ตึก ตึก ตึก
ฉันกลับถึงห้องลอฟอันหรูหราของตึกระฟ้าที่ฉันอาศัยอยู่แล้ว
อีกไม่กี่ชั่วโมง ดวงตะวันจะแสดงเรือนร่างให้ได้ยลโฉม วันใหม่จะมาเยือนในไม่ช้านี้
แต่คืนนี้มันต่างออกไป ฉันรู้สึกได้เลย ว่าทุกอย่างกำลังเป็ใจให้ฉัน
ฉันนำช่อดอกโปรเตียที่วินเซียห่อมาให้ ใส่ในแจกันข้างผ้าม่าน เปิดประตูไปยังระเบียง
สายลมยังคงพัดผ่าน
ดวงดาวยังคงส่องประกาย
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนค่อยๆปล่อยออก
“เอาล่ะ! มาเริ่มกันเลย”
ถ้าฉันอยากจะวาดกระแสสายลม ที่ม้วนตัวรวมกันนั่น ฉันต้อง ัั มัน
คุณวินเซียบอกไว้แล้ว ฉันไม่เหมือนเขา ฉันไม่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมเดียวกันนั่น
ฉันย่อมไม่มีทางรู้ได้อย่างแน่นอน
และดวงตาของฉัน ไม่อาจ ัั มันได้เหมือนกับเขา
ดังนั้น…ฉันต้องใช้อย่างอื่นััแทน
ความสิ้นหวังและความหวัง จะหลอมรวมกันเป็ภาพ
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เหลือแค่…
วิธีการ ที่จะรับรู้กระแสลมนั่น
ทันใดนั้นเอง ในความืดนั้น…
พึ่บ พึ่บ
อินทรีหัวขาว ได้ร่อนลงมาเกาะที่ระเบียงเดิม
ฉันจ้องไปยังอินทรีตัวนั้น ก่อนจะเดินเข้าไป
แต่คราวนี้ มันไม่เหมือนครั้งก่อน
มันไม่บินจากฉันไป
มันยังอยู่ตรงนั้น
ฉันเดินเข้าไป แขนสองข้างพาดกับระเบียง หันมองนกอินทรีหางขาว แล้วยิ้มออกมา
สายลมพัดรุนแรง ผ้าม่านผลิวไสว แสงดาวเริ่มเลือนลาง
“ไม่เคยลองทำแบบนี้มาก่อนซะด้วยสิ…”
ฉันค่อยๆปืนขึ้นไปบนระเบียง
ความสูงนั่น เปลี่ยนอาคารบ้านเรือนหลังใหญ่ ให้เหลือขนาดเท่าคัพเค้กเท่านั้น
แสงน้อยๆจากบ้านเรือนตึกรามบ้านช่อง
สุดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้าที่แสนไกล
ลมพัดรุนแรงจนตัวเอนเอียง เสื้อผ้าสะบัดไหว
“อย่าสั่นสิตัวฉัน…”
ขาสั่นด้วยความกลัว ความหนาวเหน็บที่ทะลุไปถึงกระดูก
“อย่าสั่นสิ…”
ฉันเอามือตบหน้าตัวเองเบาๆ ย้อนนึกถึงประสบการณ์ และอดีตของตัวฉันเอง
ถึงจะครั้งแรกก็เถอะ…พอมายืนจริงๆ ก็สูงกว่าที่จินตนาการไว้ซะอีก
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ
ฉันวาดเพราะอะไรกัน? ในยุคที่ความสามารถของมนุษย์ ได้พ่ายแพ้อย่างหมดรูปแบบนี้
ฉันวาดเพื่อใครกัน? ในยุคที่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลยด้วยซ้ำ
ฉันวาดไปทำไมกัน? ในยุคที่จักรกลทรงปัญญาวาดได้สวยและไวกว่าใครๆบนโลกนี้
อะไรที่ทำให้ฉัน ต้องทำถึงขนาดนี้?...
ตึ้บ-ตั้บ ตึ้บ-ตั้บ เสียงหัวใจดังขึ้นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
หยดเหงื่อไหลอาบแก้ม
มือไม่อาจอยู่นิ่ง
ขาแข้งสั่นไหว
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปหาอินทรีหางขาว
“นั่นสินะ…ฉันมีชีวิตอยู่ เพื่อวาดภาพ…ฉันเลือกมันแล้ว”
จะหัวหรือก้อย ก็ต้องลองแล้ว
ฉันะโออกไป ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายยังคงสั่นไหว
ไปยังกลางอากาศนั่น
ร่างของฉันร่วงหล่นลงไปตามแรงดึงดูดของโลกสีคราม
สายลมปะทะไปแขนขา หน้าท้องตลอดจนทั่วทั้งร่างอย่างรุนแรง
เสียงทั้งหมดได้หายไป ดวงตาไม่อาจมองตรงๆได้
ร่างของฉันพุ่งตกลงไปอย่างรวดเร็ว
เร็วขึ้น
เร็วขึ้นอีก
จนสุดท้าย
ความเร็วปลายได้มาเยือน
ราว 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ราว 3,333 เมตรต่อนาที
ราว 5,555 เิเต่อวินาที
ฉันใจจดใจจ่อกับร่างกายตัวเอง ควบคุมการหายใจ อาการสั่นได้หายไป เหลือแต่เพียง ตัวฉัน ที่กำลังรับรู้กระแสสายลมนี่
สมาธิถึงขีดสุด รับรู้ถึงความ้า…
ััสายลมที่ปะทะอย่างบ้าคลั่งด้วย ร่างกาย
ััเสียงกระแทก แว่วคำขาน ด้วย สองหู
ััแสงไฟและอาทิตย์อัสดง ด้วย สายตา
ััการหลอมรวมทั้งมวล ด้วย หัวใจ
เห็นแล้ว…
สายลมเริ่มม้วนตัว ไปตามแขนขาและร่างกาย
รอยขดสีเหลืองอ่อนเล็กๆปรากฏขึ้นลางๆ
ทิ้งร่องรอยไปตามเส้นทางที่ฉันได้ร่วงหล่น
กระแสของความโกลาหลนั่น
ฉัน…
เห็นแล้ว!
ฉันยิ้มออกมา
เสียงหัวเราะกลางอากาศ
ปลุกชาวเมืองรอบๆให้ตื่นไหว
หน้าต่างเปิดไก่ขันในทันใด
รับแสงไฟวันใหม่ ดวงตะวัน
ฉันร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว สายตามองไปยังเมืองที่กำลังเคลื่อนไหวเลื่อนผ่าน
ฉันััได้แล้วทิศทางการหมุนวนนั่น ความโกลาหลนั่น แสงสีทองที่หมุนวนตามสายลม
ภาพนั้นเป็ภาพเดียวกับที่ฉันเห็นในวันนั้น วันแรกที่ฉันยืนมองดูภาพนั้น
ทันใดนั้นเอง…
สระว่ายน้ำด้านล่างก็พ่นฟองออกมา อุโมงอากาศอันใหญ่พุ่งออกมาจากชั้นล่างของตึกระฟ้า พร้อมเบาะรองสำรองอีกชั้นหนึ่ง เป่าลมออกมาจากอุโมงขึ้นมายังตัวฉัน
หุ่นยนต์รอบๆเริ่มบินมาช่วยฉัน ปรับลดความเร็วลงให้มากที่สุดจนไม่อันตราย
และดึงทุกอย่างกลับเป็เหมือนเดิม ทำให้เหมือนะโน้ำธรรมดาๆในสวนน้ำ
จนกระทั่ง
ตุ่ม…ฉันจมลงไปในน้ำ ลืมตาขึ้นมามีแต่ภาพสีน้ำเงินดำและฟ้า เพียงอึกใจเดียว มีหุ่นยนต์หลายตัวพุ่งมาหา พยุงฉันขึ้นไปยังเหนือน้ำ
ฮ่า…อากาศอากาศบริสุทธิ์จับใจ
“แบบนี้เองสินะ ภาพที่คุณเห็นในโรงพยาบาลจิตเวชนั่น…”
“กระแสลมและแสงที่ม้วนตัวรวมกัน…”
“มันงดงามมาก งดงามจริงๆ”
ฉันค่อยๆปีนขอบสระขึ้นมา…
“อีกที…”
ฉันยิ้มและรีบขึ้นไปยังห้องของตัวเอง ไปยังระเบียงเหมือนเดิม
อินทรีหางขาว ยังคงเกาะอยู่ มันจ้องฉัน
ฉันวิ่งและะโเหมือนเดิม ข้ามระเบียงไปยังกลางอากาศ
พร้อมหัวเราะออกมา
เห็นแล้ว
ระบบกลไกกลับมาเปิดเช่นเดิม มันช่วยลดความเร็วให้ฉัน ได้ตกลงสู่สระว่ายน้ำอย่างปลอดภัย
ฉันขึ้นจากสระน้ำ
วนแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตู้ม ตู้ม ตู้ม
ตู้ม ตู้ม
ตู้ม
ฮ่า…
ฉันเห็นแล้ว…
ฉันะโจนพอใจ ฉันเห็นกระแสลมผสมแสงนั่นแล้ว
“ถึงเวลาวาดแล้ว”
ความมืดในยามราตรีเริ่มเลือนหายไป…
ฉันรีบวิ่งไปยังล็อบบี้
หอบ แฮ่ก แฮ่ก เสื้อผ้าเปียกปอนก่อนจะบอกกับหุ่นยนต์ตรงหน้าเคาน์เตอร์
“เปิดชั้นดาดฟ้า…ขนของมาให้ฉันด้วย และเอาของตามกระดาษแผ่นนี้มาให้ด้วย”
[รับทราบ]
ฉันเขียนของที่้า ก่อนจะยื่นให้ และเดินกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะหยิบแจกันดอกโปรเตียติดมือมาด้วย
ดวงตะวันกำลังจะมาในอีกไม่ช้า…
“ความกล้าหาญงั้นหรือ…”
ที่ดาดฟ้าขนาดใหญ่บนตึกระฟ้า สายลมและแสงแดดยามเช้าส่องสว่างจ้า เรือเหาะเครื่องบินรถรางต่างขึ้นบินกันทั่วท้องฟ้า
เสียงรถไฟ ปู้น ปู๊น
เสียงนกร้อง จิ๊บ จิ๊บ
เสียงไก่ขัน เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก
หุ่นยนต์เริ่มออกมา ใช้ชีวิต กันแล้ว
คน ก็เช่นกัน
มีเรือเหาะสีขาวลำใหญ่เคลื่อนตัวช้าๆผ่านมา
แสดงภาพวาดของหุ่นยนต์ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่
มันสวยสด…
มันงดงาม…
มันหมดจด…
มันเปี่ยมด้วยจินตนาการ…
ตอนนี้ พวกหุ่นยนต์นั่น น่าจะวาดได้ดีกว่ามนุษยชาติเกือบทุกคน
ทั้งความเร็ว ความแม่นยำ ความสมบูรณ์แบบ มันเก่งยิ่งกว่าใครๆ
แต่นั่น…ก็ไม่ใช่เหตุผล ที่ฉันจะต้องเลิกวาดสักหน่อย จะไปสนใจมันทำไมแหละ ใครอยากจะวาดก็วาดไปสิ จะหุ่นยนต์ จะสัตว์ หรือจะมนุษย์
ต่างวาดเพื่อตัวเองกันทั้งนั้น
เขาว่ากันว่า ศิลปะไม่มีขอบเขต ศิลปะมันขึ้นกับคนมอง
ใครจะเห็นภาพของหุ่นยนต์แล้วรู้สึกอย่างไร มันก็เื่ของเขา
ใครจะเห็นภาพของฉันแล้วรู้สึกอย่างไร มันก็เื่ของเขา
ฉัน…ก็ไม่มีสิทธิไปว่าใครทั้งนั้น
ถึงมันจะเปลี่ยนรสนิยมของหลายๆคน ทำให้บรรทัดฐานมันเปลี่ยนไป
ในยุคก่อนก็มีการถกเถียงกันมากมายเลยด้วยนะ
ศิลปะในยุคแรกเริ่ม เป็เพียงการอยู่รอดและความเชื่อ
ยุคต่อมาเป็สิ่งสูงส่งทางศาสนาและอำนาจ
ต่อมาได้มีการปรับเป็มนุษย์สู่ศูนย์กลางและอารมณ์
มันมีการต่อสู้ ถกเถียงกันมาตลอดในทุก่ของประวัติศาสตร์
ทั้งศิลปะที่ผลิตซ้ำได้อย่างกับโรงงานซุปมะเขือเทศ
ทั้งงานศิลสมัยใหม่ที่มาแทนที่ศิลปะดั้งเดิมของชาวบ้านตามหมู่บ้านต่างๆ
ทั้งศิลปะของหุ่นยนต์
ไม่ว่าจะสมัยไหน ก็มีการเกิดใหม่และดับสูญไป
แต่มันก็ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้เสมอมา
และในวันนี้ ภาพที่ฉันวาด จะทิ้งร่องรอยให้ใครสักคน อย่างแน่นอน
ฉันเดินเข้าไป
หุ่นยนต์รอบๆจัดการป้องกันให้หมดแล้ว ทั้งกระจกกันลม เสียงและแสง ผนังขนาดใหญ่สำหรับวาดภาพ อาหาร น้ำ ยา และที่นอน พร้อมทั้งหุ่นยนต์แพทย์ที่ตรงดูร่างกาย ความดันต่างๆ อีกทั้งหุ่นยนต์ที่บินรอบๆเผื่อฉันจะตก
พวกมันยืนอยู่รอบๆ คอยเฝ้ามองฉัน และบันทึกวินาทีที่ภาพความฝันได้ถือกำเนิด
ฉันรวบผมขึ้น หยิบดินสอ ค่อยๆขีดเส้น
วาดร่างด้วยดินสอจนมีรูปร่าง ภาพในหัวใจได้ปรากฏออกมาบนผืนผ้า
ป๊อป! เปิดถังสีน้ำมัน วางฝาลง
ผ้าลินินขนาดราวๆกับภาพ The Coronation of Napoleon ต้องขนาดนี้แหละ ภาพในครั้งนี้
มือสองข้างจุ่มสี
ค่อยๆบรรจงทาลงไป…
วาดลงไป…
ด้วยทฤษฎีเส้นและสี ที่ได้ร่ำเรียนมาตลอด…
ด้วยความพากเพียรบากบั่น ที่ได้อดทนฝึกฝน…
ด้วยประสบการณ์หวานปนขม ที่ได้แข่งขันมา…
ด้วยการครูพักลักจำ ที่ได้แอบเหลียวมอง
ด้วยความกล้าหาญ ที่ได้รับมา
ด้วยความฝัน ที่ฉันมี…
“ฉันจะวาดมัน”
ฉันเอามือที่ััสายลมนั่น ปาดและวาดลงไปบนผ้าลินิน
ฉันชื่นบาน…ฉันสนุก…ฉันมีความสุขมาก…
ดวงตะวันลอยเหนือหัวจนลาลับ จันทราสลับมาจนลับไป
วันแล้ววันเล่าได้ผ่านไป
ฉันวาดจนลืมทุกสิ่งรอบๆไปเลย
หุ่นยนต์พวกนั้นเตือนให้ฉันพักผ่อนบ้าง กินอาหารน้ำบ้าง เปลี่ยนชุดบ้าง
ลืมไปเลยเนอะ เขาว่ากันว่าถ้าได้ทำสิ่งที่ชอบ จะลืมเวลาไปเลยนี่นะ
ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าไป แสงสีส้มแดงสาดส่องในยามเย็น สายลมที่เย็นสบายอย่างประหลาดพัดผ่านมา
ฉันใช้พู่กันค่อยๆปาดเกลี่ยเก็บรายละเอียดเล็กๆ แต่งเติมปาดเพิ่มในส่วนที่ยังไม่ใช่
จนสีน้ำมันหยดสุดท้ายได้จรดกับผืนผ้า
พู่กันและเกรียงได้หล่นลงพื้น
ภาพของฉัน…
มันเสร็จสมบูรณ์แล้ว
หัวใจของฉัน…ได้รับการเติมเต็มแล้ว
“ภาพของฉัน…”
559
