กลร้ายของนายเพลย์บอย (ปกรณ์+หนูตุ่น) รุ่นลูก

        "ฉันยินดีกับแกด้วยนะยัยสา ในที่สุดความรักของแกก็สมหวังสักที"

        หนูตุ่นเอ่ยกับมาริสาหลังงานแต่งงานระหว่างเพื่อนรักกับพี่ชายของเธอผ่านพ้นไปท่ามกลางความไม่เห็นด้วยของคุณหญิงปรียาผู้เป็นแม่สามี แต่ก็ไม่สามารถขัดใจเจ้าสัวอำนวยพ่อของเธอได้เพราะพี่ไอศูรย์ไปบอกกับท่านว่าทำแฟนสาวท้องและต้องการแต่งงานกับเธอโดยเร็วที่สุดนั่นก็คือมาริสา

        แน่นอนว่าเจ้าสัวอำนวยจึงต้องไปสู่ขอมาริสาจากคุณนายแสงหล้าให้พี่ชายของเธอทันที ส่วนสินสอดและงานแต่งนั้นไม่ต้องพูดถึงก็รู้เลยว่ายิ่งใหญ่สมฐานะเจ้าบ่าวทายาทคนโตของวิจิตรเวชแน่นอน

        "แต่แกก็รู้ว่าแม่ของพี่ไอศูรย์ไม่ปลื้มฉัน"

        มาริสาบอกเพื่อนรักอย่างหนักใจพลางหันไปมองไอศูรย์ที่กำลังนั่งคุยอยู่กับปกรณ์ผู้เป็นน้องเขยอย่างเป็นทางการอยู่อีกด้านหนึ่ง

        เรื่องนี้มาริสาเองก็เห็นใจสามีอยู่ไม่น้อยเพราะเขาเป็นคนกลางและจำต้องพาเธอแยกออกมาอยู่อีกบ้านหนึ่งเพื่อเลี่ยงปัญหาแม่สามีปะทะกับลูกสะใภ้

        "เอาน่า รอวันที่แกคลอดเจ้าตัวเล็กออกมาก่อนเถอะ ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเองแหละ" หนูตุ่นปลอบใจมาริสา

        "แม่ใหญ่อะรักเด็กจะตายไป ยิ่งถ้าแกได้ลูกชายนะ....เรียบร้อย" หนูตุ่นเชื่อว่าอย่างนั้น

        "แต่ระหว่างนี้แกต้องให้กำลังใจพี่ไอศูรย์เยอะๆนะ"

        เธอพูดต่อระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเดินไปหาสองหนุ่ม ช่วงนี้พี่ชายของเธอดูกดดันมากเลยทีเดียว แต่ก็ยังถือว่าไอศูรย์ยังพอมีความโชคดีอยู่บ้างเพราะเธอได้ข่าวแว่วๆ มาว่าไอยเรศผู้เป็นพี่สาวและเป็นลูกสาวสุดที่รักของนางกำลังจะได้แต่งงานกับลูกชายคนโตของราชดำรง ช่วงนี้คุณหญิงปรียาจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษและไม่ได้วีนใส่พี่ชายเรื่องสะใภ้ที่ไม่ถูกใจนัก.

        .

        อีกด้านหนึ่งปกรณ์กำลังปรึกษาเคล็บลับจากพี่เมียอยู่ว่าทำยังไงมาริสาถึงท้องขึ้นมาได้เพราะตนก็อยากจะมีลูกให้ทันพี่ชายคนรองที่มีลูกนำไปถึงสามคนแล้ว แต่กลับถูกพี่เขยเกย์ทับว่าไม่มีน้ำยา

        "คุยอะไรกันอยู่หรอคะ" มาริสาถามขึ้น.

        "ก็คุยเรื่องมีลูกกันน่ะสิ ไอ้ปกมันอยากมีลูกละแต่ไม่มีน้ำยา" ไอศูรย์บอกภรรยา.

        "พี่ไอศูรย์ อย่ามาว่าพี่ปกของตุ่นนะ!" หนูตุ่นรีบเถียงขึ้น

        "ตุ่นก็แค่กินยาคุมอยู่ก็เลยยังไม่ท้องเท่านั้นเอง" เธอหลุดปากบอกกับพี่ชาย.

        "ว่าไงนะ นี่เธอกินยาคุมตลอดเลยหรอ!"

        ปกรณ์รีบหันมาถามเธออย่างนึกเคืองเพราะหนูตุ่นก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาอยากมีลูกแล้ว.

        "เอ่อ....ก็ตุ่นยังไม่พร้อมนี่คะ" เธอบอกชายหนุ่มอย่างรู้สึกผิด.

        "ใจเย็นๆค่ะพี่ปก กินยาคุมก็ใช่ว่าจะไม่ท้องเสมอไปนะคะ"

        "สาก็กินยาคุมทุกวันยังท้องได้เลย" มาริสาปลอบใจปกรณ์

        "เพราะน้ำเชื้อพี่แข็งแรงต่างหาก"

        ไอศูรย์พูดขึ้นอย่างภูมิใจจนทุกคนที่ได้ยินถึงกับต้องมองบน หนูตุ่นจึงต้องรีบเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ได้เขางอนเธอไปมากกว่านี้

        "พี่ปกคะตุ่นว่าเราหาที่ไปฮันนิมูนกันดีกว่า เมื่อเช้าตุ่นเห็นเพื่อนเช็คอินอยู่ที่นึงบนดอยใกล้ๆ ลำปางนี้เอง"

        "บรรยากาศดีมากเลยค่ะ"

        เธอบอกเขาพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือเข้าส่องดูใน Facebook แต่ทว่า....

        "เอ๊ะ!"

        "มีอะไรหรอใจตุ่น"

        มาริสาถามขึ้นด้วยความสงสัย หนูตุ่นจึงส่งให้เพื่อนดู แล้วมาริสาก็ต้องตกใจตามไปด้วยอีกคนเมื่อเห็นคลิป18+ ที่น้ำฟ้ากำลังนัวเนียผู้ชายคนหนึ่งและถูกแชร์ต่อๆกันจนเป็นหมื่นแชร์แล้ว ที่สำคัญต้นโพสต์มันก็มาจาก Facebook ของเจ้าตัวเอง

        "ยัยนั่นต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ"

        หนูตุ่นพูดขึ้น คนบ้าที่ไหนจะเอาเรื่องคาวๆของตัวเองมาโฆษณาให้คนอื่นรู้แบบนี้ .

        "มีอะไรกัน?"

        ปกรณ์สงสัยเช่นเดียวกับไอศูรย์ที่นั่งขมวดคิ้วอยู่ตุ่นจึงส่งโทรศัพท์ให้เขาดู แต่ดุเหมือนชายหนุ่มจะไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่นัก.

        "อ่อ"

        เขาพยักหน้ารับรู้และเริ่มเข้าใจกับคำว่าจัดการเองของราชาวดีที่บอกว่ามันคงเป็นเรื่องที่ผู้ชายอย่างเขาคงทำไม่ได้ ซึ่งมันก็จริงเขาคงประจานหล่อนแบบนั้นไม่ได้แน่ แต่ชายหนุ่มก็ไม่คิดเลยว่าพี่สาวจะทำได้ถึงขนาดนี้เพราะนั่นเท่ากับว่าอนาคตของน้ำฟ้าในวงการนี้ก็ดับไปเลยเช่นกัน.

        "เจ้ปรางนี่ก็ร้ายเหมือนกันนะ" ปกรณ์เปรยขึ้นอย่างลืมตัว แต่ทว่ามันกลับทำให้คนข้างๆนึกสงสัย.

        "เมื่อกี้พี่ปกว่าอะไรนะคะ?" หนูตุ่นถามเขา.

        "เปล่านี่" ปกรณ์รีบปฎิเสธพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุยบ้าง.

        "เมื่อกี้เธอบอกพี่ว่าอยากไปฮันนิมูนที่ไหนนะ ขอพี่ดูหน่อยสิ" ปกรณ์ถามเธอพลางนึกแผนการณ์บางอย่างออก

        .

        .

        .

        วันต่อมา....

        ปกรณ์ก็พาหนูตุ่นมาพักรีสอร์ทบนดอยที่เธออยากมา แต่ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังออกไปถ่ายรูปบรรยากาศด้านนอกอยู่นั้น ชายหนุ่มกลับฉวยโอกาสนี้คนหาบางอย่างในกระเป๋าของเธอจนกระทั่งได้สิ่งที่ต้องการ

        "เพราะแกสินะถึงทำให้เมียฉันไม่ท้องสักที"

        ปกรณ์พูดกับแผงยาคุมกำเนิดตรงหน้าที่หนูตุ่นพกติดมาอย่างรอบคอบ ชายหนุ่มหันไปมองหนูตุ่นที่กำลังไลด์สดถ่ายบรรยากาศรอบๆที่พักอีกครั้งแล้วจัดการแกะเม็ดยาคุมฉุกเฉินออกจากแผงทิ้งลงถังขยะไป4-5เม็ด จากนั้นก็เอาใส่กระเป๋าไว้ให้หญิงสาวตามเดิมเพื่อไม่ให้เธอสงสัยและไม่นานหนูตุ่นก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

        "เป็นไง สวยถูกใจรึเปล่าครับที่รัก" ปกรณ์ตามหนูตุ่นพลางเดินเข้าไปโอบกอดเธอจากด้านหลัง.

        "ตุ่นชอบบรรยากาศแบบมากเลยค่ะ เวลาพระอาทิตย์ตกคงจะสวยมากแน่เลย" หนูตุ่นบอกเขา

        "ถ้าเธอชอบดูดวงอาทิตย์ตด ที่จริงบนหน้าผาท้ายไร่ของเฮียปัณก็ไม่เลวนะ เป็นส่วนตัวและสวยกว่าที่นี่อีก"

        ปกรณ์บอกเธอพลางนึกถึงคำแนะนำของพี่ชายคนรองและพี่เขยที่บอกว่ากระท่อมริมหน้าท้ายไร่ทำเสร็จเรียบร้อยโรงเรียนอัสดงมาแล้วทุกคู่รวมถึงปราณต์กับมุกรดาด้วย ถึงแม้ว่าตอนนั้นมุกรดาจะทำแท้งไปแล้วก็ตาม

        "จริงหรอคะ งั้นกลับจากที่นี่แล้วเราไปไร่อัสดงกันนะคะ" หนูตุ่นขอเขาอย่างตื่นเต้น

        "ได้สิ" ปกรณ์พยักหน้าพลางแกล้งเดินเซไปที่เตียงโดยที่ยังกอดคนตัวเล็กไว้

        "แต่ก่อนอื่น พี่ขอรางวัลล่วงหน้าก่อนนะ...."

        แล้วเขาก็แกล้งทิ้งตัวลงไปนอนที่เตียงโดยดึงคนตัวเล็กมาด้วย....

        "พี่ปก! นี่มันยังกลางวันอยู่เลยนะคะ" หนูตุ่นดุเขาอย่างไม่จริงจังนัก แต่ปกรณ์หรือจะสนใจ

        "กลางวันแล้วไงอะ ก็เรามาฮันนิมูนกันนี่นา"

        ปกรณ์กระซิบข้างหูคนใต้ร่างด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแล้วเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาวท่ามกลางเสียงหัวเราะของหนูตุ่น จะให้ปฎิเสธเขาลงได้ยังไงในเมื่อเธอก็ชอบเหมือนกัน....

        .

        .

        .

        ไม่กี่วันหลังกลับจากฮันนิมูน ปกรณ์ก็พาเมียสุดที่รักมาดูดวงอาทิตย์ตกบนหน้าผาหลังไร่อัสดงตามที่สัญญากับเธอไว้

        "ดวงอาทิตย์ตกที่นี่สวยจังเลยค่ะ"

        หนูตุ่นบอกปกรณ์พร้อมกับซบลงบนไหล่เขาอย่างมีความสุขโดยไม่รู้เลยว่าทุกอย่างมันเป็นแผนผลิตลูกตามความเชื่อของหนุ่มๆ บ้านราชดำรงและพี่เขยจนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า มีเพียงแสงจากพระจันทร์ยามค่ำคืนที่สาดส่องลงมา

        "อุ๊ย! พี่ปกจะอุ้มตุ่นทำไมคะ" เธอรีบถามเขาเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็อุ้มเธอขึ้นมา.

        "เธอเห็นกระท่อมตรงนั้นมั้ย?" ปกรณ์ถามหญิงสาว

        "ค่ะ" หนูตุ่นพยักหน้าให้เขาอย่างงุนงงหรือว่า....

        "นี่อย่าบอกนะคะว่าพี่ปก....?" เธอเริ่มเข้าใจความหมายที่เขากำลังจะสื่อแล้ว

        "ก็เรายังอยู่ในช่วงฮันนิมูลนี่นา"

        ปกรณ์ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพาเมียรักเข้าไปในกระท่อมตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของหนูตุ่น แต่ไม่นานเสียงหัวเราะก็กลายเป็นเสียงอื่นเข้ามาแทน....

        "ฮื้อ......พี่ปก"

        "อ๊าาาาส์......"

        .

        .

        .

        หนึ่งเดือนต่อมา....

        "อุ๊บ!"

        "แหว๊ะ!"

        "เป็นไงบ้างที่รัก รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย"

         ปกรณ์ถามขึ้นพร้อมกับช่วยลูบหลังให้หญิงสาวเพราะเช้านี้หนูตุ่นลุกจากที่นอนมาอ๊วกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้.

        "ไม่ค่ะ"

        หนูตุ่นส่ายหน้าให้เขาพร้อมกับดึงทิชชู่มาเช็ดปากแล้วเดินกลับไปที่เตียงอย่างอ่อนเพลียโดยมีปกรณ์เป็นคนประคองไป

        "ช่วงนี้ตุ่นเป็นอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกไม่ค่อยมีแรงเลย"

        "วันนี้ได้กินอะไรก็คลื่นไส้ไปหมด" เธอบอกเขาพร้อมกับเอามือปิดจมูก.

        "คงเป็นดอกไม้นี่แน่ๆเลย พี่ปกช่วยเอามันไปทิ้งหน่อยสิคะ"

        หนูตุ่นชี้ไปที่แจกันดอกไม้สดหัวเตียงที่สาวใช้เอามาเปลี่ยนให้ในทุกๆ วัน ปกรณ์เองก็ไม่รอช้ารีบเอามันออกไปจากห้องทันทีแล้วชายหนุ่มก็กลับเข้ามาหาหญิงสาวอีกครั้ง

        "นอกจากอาหารพวกนี้แล้วเธอยังมีอาการอื่นอีกรึเปล่า"

        "เช่น รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติ?" ปกรณ์ซักอาการของหญิงสาว

        "ผิดปกติหรอคะ?" หนูตุ่นขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

        "เช่น เดือนนี้มีอะไรที่ไม่เหมือนเดิมรึเปล่า? อะไรที่ขาดหายไปน่ะ?" ปกรณ์ถามเธออย่างลุ้นๆ

        "พี่ปกหมายถึงประจำเดือนหรอคะ?"

        หญิงสาวเริ่มเข้าใจความหมายของเขาพลางรีบหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูบันทึกการมาของประจำเดือนในทุกเดือนของเธอ

        "คงไม่มั้งคะ" เธอบอกเขาหลังดูบันทึก

        "มันเลยกำหนดมาวันนึงก็จริงแต่ตุ่นก็กินยาคุมตลอดนี่" เธอบอกเขา ก็เธอกินยาคุมหมดไปตั้งหลายแผงแล้วจะท้องได้ยังไงกัน

        "ตุ่นคงไม่สบายมากกว่าเพราะช่วงนี้งานที่บริษัทเยอะมาก นอนพักอีกสักหน่อยก็คงจะหลายแล้ว" เธอบอกเขาพลางทิ้งศีรษะลงบนหมอนอย่างอ่อนเพลีย

        "แต่ยาคุมมันก็ป้องกันไม่ให้ท้องได้ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นหรอกนะ บางทีพวกลูกๆของพี่อาจจะแข็งแรงกว่ายาคุมพวกนั้นก็ได้"

        ปกรณ์บอกเธออย่างมั่นใจเพราะเขาเป็นคนแอบแกะยาคุมที่เธอกินทิ้งเองกับมือและชายหนุ่มก็รอคอยนับวันเวลามาตลอดจนกระทั่งหนูตุ่นมีอาการที่เข้าข่ายคนท้องขึ้น

        "เราไปให้หมอตรวจดูหน่อยก็ไม่เสียหายนี่ครับที่รัก"

        ปกรณ์คะยั้นคะยอเธอจนกระทั่งหญิงสาวยอมตกลงและมาตรวจที่โรงพยาบาลเพื่อตัดปัญหา

        "จริงหรอครับหมอ!"

        "ภรรยาของผมเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่จริงๆหรอครับ"

        ปกรณ์ถามหมออีกครั้งด้วยความดีใจเมื่อผลตรวจออกมายืนยันแล้วว่าหนูตุ่นกำลังท้องอยู่จริงๆ

        "ค่ะ" หมอส่งยิ้มให้เขา แล้วหันไปพูดกับหนูตุ่นที่ยังนั่งช็อคอยู่.

        "ท่าทางคุณพ่อคงอยากมีเจ้าตัวเล็กมากเลยนะคะ"

        "ครับ"

        ปกรณ์เป็นคนตอบคำถามนั้น ชายหนุ่มจึงขอคำแนะนำต่างๆจากหมอราวกับเป็นคนอุ้มท้องเสียเองแล้วพาเมียสุดที่รักออกมารับยาบำรุงด้านนอก

        "นี่เธอไม่ดีใจหน่อยหรอที่เรากำลังจะมีลูกกัน" ปกรณ์ถามเธอ

        "ดีใจสิคะ"

        เธอบอกเขาเพราะมันรู้สึกอัศจรรย์ใจอย่างบอกไม่ถูกตอนที่หมอบอกว่ายังมีอีกหนึ่งสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่ก่อกำเนิดอยู่ในท้องของเธอ.

        "แต่ตุ่นงงค่ะ ตุ่นงงว่าลูกของเราเอาชนะยาคุมมาได้ยังไงในเมื่อตุ่นกินยายี่ห้อที่คนเคลมกันว่าได้ผลมากที่สุด" เธอบอกเขา ในขณะที่ปกรณ์กลับต้องอมความลับนี้เอาไว้เพราะหากบอกความจริงไปหญิงสาวต้องโกรธเขามากแน่ๆ

        "อีกอย่างตุ่น....ตุ่นกลัวว่าตัวเองจะเป็นแม่ที่ไม่ดีนี่ค่ะ" นั่นคือสิ่งที่เธอกังวลมากที่สุด

        "ทำไมต้องกลัวด้วย ก็เลี้ยงลูกในแบบของเราในแบบที่ดีสุดเหมือนที่แม่ของเราสองคนเลี้ยงเรามาไง" ปกรณ์บอกเธอพลางดึงหญิงสาวมากอด

        "พี่สัญญาว่าจะมีเธอเป็นเมียแค่คนเดียวและคนสุดท้ายในชีวิตเท่านั้น" ปกรณ์ให้สัญญากับเธอ ชายหนุ่มรู้ว่าเธอกังวลเรื่องอะไร

        "สัญญาแล้วนะคะ"

        "พี่สัญญาด้วยเกียรติทั้งหมดที่มีและด้วยชีวิตของพี่เอง" ปกรณ์ให้สัญญา

        "พี่รักเธอมากนะหนูตุ่น รักเธอจนไม่เหลือตาไว้มองผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว"

        "ตุ่นก็รักพี่ปกค่ะ รักมากเหมือนกัน" เธอยิ้มให้เขาด้วยทุกคำพูดและความรู้สึกที่มาจากก้นลึกของหัวใจ

        "พี่รู้" ปกรณ์จับมือหญิงสาว

        "เราไปบอกข่าวดีนี้กับคุณตาคุณยาย แล้วก็คุณย่าของเจ้าตัวเล็กกันเถอะ"

        แล้วทั้งคู่ก็เดินจับมิอกันไป มือคู่นี้ที่จะไม่ยอมปล่อยจากกันไปไหนอีกแล้ว....

--The end --