หน้าร้อนในเดือนพฤษภาคม วันสุดท้ายของการสอบก่อนปิดภาคเรียนของคณะมนุษย์ศาสตร์ เอกวิชาภาษาจีน นักศึกษาทุกชั้นปีต่างส่งเสียงเฮฮา หลังการสอบสิ้นสุด ไม่ใช่ว่าจะไม่กังวลกับผลการสอบหรอกนะ เพียงแต่การสอบก็จบลงแล้ว จะกังวลตอนนี้ก็ดูออกจะสายเกินไปสักหน่อยมั้ง บุหลันยิ้มพลางกระชับกระเป๋นสะพายออกจากตึกสอบ
“บุหลัน นี่จะกลับคอนโดแล้วหรอ? …” เฟิร์นเพื่อนในชั้นที่เดินตามมาข้างหลังร้องถาม
“อื้อ ฟิตมาทั้งคืนแล้วนี่นา ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” ฟิตเฟิตอะไรเล่า แค่เริ่มเปิดหนังสือหน้าแรกก็ง่วงจนลืมตาไม่ขึ้นแล้ว
“แล้วไม่ไปปาร์ตี้สอบเสร็จกับเพื่อนๆหรอ?” เฟิร์นถามต่อด้วยความวสงสัย
“คงไม่หรอกเฟิร์น…หลันว่าจะกลับไปพักสักหน่อยอ่ะ ตาเบลอไปหมดแล้วตอนนี้” บุหลันทำท่าจับหัวให้ดูสมจริง
“เอางั้นหรอ เสียดายจัง งั้นเฟิร์นไปก่อนนะ นัดกับเพื่อนๆที่ตะวันแดงนะ ถ้าเปลี่ยนใจก็ตามมาได้นะ” เฟิร์นยังเสนอ
“อื้ม…” บุหลันตอบกลับไปอย่างนั้นเพราะคิดว่ายังไงก็คงไม่ไปแน่
ที่จริงก็อยากจะไปปาร์ตี้กับเพื่อนอยู่หรอก แต่ตอนนี้อยากกลับไปอ่านนิยายที่ค้างไว้จนแทบทนไม่ไหว ไม่ได้อ่านมาหลายอาทิตย์เพราะต้องอ่านหนังสือสอบนี่นา ตอนนี้สอบเสร็จแล้วด้วยจะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไม่ได้ ปาร์ตี้ก็ปาร์ตี้เถอะนาทีนี้ … เอาไว้คราวหน้าแล้วกันเพื่อน!!
ว่าแล้วก็โบกแท็กซี่ให้ไวเลย
“พี่คะ ไปคอนโดสุขใจ ซอยสี่ค่ะ ” บุหลันเรียกแท็กซี่ข้างหน้ามหาลัยแล้วกลับไปที่คอนโด
ใช้เวลาเพียง 20 นาทีก็มาถึงด้านหน้านี้ มีคอนโดสูงหลาย10 ชั้นเรียงรายอยู่อย่างเป็ระเบียบ ระหว่างคอนโดจัดเป็สวนหย่อมขนาดเล็กดูร่มรื่น ในแต่ละชั้นของระเบียงตกแต่งพุ่มดอกไม้เล็กๆหลากสีสันทำให้มีความสวยงาม มองสบายตา ในคอนโดมีสระว่ายน้ำภายใน มีฟิตเน็ตออกกำลังกายสำหรับลูกบ้าน เป็ที่รู้กันว่าย่านนี้เป็ย่านคนรวยที่มีชื่อเสียงใจกลางกรุงเทพฯ
แล้วทำไมนักศึกษาสาวอย่างฉันถึงได้มาอยู่ที่นี่นะหรอ? ฮุๆ…. ก็ต้องบ้านรวยอยู่แล้วสิ ใช้บุญเก่าของป๊าม๊าทั้งนั้น คอนโดนี้เป็ม๊าที่ซื้อให้เพราะอยู่ใกล้มหาลัยฯ จะได้ไปสะดวกหน่อยใช้เวลาไม่นาน อยู่ใกล้ห้างจะได้ไปช็อปปิ้งสะดวก ย่านอาหารก็อยู่ไม่ไกลหิวเมื่อไหร่ก็เรียกรถแค่สิบนาทีถึง ก็อย่างว่าแหล่ะก็เป็ลูกสาวคนเดียวที่ป๊าม๊าหวงสุดๆ ขอออกมาอยู่คอนโดคนเดียวต้องไม่วางใจอยู่แล้ว ต้องอ้อนตั้งเท่าไหร่ถึงจะได้มาอยู่แบบอิสระเสรีแบบนี้
แต่ถึงอย่างนั้นคนอย่างบุหลันก็ไม่ใช่ว่าจะเถลไถลนะ เพียงแค่อยากลองออกมาใช้ชีวิตวัยรุ่นบ้างเท่านั้นเอง การเรียนก็ต้องรักษาระดับเกรดของตัวเองให้ดี ไม่ใช่ว่าเรียนเก่งจนมีเกียรตินิยมหรอก ก็เพียงขยันเท่าที่ควรทำ ไม่ปล่อยให้การเรียนย่ำแย่ แต่ไม่กดดันตัวเองจนหัวจะปวด แบบนั้นมันออกจะเหนื่อยไปหน่อย ขัดคอนเซ็บสาวสโลวไลฟ์อย่างบุหลันอย่างมาก เพราะที่บ้านป๊าม๊าก็ไม่ได้้าให้ได้เกียรตินิยม หรือเกียรติบัตรใดๆ แค่อยากให้ลูกสาวอย่างเรา … ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบ และเพราะความชอบของบุหลันคือการเป็หนอนนิยาย เวลาที่ว่างจากการเรียน หรือธุระปะปังใดๆก็จะไปติดตามเื่ราวที่กำลังดำเนินไปในนิยายที่ชื่นชอบ
ปกติม๊าจะซื้อของสด หรืออาหารที่ทำเองใส่กล่องมาไว้ใ้หเธออุ่นกินเอง แต่สัปดาฆืนี้เพราะเธอบอกว่าสอบเสร็จก็จะกลับบ้าน ม๊าจึงไม่ได้เอาของมาไว้ให้ วันนี้ก็พึ่งตัวเองไปก่อน พรุ่งนี้เย็นๆค่อยกลับไปกินอาหารฝีมือม๊าแล้วกัน
“ต้องแวะซื้อขนมสุดโปรดซะหน่อยมั้ง จะได้ไม่หิว”
ว่าแล้วก็แวะตลาดแถวคอนโดซะหน่อย ซื้อขนมไทยหวานๆ อย่างเม็ดขนุน บัวลอย ขนมถั่วแปป ขนมกล้วย กับอาหารเย็นสักกล่อง และน้ำผลไม้ปั่น ก็เป็อันเสร็จสิ้น
เมื่อเดินวนจนได้ของครบที่้า ก็หิ้วของกลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างสุขใจ
“โอ้ย หนักชะมัดเลย ว่าจะไม่ซื้อซะเยอะขนาดนี้นะเนี่ย ทำไมพอเดินก็ยิ่งซื้อเอาๆ”
…. หรือว่าต้องหาคนมาช่วยถือแล้วนะ อิอิ
แต่ก็นะ อย่างเรานิสัยเหมาะจะเป็ตัวร้ายมากกว่าจะเป็นางเอกซะอีก จะมีหนุ่มคนไหนชอบมั้งนะ??
หลังจากจัดการอาหาร แล้วอาบน้ำ เปลี่ยนชุดเป็เสื้อยืดกางเกงขายาวเข้าเซ็ทที่เอฟมาจากเน็ตอย่างที่เน็ตไอดอลจีนใส่กัน พร้อมด้วยรองเท้าใส่ในบ้านตัวการ์ตูนหัวโตสุดฮิตสีชมพู บุหลันก็พร้อมเปิดคอมพิวเตอร์จอใหญ่บนโต๊ะอ่านหนังสือ พ่วงด้วยตุ๊กตามินนี่เมาส์ในอ้อมกอด…. เข้าเว็บประจำเพื่ออ่านต่อนิยายที่เติมเหรียญไว้เรียบร้อย
“จ้าวเฉินซี ลูกสาวบัณฑิตในหมู่บ้านชนบทเป็ที่หมายปองของชายหนุ่มทั้งหลาย นอกจากฐานะของการเป็ลูกสาวบัณฑิต นางยังเรียนรู้ตัวอักษรั้แ่ยังเล็ก และยังมีหน้าตาที่สะสวย ใบหน้าขาวดั่งไข่ปอก ปากจิ้มลิ้มชุ่มชื่นสีชมพู รูปร่างอรชอน กิริยา วาจาล้วนงดงาม ”
….. นี่สิถึงจะเป็ลักษณะของนางเอก
แต่ถ้ามีเพื่อนที่ดีเลิศทุกด้านแบบนี้บอกได้คำเดียวเลยว่า .. ตอแหล
มันจะมีจริงหรอโว้ย … สาวสวยผู้ประเสริฐแบบนี้ มีแค่ในนิยายมั้ง ไม่ก็เป็ลูกรักพระเ้าแหละ ไม่แปลกที่จะเป็นางหงษ์ในฝูงเป็ด
“หลี่หลินเฟิง ชายหนุ่มผู้หล่อเหลา ใบหน้าคมคาย คิ้วกระบี่ ริมฝีปากชมพู รูปร่างสูงใหญ่ เขาเป็ชายหนุ่มผู้ฝึกวรยุทธ เป็ลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านค้างเคียงเป็ลูกศิษย์ในสำนักศึกษาของบิดาจ้าวเฉินซีแอบชอบพอกันอยู่กับ ..จ้าวเฉินซี ”
อ้อ .. มาแล้วพระเอกผู้หล่อเหลาของข้า !!
หลี่หลินเฟิงตั้งใจจะบอกกล่าวบิดามารดาไปตกลงหมั้นหมายกับจ้าวเฉิน ถ้าการหมั้นหมายนี้สำเร็จ หลังจากปีใหม่นี้เมื่อนางอายุเต็ม 14 เขาจะจัดงานแต่งงานเพื่อเขาและนางจะได้กลายเป็ ‘ครอบครัว’
แต่.. ลู่อวิ๋นซี หญิงชั่วช้านางนี้ นางมันจะเกินไปแล้ว
นางถึงกับป่าวประกาศว่านางและหลี่หฃินเฟิงกำลังชอบพอกันอยู่!!
เป็เพราะเขาปฏิเสธนางครั้งแล้วครั้งเล่า?
หรือเป็เพราะนางรู้ … ว่าเขาวางแผนจะหมั้นหมายกับจ้าวเฉินซี?
ทำให้ท่านอาจารย์บิดาของนางเอกจ้าวเฉินซีไม่พอใจในตัวเขา และเื่การหมั้นหมายของหลี่หลินเฟิงกับจ้าวเฉินซีจึงไม่สำเร็จ
“ไม่ต้องบอก ฉันก็รู้ว่าแม่นางผู้นี้… ลู่อวิ๋นซี ” เธอมันตัวร้าย
บุหลันหยิบขนมบนจานโยนเข้าปากขณะอ่านอย่างเพลิดเพลิน …
“โอ้ .. แม่นางร้ายนี่นอกจากเธอจะจนแล้วยังนิสัยไม่ดีอีกนะ!!” บุหลันได้แต่บ่นพึมพำ
ปล่อยให้คนเขารักกันไปมันจะไม่ได้เลยหรอ?
คนเขาไม่ได้รักเธอ ไม่มีเยื่อใยด้วยซ้ำ ยังจะดึงดันอีกนะ
เธอก็หน้าตาสวยระดับนึงเลยนี่
ถึงจะสวยอย่างเดียวก็เถอะ @__@
ในขณะที่อ่านก็ไม่ลืมหยิบขนมหวานเข้าปากไปเรื่อย จนกระทั่งตาเริ่มปรือ เพราะง่วงนอน
แต่บุหลันก็พยายามอ่านอย่างไม่ยอมแพ้ ….
ในนิยาย นางร้าย ‘ลู่อวิ๋นซี’ การวางแผนใส่ร้ายนางเอกหลายๆครั้งทำให้พระเอกไม่พอใจ จึงตัดสินใจเก็บตัวอ่านหนังสือเพื่อเข้าร่วมการสอบ หวังว่าหากเขาหายเงียบไปนางจะหยุดทำเื่เหลวไหลและเมื่อมีตำแน่งเป็บัณฑิตจะสามารถปกป้องนางเอกได้มากกว่านี้
หลังจากพระเอก หลี่หลินเฟิงประสบความสำเร็จสอบได้เป็บัณฑิตอับดับหนึ่งระดับอำเภอ เขาก็กลับมาหมั้นหมายนางเอกอีกครั้ง และลบข่าวลือต่างๆที่นางร้ายสร้างขึ้น และเปิดโปงว่าเป้นแผนใส่ร้ายของลู่อวิ๋นซี
ส่วนนาง ‘ลู่อวิ๋นซี’ แพ้ทางตนเองจนชีวิตตกต่ำอย่างถึงที่สุด หลังจากชาวบ้านรู้ว่านางวางแผนให้ร้ายนางเอกก็รังเกียจนาง เมื่อใดเห็นนางก็ชี้หน้าด่าว่า ซุบซิบนินทานาง จนนางทนอยู่ไม่ไหวและหนีออกจากหมู่บ้านไป ..
บุหลันที่ง่วงนอนหันหน้ามองนาฬิกา ตอนนี้ 02.59 น. ตาเริ่มจะลืมไม่ขึ้นแล้ว แต่อ่านมาได้ครึ่งเื่เอง
ไว้อ่านพรุ่งนี้ดีไหมนะ … ??
ใบหน้าภายใตแว่นกรองแสงอันใหญ่ยังจดจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วก็ยังเลื่อนเมาส์เพื่ออ่านนิยายที่อยู่เบื้องหน้า
แม้จะอยากอ่านต่อแค่ไหน แต่ร่างกายที่เหนื่อยล้ามักจะยอมแพ้ไปก่อน
บุหลันเอนหลับไปบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์โดยที่มือหนึ่งยังกอดตุ๊กตามินนี้ในอ้อมแขน..
629
