ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 77 พาตัวไป

        หลังจากคำพูดเหล่านี้หลุดออกจากปาก ประกายความเคลือบแคลงสงสัยในแววตาของคนที่หลีเสี่ยวหรงพามาต่างก็ปรากฏให้เห็นชัดขึ้น พวกเขามองหลีเสี่ยวหรงด้วยสายตาจับผิด เห็นได้ชัดว่าเริ่มเชื่อในสิ่งที่หานชีเยวี่ยพูดไปบ้างแล้ว

        แน่นอนว่าหานชีเยวี่ยย่อมมองออก เธอจึงพูดต่อทันที “สหายหลีเสี่ยวหรง เธอชอบจวงเหวินหลิน ฉันเชื่อว่าตราบใดที่ไปถามที่โรงเรียน ก็ย่อมจะได้ยินเรื่องนี้แน่นอน คงไม่มีใครใส่ร้ายเธอได้หรอก นอกจากนี้ เธอคงไม่ได้ไปวนเวียนอยู่แถวบ้านของจวงเหวินหลินหลายรอบหรอกนะ?  ลองไปถามเพื่อนบ้านของจวงเหวินหลินดูสิ เธอคิดว่าเธอยังจะปิดบังเรื่องพวกนี้ได้อีกหรือ? สหายจากคณะกรรมการซือเสี่ยงล้วนแต่เป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบ พวกเขาไม่มีทางใส่ร้ายคนดี และยิ่งไม่มีทางปล่อยคนเลวไปอย่างแน่นอน”

        หานชีเยวี่ยพูดจาหนักแน่นทรงพลัง ในขณะที่ตั้งคำถามกับหลีเสี่ยวหรง เธอก็ยังไม่ลืมที่จะชมเชยสหายจากคณะกรรมการซือเสี่ยงด้วย แม้ว่าคำพูดที่หานชีเยวี่ยพูดออกมาจะรู้สึกฝืนใจอยู่บ้าง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เธอไม่พูดไม่ได้เลยจริงๆ แน่นอนว่าเรื่องปัญหาของหลีเสี่ยวหรงนั้น ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาของหานชีเยวี่ย เธอรู้ว่าหลีเสี่ยวหรงชอบจวงเหวินหลิน แต่ชอบมากแค่ไหนนั้นเธอไม่รู้ เคยแสดงออกที่โรงเรียนไหม เธอก็ยิ่งไม่รู้เลย 

        แม้กระทั่งเรื่องที่หลีเสี่ยวหรงไปบ้านของจวงเหวินหลินนั้น ก็เป็นเพียงการคาดเดาของเธอเช่นกัน แต่หานชีเยวี่ยเป็นคนช่างสังเกต ขณะที่พูด เธอก็จ้องมองหลีเสี่ยวหรงอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่หลีเสี่ยวหรงได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด ดวงตาเล็กๆ นั่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอมองหานชีเยวี่ยด้วยความยากที่จะเชื่อ หานชีเยวี่ยรู้ได้อย่างไร?

        ถ้าสหายจากคณะกรรมการซือเสี่ยงไปสืบจริงๆ ตัวเธอเองมิใช่ว่าจะถูกเปิดโปงหรือ? วันนี้ที่มาก่อเรื่องเพราะตั้งใจจะมาแก้แค้นหานชีเยวี่ย แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าโยนเผือกร้อนให้ตัวเองเสียอย่างนั้น?

        ตอนนี้หลีเสี่ยวหรงรู้สึกเสียใจในภายหลังแล้วจริงๆ เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นตั้งแต่ตอนเช้า ต้องบอกก่อนว่าความคิดของหลีเสี่ยวหรงนั้นแปลกประหลาดอย่างหาใดเปรียบ ที่เธอเดินทางเข้าเมืองนั้น เดิมทีเป็นเพราะว่าเธอยังไม่ตัดใจยอมแพ้ และอยากจะไปถามจวงเหวินหลินอีกครั้ง

        เธอชอบจวงเหวินหลิน ชอบมานานหลายปีแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจวงเหวินหลินจะยินยอมแต่งงานกับผู้หญิงบ้านนอก จนกระทั่งจวงเหวินหลินมาสู่ขอหานชีเยวี่ย และถูกหานชีเยวี่ยปฏิเสธไป เธอจึงคิดว่าตัวเองก็มีหวังเหมือนกัน ทว่า ครั้งที่แล้วที่เธอสารภาพรัก กลับถูกจวงเหวินหลินปฏิเสธทันที จวงเหวินหลินบอกว่า เพราะเรื่องของหานชีเยวี่ย ทำให้เขาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับใครในชุมชนถวนเจี๋ยอีก

        หลายวันมานี้ เพราะคำที่ว่านี้ทำให้หลีเสี่ยวหรงกินไม่ได้นอนไม่หลับ เธอคิดว่าจวงเหวินหลินคงเสียใจเพราะหานชีเยวี่ย ถึงได้พูดคำแบบนั้นออกมา หลังจากคิดกลับไปกลับมาหลายตลบ เธอก็คิดว่าตัวเองควรจะคว้าโอกาสนี้ไว้เธอก็คือเธอ หานชีเยวี่ยก็คือหานชีเยวี่ย เขามิอาจเกลียดเธอไปเพียงเพราะเรื่องของหานชีเยวี่ยหรอก หญิงสาวผู้ถูกความรักมอมเมาคนนี้ เพราะไม่ยอมแพ้ ถึงได้ตัดสินใจลองอีกเป็นครั้งสุดท้าย เธอคิดง่ายๆ ว่าขอเพียงเธออธิบายให้ชัดเจน จวงเหวินหลินก็จะรู้ว่าเธอนั้นดีแค่ไหน

        เธอพกความหวังไปเต็มเปี่ยม เดินทางไปถึงบริเวณใกล้บ้านของจวงเหวินหลิน ทว่ากลับพบว่าประตูบ้านของเขาปิดสนิท ดูเหมือนบ้านที่ถูกขโมยยกเค้าไปก็ไม่ปาน หลีเสี่ยวหรงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอจึงรีบไปถามหาข่าว พอถามได้ความก็ถึงกับตกใจ บ้านของจวงเหวินหลินเกิดเรื่องแล้ว แถมยังเป็นเรื่องใหญ่อีกด้วย

        เพื่อนบ้านต่างก็ปิดปากเงียบ แม้แต่ตอนที่พูดจาก็ยังคงพูดอ้อมไปเลี่ยงมา หลีเสี่ยวหรงจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าเรื่องนี้ไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

        หลีเสี่ยวหรงเป็นคนที่ถูกความรักบดบังสายตา เธอไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าปัญหาของจวงเหวินหลินจะส่งผลกระทบ และลากตัวเธอเองไปซวยด้วยหรือไม่ เธออยากเจอจวงเหวินหลินใจจะขาด อยากจะถามเขาด้วยตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอคิดถึงขนาดที่ว่าพ่อของเธอเป็นเหรัญญิกของชุมชน ไม่แน่ว่าอาจจะพอหาคนมาช่วยจวงเหวินหลินได้

        เธอเริ่มวิ่งเต้นไปทั่วเมืองเพื่อหาทาง แต่จวงเหวินหลินเป็นลูกชายของหลินข่ายเหอ ซึ่งหลินข่ายเหอถูกยืนยันแล้วว่ามีความเกี่ยวข้องกับฝ่ายตรงข้าม และยังพบหลักฐานที่เขาทรยศชาติบางส่วนแล้วด้วย ตอนนี้จวงเหวินหลินเป็นอาชญากรสำคัญ หลีเสี่ยวหรงเป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอก เธอจะได้เจอเขาได้อย่างไร? เธอวิ่งวุ่นอยู่สองชั่วโมงแต่ก็ไม่ได้เจอจวงเหวินหลิน หัวใจของเธอท้อแท้เป็นอย่างยิ่ง

        ทว่า แน่นอนว่าการวิ่งวุ่นหลายชั่วโมงของเธอย่อมไม่สูญเปล่า ในที่สุดเธอก็รู้เรื่องราวคร่าวๆ แล้ว ถึงจะรู้ว่าจวงเหวินหลินเป็นอาชญากร แต่หญิงสาวคนนี้นอกจากจะไม่คิดว่าควรจะตัดขาดจากจวงเหวินหลินหรือไม่ เธอยังคิดว่าจวงเหวินหลินเกลียดหานชีเยวี่ยขนาดนั้น ดังนั้นเธอก็ควรจะทำอะไรสักอย่างเพื่อจวงเหวินหลินบ้าง

        แน่นอนว่าหลีเสี่ยวหรงไม่มีทางคิดว่านี่เป็นเพราะตัวเธอเองไม่ชอบหานชีเยวี่ย อิจฉาหานชีเยวี่ย และต้องการกำจัดหานชีเยวี่ยอยู่แล้ว หลังจากคิดหลายตลบ เธอก็ไปที่คณะกรรมการซือเสี่ยงเพื่อร้องเรียนหานชีเยวี่ย

        สมาชิกของคณะกรรมการซือเสี่ยงกำลังหัวเสียที่ไม่อาจแทรกแซงเข้าไปในเรื่องของหลินข่ายเหอ พวกเขาพยายามจะยื่นมือเข้าไปสอดหลายครั้ง แต่ก็ถูกฝ่ายความมั่นคงสาธารณะและสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติขัดขวาง ยามนี้พวกเขากำลังหาช่องอยู่พอดี

        การมาของหลีเสี่ยวหรงทำให้พวกเขาเห็นโอกาส

        มีคนออกมาต้อนรับหลีเสี่ยวหรงทันที ทั้งยังจัดคนหลายคนให้ติดตามหลีเสี่ยวหรงกลับไปที่ชุมชนถวนเจี๋ยอีกด้วย จุดประสงค์ของคนเหล่านี้คือการหาตัวการสำคัญ แล้วฉวยโอกาสเข้าไปมีส่วนร่วม ทว่า หลีเสี่ยวหรงกลับคิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องที่เธอทำลงไปมากมายนั้น ก็ไม่อาจให้ใครมาตรวจสอบได้เช่นกัน

        สมาชิกของคณะกรรมการซือเสี่ยงเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลีเสี่ยวหรง จะยังไม่รู้ได้อย่างไร เกรงว่าคนที่น่าจะมีปัญหาจริงๆ คือผู้ที่ร้องเรียนคนนี้ต่างหาก หรือว่าหญิงสาวคนนี้ใส่ร้ายคนอื่นเพื่อปกป้องตัวเอง?

        สมาชิกของคณะกรรมการซือเสี่ยงถนัดเรื่องการจินตนาการเป็นที่สุด แม้ไม่มีเรื่องอะไรก็สามารถจินตนาการขึ้นมาได้มากมาย ยิ่งเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้นมาตั้งแต่แรกด้วยแล้ว วินาทีนั้น หัวสมองของพวกเขาพลันปรากฏเรื่องราวต่างๆ มากมายทันที ตามหลักการที่ว่า ยอมฆ่าผิดสามพัน ดีกว่าปล่อยให้รอดไปเพียงหนึ่งคน สมาชิกของคณะกรรมการซือเสี่ยงจึงตกลงกันอย่างรวดเร็ว

        “หลีเสี่ยวหรง หานชีเยวี่ย ตอนนี้ฉันขอแจ้งให้พวกเธอไปที่คณะกรรมการซือเสี่ยงเพื่อรับการสอบสวน!” ชายวัยกลางคนเปิดปากพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

        ย่าเฒ่าหานได้ยินคำพูดนี้เข้าไป เธอก็เกือบล้มทั้งยืน หญิงชราลุกขึ้นวิ่งไปขวางไว้ตรงหน้าหานชีเยวี่ย ก่อนจะกางแขนปกป้องหานชีเยวี่ยเอาไว้ด้านหลัง “คุณคะ หลานสาวฉันถูกใส่ร้าย พวกคุณจะพาเธอไปไม่ได้”

        ย่าเฒ่าหานกลัว แต่ไม่ว่าจะกลัวแค่ไหน ก็ต้องปกป้องหลานสาวของตัวเองให้ได้ หญิงชราคิดถึงขนาดที่ว่า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเอง ก็ต้องปกป้องชีเยวี่ยไม่ให้ถูกพาตัวไปให้จงได้ หลานสาวของเธอสวยขนาดนี้ หากตกไปอยู่ในมือของคนพวกนี้ จะมีชีวิตรอดกลับมาได้อย่างไร? หลายปีมานี้ ชุมชนของพวกเขาค่อนข้างสงบสุข แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวต่างๆ มาไม่น้อย ใครก็ตามที่ถูกคณะกรรมการซือเสี่ยงพาตัวไป หากไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส

        ชายวัยกลางคนไม่พอใจที่ยายแก่กล้ามาวางท่ากำเริบเสิบสานต่อหน้าพวกเขา “คณะกรรมการซือเสี่ยงกำลังปฏิบัติหน้าที่ เธอกล้ามาขัดขวางหรือ!” เขาตะคอกใส่ย่าเฒ่าหานพร้อมด้วยสีหน้าเย็นชา

        จริงๆ แล้วย่าเฒ่าหานกลัวมาก แม้แต่ขาสั่นไปหมด แต่เพื่อหานชีเยวี่ย ย่าเฒ่าหานก็ยอมทุ่มสุดตัว หลังจากถูกตะคอกแล้ว ย่าเฒ่าหานไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่นิ่งอยู่หน้าหานชีเยวี่ยด้วยความดื้อรั้น สองตาจ้องมองชายวัยกลางคนเขม็ง เธอปกป้องหานชีเยวี่ยราวกับแม่ไก่ที่กางปีกปกป้องลูกเจี๊ยบ

        หานชีเยวี่ยมองย่าเฒ่าหานด้วยความซาบซึ้งใจจนเกือบจะน้ำตาเกือบร่วง ย่าของเธอคอยปกป้องเธอเสมอ ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ก็เป็นเช่นนี้เสมอ!

        ในทางกลับกัน หลีเสี่ยวหรง เธอมองด้วยความอิจฉาจนตาแดงก่ำ ทำไมหานชีเยวี่ยถึงได้รับความรักจากคนในครอบครัวมากมายขนาดนี้? ทำไมคนในครอบครัวของเธอถึงไม่เคยปกป้องเธอแบบนี้เลย?

        “พาตัวไป!” ชายวัยกลางคนพูดด้วยท่าทางหงุดหงิด