก่อนตอนที่อยู่บนเขาหยุนอู่เขาไม่เคยััความรู้สึกนี้มาก่อนท่านพ่อก็เคยบอกเขาเช่นกันว่าห้ามมาที่นี่เด็ดขาดดูเหมือนครั้งนี้ตนจะประเมินอันตรายครั้งนี้ต่ำเกินไป
“โฮก!”
อสูรร่างใหญ่ะเิเสียงคำรามหลังจากหลงเหยียนได้ยิน เขาแทบจะคุกเข่าลงบนพื้น หากถูกอสูรหาพบพวกเขาสองคนต้องตายอย่างหนีไม่พ้น เมื่อนึกถึงอดีตที่เคยถูกดูแคลนหลงเหยียนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพละกำลังเพียงสิ่งเดียวมันเป็ปัญหาของระดับพลังแล้ว
--------------------
25K
