ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

เมื่อได้ปะทะคารมกับพวกพี่ชายได้สักพักหนึ่งแล้ว พวกเราทุกๆคนก็พากันเดินหาที่พักกันอีกครั้ง เพื่อได้กินอาหารเที่ยงกันรองท้องก่อนที่จะจัดการทำธุระต่อ

“ทางด้านหน้ามีจุดพักอีกที่หนึ่ง พวกเราไปที่นั่นกันเถอะ”ท่านพ่อ

“เจ้าค่ะ” “ขอรับ”ทุกๆคน

ทุกๆคนมาจุดที่พักกันแล้ว ก็หาที่นั่งกันให้เรียบร้อยบรรพาพวกผู้หญิงก็จัดการเตรียมเอาอาหารออกมาจากกำไลมิติเก็บของกัน

“เดี๋ยวก่อนน้องหญิง พี่จะวางโต๊ะให้ก่อนนะ”ท่านพ่อ ที่เอ่ยห้ามท่านแม่ที่กำลังจะนำอาหารออกมาวาง

“เจ้าค่ะ”ท่านแม่

ท่านพ่อ กับท่านลุงทั้งสอง ช่วยกันจัดวางโต๊ะตัวเตี้ยที่ดูเหมือนน่าจะพึ่งทำกันนำออกมาวางเอาไว้ ส่วนพวกทางด้านท่านแม่ก็เริ่มวางอาหาร และน้ำดื่มลงบนโต๊ะทันทีเลย

“ฟืด…ฟืด….”

อาหารที่นำออกมาจากกำไลมิตินั้นก็ยังคงสภาพเดิมอยู่ ความร้อน กลิ่นอาหารที่หอมลอยตีจมูกพวกเด็กๆกันเต็มที่

“น่ากินมากๆเลยเจ้าค่ะท่านแม่ ท่านป้า”เหนี่ยวเหนี่ยว ปากหววานเอ่ยชมพวกท่าน

“จ้ะ ท่านย่าเล็ก”พวกท่านก็พากันอมยิ้มกับคำเยินยอของเจ้าตัวแสบกัน

“มีแผ่นแป้งต้นหอม กับแป้งห่อทอดกันนะเด็กๆ”ท่านแม่

“เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆ

ทุกๆคนรับแผ่นแป้งต้นหอมมากินคนละแผ่นก่อนเลย เหนี่ยวเหนี่ยวมองที่อาหารในมือ และครุ่นคิดโลกนู้นถ้าจำไม่ผิดน่าจะเรียกว่า…

“แพนเค้กต้นหอมละมั้ง แป้งผสมกับไข่ไก่หรือไม่ต้องใส่ไข่ไก่ก็ได้ และต้นหอมเพียงแค่นี้ก็หอมอร่อยแล้วของทำกินง่ายๆแต่อิ่มท้อง”เหนี่ยวเหนี่ยว พูดพึมพำอยู่คนเดียว

“หง่ำ…หง่ำ…”

“ท่านแม่ ท่านป้า อร่อยมากๆเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่ตอนนี้ปากมันแผล่บเลยไม่ต่างจากพวกเหลนๆ

“อร่อยมากเจ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเหลนๆ

พวกท่านก็ยิ้มรับคำชมจากพวกเด็กๆกันถ้วนหน้า ดีที่พวกท่านเตรียมพร้อมไว้เสมอเวลาพากันออกมาด้านนอกกันทั้งหมดแบบนี้ ของกินมีติดตัวไว้อย่างไรเสียก็ไม่เสียหายอะไรพวกเด็กๆมักจะหิวกันเร็ว

“ส่วนเจ้านี่ถ้าไม่เอาไปทอดใช้เป็นการนึ่งแทนก็คล้ายๆกับก๋วยเตี๋ยวลุยสวนเลยนะเนี่ยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว หยิบอาหารแต่ละอย่างขึ้นมาพร้อมกับเปรียบเทียบอาหารที่ดูลักษณะคล้ายคลึงกันไปด้วยอย่างอารมณ์ดี

“ค่อยๆกินลูก ยังมีอีกเยอะเลย”ท่านแม่

“เจ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เจ้านายอาหารของท่านช่างอร่อยจริงๆ”ขาวผ่อง

“อร่อยมากเจ้านาย”เด้งดึ๋ง

“ใช่ไหมล่ะ เพราะฉะนั้นพวกเจ้าต้องช่วยกันทำมาหากินหาผัก ผลไม้ สมุนไพร หรือสัตว์อสูรมาขายในเมืองแห่งนี้ เพื่อที่ข้าเองจะได้เอาเงินตำลึงให้ท่านแม่หาซื้อของมาทำอาหารอร่อยๆพวกนี้ให้พวกเจ้าได้กินบ่อยๆอย่างไรล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ได้เจ้านาย”ขาวผ่อง เด้งดึ๋ง

“อ้อ….ขนมอร่อยอีกด้วยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

สัตว์อสูรในพันธะของเหนี่ยวเหนี่ยว ที่หนีหายไปเที่ยวในตัวเมืองหนิงหวงซะนานพอกลับมาก็หิวพอๆกับเจ้านายของมันเลย

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋ง ไปเที่ยวสำรวจในตัวเมืองหนิงหวงมาเจออะไรที่น่าสนใจ และสิ่งสำคัญอะไรมาบ้างล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ได้เยอะแยะเลยนะเจ้านาย..”เจ้าขาวผ่อง

“ใช่ๆเจ้านาย”เจ้าเด้งดึ๋งเองก็เสริมคำพูดของพี่ใหญ่ขาวผ่องของมันเต็มที่เช่นกัน

ทุกๆคนที่ได้ยินทั้งสามคุยกันก็ตั้งใจฟังไปด้วยว่า ขาวผ่องกับเด้งดึ๋งไปเจออะไรกันที่น่าสนใจ ในตัวเมืองหนิงหวงแห่งนี้กัน

“เด้งดึ๋งไปเจอเจ้าลูกกลมๆก้อนๆสีขาวที่เป็นเส้นๆพันกันหลายๆรอบสีขาวและมีไส้ด้านในด้วย ก่อนที่จะทำเป็นก้อนๆพวกเขาทำแบบนี้ แบบนี้ล่ะ จากเส้นใยขาวๆไม่กี่เส้นก็เปลี่ยนเป็นหลายๆเส้นล่ะเจ้านาย”เด้งดึ๋ง บอกสิ่งที่น่าสนใจสิ่งแรกที่ไปเจอะเจอมาในตัวเมืองหนิงหวงแห่งนี้

“...........!!”พวกท่านพ่อ ที่ได้ยินแบบนี้เรื่องเล่าต่อไปต่างก็คาดเดากันได้เลยว่าจะออกมาในรูปแบบไหนต่อ

“เอ๋…??แล้วมันคืออะไรกันเล่า”เหนี่ยวเหนี่ยว

“น่าจะเป็นขนมหนวดมังกรนะแม่ว่า”ท่านแม่

“ขนมหนวดมังกร..”พวกเด็กๆ

“ว้าว…ชื่อของมันน่ากินจังเลยเจ้าค่ะท่านแม่มันอร่อยมากไหมเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“จริงๆแล้วขนมส่วนมากย่อมอร่อยถูกปากพวกเจ้าอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าขนมหวานส่วนมากใช้น้ำตาล แป้ง ธัญพืชจำนวนมากที่บ้านของพวกเราจึงไม่ได้ทำบ่อยนัก แต่ว่าหลังจากวันนี้ไปรับรองเลยว่าขนมแบบไหนก็ตามทุกๆคนจะได้กินแน่นอนจ้ะ ”ท่านแม่ จริงคำว่าไม่บ่อยนักอาจจะใช้คำพูดนี้ไม่ได้ต้องเรียกได้ว่าเดือนหนึ่งจะได้กินขนมสักหนก็เป็นได้แต่ว่าท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวฉลาดที่จะใช้คำพูดเพื่อไม่ให้เด็กๆคิดมาก

“ดีเจ้าค่ะ” “ดีขอรับ”พวกเด็กๆ ดีใจมากๆที่ได้ยินแบบนี้

“เอ่อ…ท่านแม่เจ้าคะแล้วท่านแม่กับท่านป้า พี่สะใภ้ และหลานสะใภ้ ทำขนมที่มีขายในเมืองหนิงหวงนี้ได้ทุกอย่างเลยหรือไม่เจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“อือ…ก็ไม่น่ายากจะลูกรัก”ท่านแม่

“ท่านแม่ของเจ้านายไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ขาวผ่องกับเด้งดึ๋ไม่ได้เพียงแค่ไปดูเท่านั้นแต่ยังเห็นขั้นตอนการทำของพวกเขาทุกอย่างเลย รับรองเลยว่าท่านแม่ของเจ้านายจะทำขนมเหล่านั้นได้แน่นอน”ขาวผ่อง

“โอ้…เยี่ยมมากเลยเจ้าขาวผ่อง เจ้าเด้งดึ๋งสมกับที่รู้ใจข้านัก เาอล่ะพวกเจ้าเล่าต่อไปเลยว่าเจออะไรอีกบ้างนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว เอ่ยชมสัตว์อสูรในพันธะ

“และห่างกันไปเพียงแค่ช่วงหลังคาเดียวก็มีอีกที่หนึ่ง หน้าตาของมันมีทั้งเมล็ดเล็กๆสีขาวๆ และเมล็ดเล็กๆที่มีสีดำๆ โรยทั่วทั้งแผ่นเลยเจ้าค่ะ มันหอมมากๆเลย”เจ้าเด้งดึ๋ง

“สีขาว สีดำ อย่างนั้นเหรอ”เหนี่ยวเหนี่ยว กับพวกเด็กๆต่างก็พากันช่วยนึกว่ามันจะคืออะไรกัน

“น่าจะเป็นน้ำตาลงาขาวและงาดำกรอบเป็นแน่จ้ะ”ท่านแม่

“น้ำตาลงาขาวและงาดำกรอบ..!!”

“เอื๊อก…..”พวกเด็กๆ

“ขนมตัวนี้ก็มีส่วนผสมหลักที่ทำมาจากน้ำตาลเช่นกัน…บลา….บลา….”พวกท่านแม่ก็ช่วยบอกลักษณะและวิธีการทำแบบง่ายๆเช่นเคยให้พวกเด็กๆได้รับฟังกัน

“มีอะไรอีกขาวผ่อง เด้งดึ๋ง เร็วเข้า”เหนี่ยวเหนี่ยว

“อีกที่หนึ่งก็ดูสำคัญไม่ต่างกัน กลิ่นก็หอมมากเลยเจ้านาย ลักษณะของมันจะนิ่มมีใส่ไส้เป็นพวกถั่วแดง มันเทศ ธัญพืช เยอะแยะเลย ดูแล้วนุ่มนิ่มเหมือนเด้งดึ๋งน่ะเจ้านายเนื้อสัมผัสของมันน่ะ”ขาวผ่อง

“หมับ……..”

“หนุบ…หนับ…..”

“เจ้านาย เด้งดึ๋งไม่ใช่ขนมนิ่มๆพวกนั้นนะเจ้าคะ..!!”เจ้าเด้งดึ๋ง บ่นโอดครวญออกมาที่ตอนนี้โดนทั้งบีบ ทั้งดึงจากเจ้านายของมัน

“เหนี่ยวเหนี่ยว อย่าแกล้งเด้งดึ๋งสิลูก”ท่านแม่

“ก็ได้เจ้าค่ะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เท่าที่ฟังขาวผ่องบอกน่าจะเป็นขนมเหนียวที่ใส่ไส้พวกธัญพืชนะ แต่ชื่อเฉพาะของมันแม่ไม่แน่ใจนักแต่น่าจะใช่ล่ะ”ท่านแม่

“แล้วก็มีอีกที่หนึ่งภายในร้านนั้นมีแต่ผลไม้หลากหลายอย่างเต็มไปหมดเลย เด้งดึ๋งเห็นพวกเขาเอาไปเคี่ยวในหม้อด้วยและเอาทำให้แห้งเป็นแผ่นๆ มีโรยคลุกเคล้ากับน้ำตาล และพริกด้วยนะเจ้าคะ”เด้งดึ๋ง

“แปรรูปพวกผลไม้งั้นเหรอ”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ใช่แล้วจ้ะเพราะในบางครั้งพวกผลไม้ที่สุกมากแล้วถ้าพวกเรากินไม่ทันจะเน่าเสียได้ง่าย ถ้าไม่ใช้พลังธาตุน้ำห่อหุ้มความสดใหม่หรือเก็บไว้ในมิติเก็บของเอาไว้มันก็จะเสียเปล่าไป

การนำผลไม้มาทำในรูปแบบของว่างก็ช่วยเป็นการถนอมอาหารอีกแบบหนึ่งจ้ะ และจะได้รสชาติในแบบใหม่อีกด้วยเพียงแต่ว่าจะต้องใช้เวลาทำค่อนข้างนานบ้างในบางอย่าง”ท่านแม่

“ว้าว….”พวกเด็กๆ ต่างตั้งใจฟังมากๆจริงๆ

“สัตว์อสูรในพันธะของท่านอาเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวออกสำรวจเมืองหนิงหวงแน่เหรอ ทำไมฟังแล้วมีแต่เรื่องขนมกันเล่า”หลานชายรองหม่าหม่า

“เฮ้อ…..ที่ฟังๆมานี่มีแต่เรื่องขนมอย่างเดียวจริงๆนั่นแหละนะ”หลานชายคนโตสงสง

“ร้านค้าหลากหลายแห่ง มีของเสื้อผ้า ของใช้หลายๆอย่างสัตว์ในพันธะของท่านอาเล็กกลับมิใส่ใจ ทำไมเหมือนกันจังเลยสมกับเป็นเจ้านายและสัตว์พันธะแห่งสัญญาจริงๆ”หลานชายสามหลางหลาง

“จริงขอรับ เรื่องกินมาก่อนช่างสมกับเป็นตัวตะกละน้อยกันจริงๆ”หลานชายสี่เมาเมา

“อือ….”หลานชายทั้งสี่ของท่านอาเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว นินทานางกันเต็มที่เลย

ดีนะที่พวกผู้หญิงไม่ได้ยินมีหวังได้โดนท่าไม้ตายแบบที่ท่านพ่อโดนไปเมื่อสักครู่กันแน่ๆเลย เพราะอย่างไรเสียภายในบ้านตระกูลหวังนั้นคนที่แตะต้องไม่ได้เลยก็คือเหนี่ยวเหนี่ยวนี่แหละ ทั้งพี่สะใภ้ ทั้งหลานสะใภ้รักนางเหมือนลูกน้อยกันหมดด้วยอายุที่น้อยกว่าลูกๆของพวกนาง

และเหนี่ยวเหนี่ยวมาเกิดมาช่วงเวลาที่พวกนางได้มีโอกาสเลี้ยงดูมาด้วยตัวเองควบคู่กันไปกับลูกๆที่เกิดมาอีกด้วย ยิ่งทำให้มีความผูกพันกันยิ่งกว่าเดิมเสียอีก มิใช่แค่สะใภ้ที่ตกแต่งเข้ามาเพียงเท่านั้น

“เอาล่ะทีนี้แม่ขอถามเหนี่ยเหนี่ยว และย่าทวดก็ขอถามพวกเหลนๆด้วยว่า ในเมื่อตอนนี้ทั้งท่านแม่ของพวกเจ้าและท่านย่าของพวกเจ้าต่างก็สามารถทำขนมออกมาได้เพราะมีขาวผ่อง กับเด้งดึ๋งจำสูตรขนมได้ทั้งหมดแล้ว

พวกเจ้าจะยังคงหาซื้อขนมที่ในตัวเมืองหนิงหวง หรือว่าจะเตรียมซื้อวัตถุดิบกลับไปให้พวกท่านแม่ ท่านย่าของพวกเจ้าทำให้กินกันดีเล่า”ท่านแม่

“อือ…..”

“แบบไหนดีนะพวกเจ้าว่าอย่างไรกัน”หลานชายสี่เหล่าสู่

“นั่นน่ะสิ”หลานชายสามจีจี

“ท่านแม่เจ้าคะเหนี่ยวเหนี่ยวขอถามคำถามก่อนได้หรือไม่ ก่อนที่จะตอบคำถามของท่านแม่?”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ได้สิจ้ะ เหนี่ยวเหนี่ยวอยากจะถามอะไรเล่า”ท่านแม่

“ราคาขนมที่ขายในตัวเมืองหนิงหวงแห่งนี้ ถูกหรือแพงเจ้าคะ แล้วได้จำนวนขนมเยอะหรือไม่กัน?? และถ้าพวกข้าหาซื้อพวกวัตถุดิบที่ทำขนมไปแทนจะแพงกว่าหรือถูกกว่ากันเล่าเจ้าคะท่านแม่?”เหนี่ยวเหนี่ยว

คำถามนี้สำคัญมากๆ เพราะเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็ไม่เคยซื้อหาข้าวของหรืออาหารการกินมาก่อนเลยตั้งแต่มาอยู่ในโลกยุคโบราณแห่งนี้ จึงไม่แน่ใจนักว่าซื้อกินจะคุ้มค่ากว่าหรือไม่

“เหนี่ยวเหนี่ยวถามคำถามได้ดีมากจ้ะลูกรัก แน่นอนว่าข้าวของภายในตัวเมืองหนิงหวงแห่งนี้ราคาค่อนข้างแพงพอสมควร ไม่เหมือนตลาดนอกเมืองเล็กๆด้านนอก

และที่สำคัญคือจำนวนคนในครอบครัวของพวกเราค่อนข้างเยอะดังนั้นถ้าซื้อกินในที่แห่งนี้ย่อมต้องจ่ายแพง มิสู้หาซื้อวัตถุดิบไปทำขนมกินเองจะดีกว่าสามารถทำได้เยอะและยังเหลือพอเอาไว้ทำขนมอื่นๆได้อีกด้วย

ถึงแม้ว่าจำนวนการซื้อจะจ่ายเงินก้อนใหญ่แต่อย่างไรเสียก็ย่อมดีกว่าซื้อให้ทุกๆคนได้กินกันหมด จ่ายเพิ่มสักเล็กน้อยก็ทำกินเองได้เยอะกว่าซื้อแน่นอนจ้ะ”ท่านแม่

“โอ้…..”พวกเด็กๆ

“เหลนๆฟังท่านย่าทวดบอกแล้วใช่หรือไม่ พวกเราอดใจไปกินขนมกันที่บ้านดีกว่าไหม”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ดีเจ้าค่ะ” “ดีขอรับ”พวกเหลนๆ ไม่มีใครที่จะดื้อดึงซื้อขนมกินในตัวเมืองหนิงหวงอีกเลย ในเมื่อตอนนี้ไม่มีปัญหาสำหรับวิธีการทำขนมแล้วรออีกนิดหน่อยจะเป็นไรไป

“ท่านแม่เจ้าคะ พวกข้าทุกๆคนตกลงเจ้าค่ะว่าจะหาซื้อวัตถุดิบทำขนมไปทำกินเองที่บ้านดีกว่า”เหนี่ยวเหนี่ยว

“ได้จ้ะ”ท่านแม่

มื้อกลางวันที่ผ่านพ้นไปกับการสนทนาเรื่องราวของขนม ขนม ขนม ก็ได้สิ้นสุดกันแล้วและมีการตกลงกันแล้วว่าพวกเด็กๆจะไม่ขอซื้อขนมในตัวเมืองแต่จะรอไปกินที่บ้านกัน

“แต่ว่าขอพวกเราไปเดินดูหน้าตาของมัน และสูดดมกลิ่นขนมพวกนั้นทั้งหมดที่เจ้าขาวผ่องกับเจ้าเด้งดึ๋งบอกได้หรือไม่เจ้าคะท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว

“เอาอย่างงั้นเลยเหรอลูก”ท่านแม่

“เจ้าค่ะ” “ขอรับ”พวกเด็กๆประสานเสียงออกมาพร้อมๆกันเลยทีเดียว

“ฮ่า….ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่พากันหัวเราะพวกเด็กๆด้วยความเอ็นดูกัน ที่ขอแค่เห็นและได้ดมกลิ่นเอาไว้ก่อนที่จะได้กินกันเมื่อถึงที่บ้าน

จะทำอย่างไรได้ในเมื่อพวกเด็กๆไม่ได้งอแงหรือดื้อดึงอะไร พวกท่านก็ยอมทำตาม ที่จะพยายามเดินผ่านร้านขนมในตัวเมืองหนิงหวงให้ได้มากที่สุดเพื่อเอาใจพวกเด็กๆกัน

************

มาครั้งนี้เหนี่ยวเหนี่ยวขอเก็บเกี่ยวร้านขนมไปให้ได้เยอะๆ เรื่องอื่นๆค่อยว่ากันนะเจ้าคะ เรื่องกินต้องมาก่อนเจ้าค่ะ!!

########

เอกสารอ้างอิง

ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก :

https://www.douguo.com/cookbook/2024074.html

https://www.douguo.com/cookbook/2060632.html

https://www.douguo.com/cookbook/1118487.html

https://www.douguo.com/cookbook/1580457.html

https://www.douguo.com/cookbook/1189193.html

https://www.douguo.com/cookbook/2437281.html

https://www.douguo.com/cookbook/1459334.html