เรา สอง สาม คน

เมื่อได้ฤกษ์แต่งทั้งกรุงเทพฯและฤกษ์แต่งตามประเพณีที่เชียงใหม่แล้ว ระยะเวลาที่กระชั้นชิดทำให้เนมกับทิวต้องรีบเตรียมงานกันวุ่นวาย ทั้งเรื่องสถานที่ ถ่ายพรีเวดดิ้ง และชุดที่จะใส่ในวันงาน ส่วนเรื่องแขกที่จะเชิญแม่ของทิวเป็นคนจัดการทั้งหมด พ่อและแม่ของเนมก็จัดการในส่วนแขกฝั่งเจ้าสาว

“เป็นไง เหนื่อยมั้ย?” ทิวถามว่าที่เจ้าสาวที่ลองชุดแต่งงานมาหลายชุดกว่าจะได้ชุดที่ถูกใจเล่นเอาเหงื่อตกกันเลยทีเดียว

“นิดหน่อยค่ะ เรากลับกันเลยมั้ยคะ” เนมถามเขาเมื่อรู้สึกปวดหัวขึ้นมาดื้อๆ สงสัยจะโหมเตรียมงานหนักเกินไป

“ป่ะ งั้นกลับกันเลย” ทิวส่งมือให้เนมจับ แต่พอเนมลุกขึ้นกลับรู้สึกหน้ามืดจนเซไปหาเขาทั้งตัว

“เนม!! เนมเป็นอะไรไป เรียกคนขับรถเตรียมรถให้ผมด่วน!” ทิวหันไปบอกพนักงานที่ร้านชุดแต่งงานให้ไปบอกหนุ่มคนขับรถว่าเนมเป็นลมให้เตรียมรถ และยังไม่ทันที่เตรียมตัวทิวก็อุ้มเนมเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องลองชุดของร้าน

“หนุ่มไปโรงพยาบาลด่วนเลย!” เขาสั่งเสียงดัง

“ได้ครับนาย” หนุ่มรับคำเปิดประตูให้ทิวอุ้มเนมขึ้นรถแล้วรีบประจำที่นั่งขับรถมุ่งหน้าไปรพ.ที่ใกล้ที่สุดทันทีแล้วก็บังเอิญที่เป็นโรงพยาบาลประจำของบ้านเขาพอดี

“หมอ ช่วยภรรยาผมด้วยนะครับอย่าให้เป็นอะไรนะครับ” ทิวกำชับหมอก่อนที่จะถูกกันเอาไว้แค่หน้าห้องฉุกเฉิน

ทิวเดินงุ่นง่านอยู่พักใหญ่ เขาโทรบอกแม่เขาแล้วแต่ยังไม่กล้าโทรบอกพ่อกับแม่ของเนมเพราะกลัวท่านจะตกใจเลยคิดว่ารอฟังอาการเนมจากหมอก่อนค่อยบอกอีกที และไม่นานนักหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน

“หมอ ภรรยาผมเป็นไงบ้างครับ” ทิวรีบลุกไปสอบถามอาการด้วยสีหน้าร้อนรน

“ใจเย็นๆ ครับ ภรรยาคุณทิวไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ ร่างกายอ่อนเพลีย แล้วก็อาจจะเครียดเกินไปสักหน่อย อาการปกติของคนท้องอ่อนๆ ไม่น่าเป็นห่วงครับต่อไปก็แค่พักผ่อนให้มากๆ บำรุงร่างกายเพิ่มอีกสักหน่อย ถ้าผ่านช่วงแพ้ท้องไปได้แล้วก็จะดีขึ้นครับ”

ทิวยืนนิ่งกับสิ่งที่หมอพูดออกมา เขาไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน จนต้องสะบัดหัวแล้วถามหมอย้ำอีกครั้ง

“หมอว่าไงนะครับ ภรรยาผมท้องงั้นเหรอครับ”

“อ้าว นี่ยังไม่รู้กันหรอกเหรอครับเนี่ย” หมอถามออกมาเพราะคิดว่าทั้งคู่รู้อยู่แล้วว่ากำลังตั้งท้อง
“คือ ตอนนี้ภรรยาคุณกำลังตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์แล้วครับ วันนี้หมอจะให้น้ำเกลือสักคืนนะครับถ้าอาการดีขึ้นแล้วหมอแนะนำให้รีบฝากครรภ์นะครับ ยินดีด้วยนะครับ หมอขอตัวก่อน” หมอยิ้มให้เขาแล้วเดินจากไป

“ญาติคุณณัฐฐาค่ะ” เสียงพยาบาลปลุกให้เขาได้สติ

“ครับๆ ผมเป็นสามี” ทิวรีบบอก แล้วตามเจ้าหน้าที่ที่เข็นเตียงที่เนมนอนหลับอยู่เข้าไปในห้องVIP

“ตอนนี้คนไข้ยังหลับอยู่นะคะ สักพักเดี๋ยวก็จะตื่นค่ะ” พยาบาลบอกกับเขาก่อนออกจากห้องไป

“เนม นี่เรากำลังจะมีลูกจริงๆ เหรอเนี่ย” ทิวกุมมือบางมาแนบแก้ม มืออีกข้างของเขาลูบท้องน้อยเบาๆ เขาทั้งตื่นเต้น ดีใจ และก็เป็นห่วงเนมที่สุด ไม่คิดว่าลูกจะมาเร็วเกินคาดขนาดนี้

“แม่ครับ ผมมีข่าวดีจะบอกแม่”

“ข่าวดีอะไรกันตาทิว แล้วนี่หนูเนมเป็นยังไงบ้าง เมียเป็นลมยังจะมีข่าวดีอะไรอีก เอ๊ะ...” ผานิตบ่นลูกชายได้แค่นั้นก็เอะใจขึ้นมา

“อย่าบอกนะตาทิวว่า...”

“ครับแม่...แม่กำลังจะมีหลานแล้ว” ทิวบอกแม่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจ

“โอ้ยยย ตาทิวแม่ดีใจจริงๆ แล้วน้องเป็นยังไงบ้างลูก” ผานิตรีบถามหาลูกสะใภ้

“ตอนนี้ยังหลับอยู่ครับ แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับหมอแค่ให้นอนดูอาการและให้น้ำเกลือ เดี๋ยวอีกสักพักเนมก็คงจะตื่น เดี๋ยวผมดูแลน้องเองครับ”

“ดีๆ ลูก เดี๋ยวแม่ไปเตรียมหาของให้หลานแม่ดีกว่า”

“แม่ครับ ใจเย็นๆ สิครับ เนมเพิ่งท้องได้ 6 สัปดาห์เองยังไม่รู้ว่า หญิง หรือ ชายเลย เห่อกว่าผมอีกนะเนี่ย” ทิวแซวแม่ตัวเองที่ออกอาการเห่อจนเกินไป

“นี่ตาทิวอย่ามาว่าแม่นะ งั้นแม่ไม่คุยด้วยละ แม่จะโทรไปหาพ่อกับแม่ของหนูเนมเอง” ว่าเสร็จก็วางสายลูกชายไปทันที

“พี่ทิว..”

“เนม” ทิวรีบเข้ามาหาเมื่อเห็นว่าเนมตื่นแล้ว เขากดปุ่มเรียกพยาบาลทันที

“เพลียจังค่ะ เนมหลับไปนานมั้ยคะ?”

“ก็ประมาณ 2-3 ชั่วโมงได้ เนมจ๋า พี่ดีใจที่สุดเลย” ทิวพูดแล้วก็หอมแก้มเนมฟอดใหญ่

“ดีใจอะไรคะ ที่เนมป่วยเนี่ยนะ” เนมถามอย่าง งงๆ

“แสดงว่าไม่รู้ความเปลี่ยนแปลงของตัวเองเลยสินะ เด็กน้อย เนมรู้มั้ยเรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วนะ” เขาลูบหัวเนม มืออีกข้างก็กุมมือเนมข้างที่ว่างมาวางไว้ที่หน้าท้องของเธอ

“จริงเหรอคะพี่ทิว” เนมเสียงสั่น น้ำตาคลอ เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะท้องเร็วขนาดนี้ ความรู้สึกกลัว สับสน ดีใจ ปะปนกันไปหมด จนพยาบาลเปิดประตูเข้ามา

“ขอวัดความดัน วัดไข้หน่อยนะคะ” ทิวถอยห่างออกมาให้พยาบาลจัดการวัดความดัน และวัดไข้ภรรยา

“ความดันปกติ ไข้ไม่มีนะคะ คุณหมอให้นอนให้น้ำเกลือ 1คืนพรุ่งนี้ก็น่าจะได้ออกแล้วนะคะ” พยาบาลอธิบายเสร็จก็ออกจากห้องไป

“เนมดีใจมั้ย เราจะมีลูกแล้ว”

“ค่ะ แต่เนมกลัว มันยังตั้งตัวไม่ทัน”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เราแต่งงาน จดทะเบียนกันแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวนะที่รัก”

“ว่าแต่ เนมกินยาคุมแล้วทำไมถึงท้องนะ” ทิวนึกขึ้นได้ ทำให้เนมคิดย้อนไปถึงวันที่ทะเลาะกันหนักคืนนั้น จนทำให้ลืมกินยาคุมกว่าจะตื่นมาอีกวันก็ป่วย เธอจึงกินย้อนหลังของวันที่ลืมพร้อมกับเม็ดปัจจุบันไปด้วย ต้องใช่คืนนั้นแน่ๆ

“ขอบคุณนะ ที่เนมให้อภัยพี่ แล้วก็ยังมีลูกให้พี่ทันใจขนาดนี้”

“พี่ทิวไปขอบคุณพี่ทาร์ตเถอะค่ะ”

“เอ๊ะ...ทำไมต้องขอบคุณพี่ทาร์ตด้วย....หรือว่า....” เขาคิดย้อนไปถึงคืนที่หึงเนมกับทาร์ตหนักจนรังแกเนมทั้งคืน

“ค่ะ เพราะความหึงหน้ามืดของพี่นั่นแหละค่ะ” เนมพูดงอนๆ

“โธ่ ก็พี่หวงของพี่นี่นา แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะ มันทำให้ตัวเล็กรีบมาอยู่กับพ่อและแม่เร็วขนาดนี้”

หลังจากออกจากโรงพยาบาลทิวก็แทบจะไม่ให้เนมกระดิกตัวไปไหนกันเลยทีเดียว ต้องตามประกบแทบทุกฝีก้าว และจะไม่ยอมให้เนมมาทำงานเพราะตอนนี้เขาและเนมย้ายเข้าไปอยู่บ้านใหม่เรียบร้อย และมีแม่บ้าน พี่เลี้ยงเด็กและคนสวน ที่ผานิตจัดการหามาเตรียมไว้รอเลี้ยงหลานอยู่เป็นเพื่อนเนม แต่เนมไม่ยอม เธอไม่อยากอุดอู้อยู่ที่บ้านอย่างเดียว แต่เหตุผลหลักๆ ที่เธอไม่ยอมอยู่บ้านก็คงจะเป็น....

“พี่ทิว....มาหอมหน่อย”

“แป้ปนึงได้มั้ยคะที่รัก พี่เซ็นเอกสารอีกนิดเดียวค่ะ” เร่งมือเซ็นเอกสารยิกๆ แทบจะไม่ได้อ่านด้วยซ้ำแล้วรีบปิดแฟ้ม เดินไปหาตัวป่วนทันที

จุ๊บ จุ๊บ ฟอด!!

ทั้งกอด ทั้งหอม ทั้งจูบ จนเธอพอใจและยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาเนมก็อ้อนเขามากขึ้น แถมยังติดเขาแจ ขอกอด หอม แทบจะทุก 5 นาที คงจะเป็นอาการหนึ่งของการแพ้ท้องแน่นอน

“เนม อาทิตย์หน้าก็งานแต่งเราแล้ว ตื่นเต้นมั้ย?”

“ตื่นเต้นค่ะ แต่ว่าเนมกลัวแพ้ท้องจังค่ะ” เนมกังวลเล็กน้อยเพราะเธอเริ่มมีอาการแพ้ท้องที่นอกเหนือจากการเสพติดกลิ่นของเขาอยู่บ้าง อย่างเช่นเวียนหัวตอนเช้าๆ พะอืดพะอมแต่ยังไม่ถึงกับอ้วกออกมา แต่อาการเหล่านี้จะหายไปถ้าได้กลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นตัวของสามีที่มันหอมเป็นพิเศษตั้งแต่เธอท้อง

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่จะไม่ห่างเนมแม้แต่วินาทีเดียวเลยนะ”

“เฮ่อ..น่าอายจัง ทำไมเนมต้องมีอาการแปลกๆ แบบนี้ด้วยนะ” เธอบ่นอย่างอ่อนใจ

“แต่พี่ชอบนะ ชอบมากๆ เลยเวลาที่เนมต้องการพี่ เวลาที่เนมกอด หอมพี่ตลอดเวลาแบบนี้อ่ะ ชื่นนนนใจ” เขาว่าพร้อมหลับตาทำหน้าเคลิ้ม

“พี่ทิวบ้า” ว่าเขาบ้า แต่ยกมือกอดรอบคอแล้วซุกหน้าเอาไว้แบบนั้น สูดกลิ่นสามีให้เต็มปอด

“แต่ว่านะ...คือหลายๆ ครั้งพี่ก็ยากจะอดใจนะเนม” ทิวสารภาพออกมาตรงๆ เพราะตั้งแต่รู้ว่าเนมท้องเขาก็ไม่กล้านอนกับเธออีกเลย เพราะหมอกำชับไว้ว่าขอให้ผ่านพ้นไตรมาสแรกของการท้องไปเสียก่อนจากนั้นก็ค่อยนอนด้วยกันได้แต่ต้องเป็นท่าที่ปลอดภัยกับเด็กในครรภ์จริงๆ

“อดทนหน่อยนะคะ นี่ก็ใกล้สามเดือนแล้ว” เนมกระซิบบอกเขา แต่ตัวเองก็ไม่หยุดที่จะดมกลิ่นสามีอยู่อย่างนั้น ทิวได้แต่บอกตัวเองให้อดทนไว้

และวันแต่งงานก็มาถึง

ทิวและเนมในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่หล่อสวยเหมือนเจ้าชาย เจ้าหญิง ควงคู่กันออกมา แขกในงานต่างก็ชื่นชมในความเหมาะสมกันของทั้งคู่ พ่อแม่เนม และแม่กับพ่อเลี้ยงของทิวรับแขกด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม เพื่อนฝูงของเนมและทิวที่มากันครบต่างก็ยินดีกับเขาทั้งสอง ทิวไม่ยอมห่างเนมแม้แต่นาทีเดียว เขากลัวเจ้าสาวของเขาจะแพ้ท้องนั่นเอง

“เอาล่ะค่ะ ขอเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกล่าวอะไรให้กันสักเล็กน้อยบนเวทีค่ะ” เสียงพิธีกรบอก ทิวและเนมยืนเด่นอยู่บนเวที

“กว่าจะมาถึงวันนี้ ผมต้องใช้ความอดทน ในการรอให้เธอมองเห็นความรักที่ผมมีให้เธอคนเดียวมาตลอด และเมื่อวันที่เธอมองเห็นและมอบความรักให้กับผมแล้ว จากนี้ไปผมจะดูแลความรักของเราอย่างดีที่สุด พี่รักเนมนะครับ” เจ้าบ่าวพูดจบทุกคนก็ปรบมือให้กันเกรียวกราว

“เนมขอบคุณพี่ทิวมากๆ ที่รักและมั่นคงกับเนมมาตลอด ช่วยเหลือและซัพพอร์ตทุกๆ อย่างในชีวิตเนม เนมรู้แล้วว่าพี่สามารถดูแลเนมและครอบครัวได้ดีขนาดไหน จากนี้ไปเนมจะรักและดูแลพี่และครอบครัวเราทั้งสองให้ดีที่สุดเช่นกันค่ะ รักพี่ทิวค่ะ”

สิ้นเสียงกล่าวของเจ้าสาว แขกเหรื่อก็ปรบมือให้เสียงกระหึ่ม ทิวก้มลงจูบเจ้าสาวของเขาด้วยความรัก

..............................................จบบริบูรณ์......................................................

                            ฝากติดตามผลงานเรื่องต่อๆไปของไรท์กันด้วยนะคะ รี้ดที่รัก