"มินามิจัง หนูช่วยเฝ้าหมูป่าพวกนี้ไว้ได้หรือเปล่า ถ้าพวกเราเดินเข้าไปเรื่อยๆ โดยมีหมูป่าคอยเดินตามไปด้วย มันคงจะไม่ดีเป็แน่ "
มินามิจังพยักหน้าตอบตกลง
"พี่ชิมิเคน แต่พี่ไปคนเดียวมันจะอันตรายเอานะ แต่ไม่ต้องห่วงหนูมีตัวช่วย " หนูน้อยมินามิพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น เหมือน้าจะทดลองอะไรบางอย่าง
หลังจากนั้นหนูน้อยมินามิพึมพำท่องคาถา " อัญเชิญจิติญญาแห่งแสง "
รูปร่างของมันเมื่อมองดูไกลไกลเหมือนกันลูกบอลกลมกลมเปล่งแสงได้ แต่เมื่อมองใกล้ๆแล้วนั้นเป็กลุ่มก้อนไม่เป็รูปเป็ร่างที่ชัดเจนแปรเปลี่ยนไปมาตลอดเวลา
(ปล.ใครนึกภาพไม่ออก รูปร่างจะเหมือนกับ Creep เผ่าต้นไม้ตัวเก็บแร่ของเผ่าต้นไม้ใน Warcraft )
"มันตัวอะไรกันอีกละเนี่ย ขนาดพึ่งเป็นักบวชทำไมทักษะสกิลถึงได้มีเยอะขนาดนี้กันเนี้ย " ชิมิเคนพูดออกไปด้วยความสงสัย
"เพราะว่าหนูเก่ง และน่ารักมากยังไงหล่ะ " มินามิจังพูดพลางเชิดใบหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจเป็อย่างมาก
"จย้าๆ ไอเื่ความเก่งพี่ยอมรับได้นะ แต่ว่าไอประโยคอย่างหลังนี้แหละ ฮ่าฮ่าฮ่า " ชิมิเคนตัดจับ
หนูน้อยมินามิจังคิ้วกระตุกขึ้นทันที "พี่ชิมิเคนพูดอย่าง อย่างนี้หมายความว่ายังไง ฮึ ! " พร้อมทั้งแสดงสีหน้าไม่พอใจประดุจดั่งเด็กขอของเล่นพ่อแม่แต่พ่อกับแม่ไม่ยอมซื้อให้
ชิมิเคนพยายามรีบหาข้ออ้างมาแถโดยเร็วพลัน " พี่หมายถึงว่า ไอประโยคหลังเนี้ย มันจริงที่สุดเลยหล่ะ พี่ก็เลยหัวเราะออกมาหน่ะ ฮ่าฮ่า " ชิมิเคนพยายามแถออกมาจนสุดชีวิต ชิมิเคนพยายามเหลือบมองไปที่ใบหน้าของหนูน้อยมินามิจัง พบเห็นว่าตอนนี้ใบหน้าของหนูน้อยมินามิประดับไว้ด้วยรอยยิ้มชนิดที่แทบจะเรียกได้ว่าปากแทบจะฉีกถึงหู
"พี่ชิมิเคน พูดจริงจริงนะ " ไม่ทันตะพูดจบ หนูน้อยมินามิจังะโโลดเต้นดีใจสุดประมาณ
ชิมิเคนได้แต่คิดในใจ "มินามิจังจะเป็โรคอารมณ์สองขั้วเหลือเปล่านะ เดี้ยวอารมณ์ดีเดี้ยวอารมณ์โกรธ ชักจะเริ่มน่ากลัวขึ้นมาแล้วแฮะ "
หลังจากมินามิจังดีใจได้พักหนึ่ง เธอก็ได้บอกถึงคุณสมบัติของจิติญญาแห่งแสงกับชิมิเคน
"จิติญญาแห่งแสงนี้ จะสามารถช่วยเหลือพี่ชิมิเคนในการต่อสู้ได้มากเลยทีเดียว เมื่อพี่ชิมิเคนอยู่ใกล้กับมันในรัศมีการรักษาของมัน มันจะช่วยฟื้นฟูเืให้พี่ชิมิเคน 1 เปอร์เซนต์จากจำนวนเืสูงสุด ซึ่งสรุปง่ายๆ จะสามารถเพิ่มเืได้เต็มภายในเวลา หนึ่งนาทีสี่สิบวินาที และที่สำคัญที่สุดคือเมื่อมีเป้าหมายที่อยู่ในรัศมีรักษาได้รับการโจมตีจนถึงแก่ชีวิต เป้าหมายที่ถูกโจมตจะสามารถถ่ายโอนความเสียที่ได้รับไปยังจิติญญาแห่งแสงได้ ประหนึ่งว่าคนผู้นั้นมี สองชีวิตเลยก็ว่าได้ แต่ข้อเสียของสกิลนี้คือมีระยะเวลาคูลดาวน์ที่นาน และระยะเวลาแสดงผลสูงสุดคือ 1 ชั่วโมง เพราะเลเวลสกิลยังเป็ระดับ 1 "
ชิมิเคนพยายามตั้งใจฟังอยากเต็มที "ขอบคุณมากนะมินามิจัง "
"พี่ขออนุญาติหอมแก้ม เพื่อเป็การขอบคุณได้หรือเปล่า " ชิมิเคนไม่ลืมที่จะขออนุญาติก่อน หลังจากที่เขานั้นโดดดุจากแอบมองลูกแมวน้อยของเธอ
"เอะอะก็หอมแก้ม แก้มของหนูมันนุ่มน่าหอมมากขนาดนั้นเลยเหรอ " มินามิจังพูดไปก็เขินไป
"ใช่แล้ว แก้มของมินามิจัง นุ่มที่สุดในโลกเลยหล่ะ มาให้พี่หอมแก้มซะดีๆ " ชิมิเคนไม่รอช้าก้มหน้าไปหอมแก้มหนูมินามิอย่างรวดเร็ว หนูน้อยมินามิที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับซวนเซไปด้านหลัง แต่ชิมิเคนก็สอดมือคล้องไปพยุงหลังของมินามิจังได้ทันท่วงที
"ว๊าว ขอบคุณมากคะ พี่ชิมิเคน หนูใไปหน่อย แต่ยังไงพี่ก็รีบออกไปตามหา สามีของคุณน้าท่านนั้นก่อนเถอะ เดี้ยวเวลาของจิติญญาแห่งจะหมดเวลาเอาซะก่อน " หนูมินามิจังพูดขนาดอยู่ในอ้อมแขนของชิมิเคน
"เอาหล่ะถึงเวลาต้องรีบไปรีบกลับแล้วหล่ะ " พูดจบชิมิเคนก็พยุงตัวของมินามิจังให้ตั้งตรงขึ้นเพื่อให้เธอทรงตัวได้ แล้วชิมิเคนก็เดินจากไป ชิมิเคนพยายามจะพูดประโยคส่งท้ายก่อนจากกันให้เขาดูหล่อขึ้นมาหน่อย ชิมิเคนะโส่งท้ายกลับมา "พี่จะรีบกลับมา พวกเราจะได้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันนะ " เมื่อได้ยินคำพูดของชิมิเคน มินามิจังรีบพูดโต้กลับไปโดยทันควัน
"เดี้ยวก่อนพี่ชิมิเคน พี่ลืมจิติญญาแห่งแสง " !!!! ชิมิเคนเมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มแทบจะสะดุดขาตัวเองล้มด้วยความอาย หลังจากนั้นหนูน้อยมินามิจึงรีบสั่งการให้จิติญญาแห่งแสงติดตามอารักขาชิมิเคนไป
1K
